คนรักหมา-หมาตัวแรกของผม : จ่าฝูงร่วมกัน | คมชัดลึก

 มิคกี้ไม่สนใจว่าจะคุยกันอย่างไร จะตบหลังตบไหล่ก็ไม่ว่า ถึงกับชกต่อยกันก็คงไม่เข้ามาปกป้องช่วยเหลือผม อาจเป็นเพราะเห็นว่าผมดูแลตัวเองได้หรือเปล่าก็ไม่ทราบ!

 เมื่อคิดในแง่ของสัญชาตญาณฝูงหมาว่าด้วยความเป็น “จ่าฝูง” แล้ว มิคกี้อาจไม่ได้มอบตำแหน่งนี้ให้ผมแต่เพียงลำพัง เพราะถ้าเป็นอย่างนั้นย่อมเป็นหน้าที่ของลูกฝูงที่ต้องช่วยกันปกป้องผู้นำ

 ผมจึงสงสัยว่า มิคกี้คงใช้วิธี “ผู้นำร่วม” คือ เขากับผมต่างก็เป็นจ่าฝูงเหมือนกัน ศักดิ์ศรีเท่ากัน จึงต้องดูแลตัวเองเอาเอง

 ยิ่งนานวันเข้า มิคกี้ก็แสดงอาการหวงแม่ของเขามากขึ้นตามลำดับ

 ตอนที่เขาอายุได้สักขวบเศษๆ เรียกว่าเป็นหนุ่มเต็มที่ ตอนหัวค่ำผมจะแยกตัวเข้าห้องหนังสือเพื่อเตรียมตัวสอบแข่งขันไปเรียนต่อที่อเมริกา ภรรยาผมกับมิคกี้จึงเข้านอนก่อน ผมอ่านหนังสือถึงประมาณ 2 ยาม ก็จะย่องเข้าห้องนอน ที่บนเตียงนอกจากภรรยาแล้วก็มีเจ้ามิคกี้นอนอยู่ปลายเตียง ส่วนเซ็กซี่นอนที่พื้นมุมห้อง

 ตอนแรกๆ ก็ไม่มีปัญหาอะไร จนกระทั่งคืนหนึ่ง พอผมจะขึ้นเตียงเท่านั้น เจ้ามิคกี้ก็โดดเข้าขวางส่งเสียงข่มขู่ไม่ยอมให้ผมขึ้นนอน เล่นเอาผมยืนงงว่า เกิดอะไรขึ้น !

 ภรรยาผมตื่นขึ้นมา พอเห็นว่าเกิดอะไรขึ้น ด้วยความเชี่ยวชาญระดับนักพฤติกรรมศาสตร์สาขาสุนัขวิทยา เธอบอกให้ผมถอยห่างออกไปก่อน ซึ่งมิคกี้ก็สงบลงทันทีที่ผมถอยห่างไป

 จากนั้น เธอก็อุ้มมิคกี้ลงจากเตียงแล้ววางลงที่พื้นห้องที่เซ็กซี่ยืนทำท่างงๆ อยู่ว่าเกิดอะไรขึ้น จากนั้นภรรยาก็หันมาบอกกับผมว่า เอาละ...ขึ้นนอนได้ ผมทำตามอย่างว่าง่าย (ซึ่งติดมาจนบัดนี้) แม้จะแหยงๆ เจ้ามิคกี้อยู่บ้างก็ตาม

 พอขึ้นเตียงเรียบร้อย เธอก็หันไปอุ้มมิคกี้ขึ้นไปนอนยังปลายเตียงด้านเธออันเป็นตำแหน่งประจำของเขา ปรากฏว่าทุกอย่างผ่านไปโดยเรียบร้อย มิคกี้ทำเหมือนกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น พอผมร้องทักแบบขว้างหินถามทาง เขาก็ผงกหัวมาตอบรับแถมกระดิกหางยินดีต้อนรับอีกต่างหาก คืนนั้นทุกอย่างก็ผ่านไปโดยเรียบร้อยโรงเรียนมิคกี้

 จากนั้นเป็นต้นมา เราก็ใช้วิธีนี้เป็นประจำจึงไม่มีเรื่องตื่นเต้นก่อนนอนอีกเลย

 จนกระทั่ง ผมพลาดขึ้นอีกครั้งหนึ่ง เป็นคืนก่อนจะต้องขับรถทางไกลไปลพบุรีเพื่อสอบแข่งขันเสียด้วย !

บัญชร ชวาลศิลป์