เล่นหูเล่นตา -แนว | คมชัดลึก

 หลานชายวัยรุ่นทำหน้างงๆ กับคาถามของฉัน ฉันสแกนอีกรอบจากหัวจรดเท้า เด็กผู้ชายวัย 16 หัวเกรียนทรงร.ด.สวมเสื้อเชิ้ตลายทางตัวเล็กพับแขนปล่อยชายเสื้อออกมานอกกางเกงลีบที่สงสัยว่า … ปวดฉี่จะทำไง? เหมือนป๊อด โมเดิร์นด็อก ฟีเจอริ่งกับ เป้ เสลอ เจอกันแบบเบลอๆ       ส่วนคนใส่หน้าเอ๋อๆ จนฉันอยากร้องเพลง มาเล๋ย์ … มาเลย์ … ม้าเล๋ย์ ยิ่งตอนมันสวมรองเท้ายิ่งดูเปรี้ยวทีน เกรงว่าจะออกไปไม่พ้นปากซอยจะโดนจิ๊กโก๋เหยียบตีนเอาเสียก่อน เปรี้ยวแสบตับ กับรองเท้าคัตชูหนังสีน้ำตาลหัวยาวราวกับปากจระเข้น้ำจืดที่สวมใส่โดยปราศจากถุงเท้าชวนให้นึกถึงใครไปไม่ได้นอกจาก “ ป๋าเทพ ” ก่อนออกจากบ้านมันหยิบกระเป๋าสตางค์ออกมาสำรวจเงิน ฉันแอบมองแวบๆ เห็นรูปผู้ชายคนหนีบอยู่ เอ๊ะ! หรือมันจะเป็นแบบข้าวตู

 “ นี่รูปใคร? ”
 “ ตุ่น ”
 “ ตุ่นไหน เพื่อนเหรอ? ทำไมเพื่อนหน้าแก่กว่าเต้ย ”
 “ ตุ่น นักร้องวงอพาร์ตเมนต์คุณป้า ”

 วุ้ย … แน้ว...แนว แนวอินดี้ตัวจริงแบบสายแข็งเสียด้วย (พวกสายอ่อนจะชอบ จุ๋ย จุ๋ยส์, เดอะ ริชแมนทอย เจ้าของเพลง อ๊อด อ๊อด) ดู๊ดูมันให้ความเคารพยิ่งบิดรมารดา แทนที่จะพกรูปบุพการีในกระเป๋ามันเอารูปศิลปินอินดี้ติดตัวราวกับเป็นของขลังที่เกจิอาจารย์ดังปลุกเสกให้ … กูจะบ้าตาย! … แนวเกิ๊น!

 ชีวิตวุ่นๆ ที่งุนงงอยู่ทุกวันทำให้งงหนักเข้าไปอีกเมื่อฉันอยู่ท่ามกลางผู้คนหลายแนว ทั้งเด็กแนว ผู้ใหญ่แนว และกระเทยแนว คิดแล้วปวดติ่ง (หู) จริงๆ

 “ กระเป๋าสวยจังอาจารย์เอก กี่ตื่น (กี่หมื่น) ”
 “ ก็หลายตื่นอยู่คุณพี่ ”

 “ กำไลข้อมือก็สวยนะ แอร์เมสใช่ป่ะ วันก่อนเห็นอาจารย์อาร์ม (ช่างหน้า ท็อป ดารณีนุช) ก็ใส่แบบนี้เหมือนกัน ”

 “เห็นแล้ว มันถ่ายส่งมือถือมาให้ดู แล้วบอกว่าของก๊อบ ภูมิใจ๊ … ภูมิใจ”

