
ความเชื่อเรื่องกรรม
ในความเชื่อเรื่องกรรมนั้น สามารถมองเห็นได้โดยเทียบในปัจจุบัน คือเห็นความแตกต่างระหว่างมนุษย์และสัตว์ทั้งหลาย จึงพิจารณาตามหลักกรรมอันเป็นคำสอนของสมเด็จพระชินวรพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ซึ่งปรากฏในจูฬกัมมวิภังคสูตร อันมองปัจจุบันแล้วทะลุลั่นไปสู่อดีต โดยสรุปก็คื
คน ที่มีอายุยืนยง เพราะ ไม่ปลงชีวิตสัตว์
คน ร่ำรวยทรัพย์สมบัติ เพราะ ชอบบำเพ็ญทาน
คน มียศศักดิ์อัครฐาน เพราะ เป็นคนไม่ขี้อิจฉา
คน มีรูปร่างงามโสภา เพราะ เป็นคนไม่ขี้โกรธ
คน ไม่มีโรคภัยทุกข์โทษ เพราะ ไม่ทรมานสัตว์
คน ชื่อเสียงไม่วิบัติ เพราะ รักษาศีล
คน ไม่ถูกคดีหมิ่น เพราะ ไม่ใส่ร้ายป้ายสีผู้อื่น
คน มีบริวารดาษดื่น เพราะ มีเมตตา
คน มีปัญญา เพราะ ชอบสดับธรรรม
คำว่า “คนมี” ทั้ง ๑๐ ประการนั้น คือวิบากและเป็นกัมมัสสกตกรรมในฝ่ายดีอันเห็นได้ในปัจจุบัน คำว่า “เพราะ” คือเหตุแห่งกรรมในอดีต
ในกัมมัสสกตกรรมนั้น มีข้อเดียวที่มิใช่เป็นผลกรรมเก่าเท่านั้น แต่เป็นกรรมใหม่ของบางคนที่ถูกกระทำ คือ การใส่ร้ายป้ายสีนั้น อาจเกิดมีขึ้นได้ เพราะคนเข้าใจผิด อิจฉา หาทางโค่นล้ม ซึ่งผู้กระทำมีจิตมืดมิดด้วยมิจฉาทิฏฐิ ได้กระทำต่อผู้ที่เป็นคนดี คนมีคุณ คนมีบุญ คนมีบารมี ผู้ใดกระทำการใส่ร้าย มุ่งร้าย ปองร้าย ทำร้าย ผู้กระทำนั้น ย่อมได้รับผลเอง ทั้งในปัจจุบันชาติและอนาคตชาติ คือย่อมได้รับความวิบัติ ๑๐ ประการ ดั่งนี้
"พระราชวิจิตรปฏิภาณ (เจ้าคุณพิพิธ)"