 อาจารย์เอก เป็นช่างผมแนวหน้าอีกคนที่ทำผมให้เหล่าบรรดานางเอก แต่ที่แตกแถวมาทำนางมารแก่ตอแหลเก่งอย่างฉันได้ ไม่ใช่เพราะชื่อเสียง แต่เพราะ “ เงิน ” ตัวเดียว ยามที่เธอยุรยาตรลากกระเป๋าบรรทุกอุปกรณ์ทำผมมาให้ฉัน กระเป๋าหิ้วแบรนด์เนมแต่ละใบที่หิ้วมา พวกแฟชั่นนิสต้าต้องน้ำลายไหล ทั้งกำไลที่ใส่ข้อมือ และผ้าพันคอ … วุ้ย … มหาศาล เธอยีหัวสัก 10 หัวก็ได้กระเป๋าใบหนึ่งแล้ว ทำงานไม่เกี่ยงชนิดหนักเอาเบาสู้ (ขอให้สู้ราคา) เพื่อจะได้ซื้อกระเป๋าใบต่อไปที่แอบไปเบิ่ง (ดู) มา ตั้งแต่หลักหมื่นไปถึงหลักหลายแสน เอาไปกองรวมกันบนเตียงแล้วประคองตระกองกอดแทนผู้ชาย เธอว่า “ กระเป๋าอยู่กับเราไม่หาย ” แต่ผู้ชาย “ หายหัว ” ถ้าโมโห’รมณ์เสียยังทุบตีกระเป๋าได้ แต่ขืนไปทุบผู้ชาย มันจะเตะเอา! ความศรัทธาในแบรนด์เนมของอาจารย์เอกช่างแก่กล้า … ศรัทธาแห่งการครอบครองปรปักษ์ สิ่งใดๆ ที่หิ้วและใส่ล้วนแต่เป็นของจริง จนเธอมักพูดติดตลกกับฉันว่า

 “ จริงหมดล่ะค่ะคุณพี่ … ยกเว้นตัวหนู ”

 ครั้งหนึ่งฉันแวะไปกินข้าวบ้านเพื่อน เพื่อนๆ ของพี่เจ้าของบ้านแต่ละคนแต่งตัวมาเต็มเหนี่ยวราวกับมางานกาล่าดินเนอร์ อือ … นี่ก็แนว แนว “ แก่แต่รวย ” ชอบแต่งตัวสวยและใช้ของแบรนด์เนม ฉันหันไปเห็นคุณพี่ท่านหนึ่งหิ้วกระเป๋าหนังจระเข้ดูสง่างาม ภายหลังแอบไปถามพี่ๆ ที่เขารู้ราคา เขาว่าใบนั้น “ ล้านเจ็ด ” โอ้แม่เจ้า! มันใช้ส่วนไหนของจระเข้ทำหรือ? (ผนังมดลูกกระมัง!)

 “ จระเข้ที่เขาจะเอาหนังท้องมันมาทำเนี่ย เขาต้องซื้อไข่จระเข้แล้วฝากเลี้ยงไว้ในฟาร์มจนกว่าจะโตจนใช้ได้ เลี้ยงอย่างดีนะคะคุณพี่ เลี้ยงบนพื้นหินอ่อน ท้องมันจะได้ไม่เป็นรอยถลอก … ” (น่าอิจฉาจระเข้ คนบางคนยังนอนปูเสื่ออยู่เลย)

 โบราณว่า “ อย่าเอาลูกเสือ ลูกจระเข้มาเลี้ยง ” เห็นจะไม่จริงก็ตอนนี้แหละ เลี้ยงจนโต ถลกหนังท้องมาทำกระเป๋าเย็บมือจากฝรั่งเศสใบละเป็นล้าน … จะเป็นลม!

 ฉันยังคงสงสัยจนทุกวันนี้ว่า ใครหว่าอุตริตั้งราคาสาหัสเสียขนาดนั้น จระเข้สัตว์นักล่าเลือดเย็นที่อยู่บนยอดของห่วงโซ่อาหารในธรรมชาติถูกนำมาเพาะเลี้ยง เอาหนังไปทำสินค้าแล้วตั้งราคาเสียลิบลิ่ว หิ้วแล้วบอกระดับของคน บอกถึงรสนิยมและความรวย ซึ่งไม่สร้างความอัศจรรย์ใจให้กับฉันแต่อย่างใด จนกว่าจะมีใครคิดผลิตกระเป๋าที่หิ้วแล้ว บอกถึงระดับ “ ความดี ” ของคน … งั้นถือกระเป๋าผ้าคงน่าทึ่งซะกว่า … ฉันว่า (อย่างน้อยก็ช่วยลดโลกร้อน)