คนรักหมา- หมาตัวแรกของผม : จาก“หวงของ”สู่“หวงคน” | คมชัดลึก

 ภรรยาผู้เชี่ยวชาญเรื่องหมาของผมจับจุดอ่อนนี้ได้ ดังนั้น หากเด็กจำเป็นต้องหยิบของต่อหน้ามิคกี้ อย่างเช่นระหว่างช่วยทำครัว ภรรยาผมจะเป็นคนหยิบของนั้นส่งให้เด็กเองต่อหน้าต่อตาให้มิคกี้เห็นจะจะ   เป็นการแสดงให้เห็นว่าได้รับอนุญาตจากแม่ของเขาแล้วนั่นแหละ เรื่องตื่นเต้นน่าหวาดเสียวเมื่อครั้งหยิบไม้กวาดจึงไม่เกิดขึ้นอีก จนกระทั่งเมื่อคุ้นเคยกันดี มิคกี้ยอมรับว่าเด็กใหม่คนนี้ไม่ใช่หมาแปลกหน้าที่ไหน เป็นหมาฝูงเดียวกันซึ่งตอนนี้มีอยู่ 5 ตัวแล้ว ได้แก่ ผม ภรรยา ตัวเขา น้องเซ็กซี่ และเด็กใหม่คนนั้น เรื่องนี้จึงจบไป

 แต่เรื่องยุ่งยากที่ตามมาจากกรณีหวงของนี้คือ เวลามีเพื่อนฝูงหรือแขกมาเยี่ยมที่บ้าน เราต้องแจ้งเงื่อนไขและข้อจำกัดให้แขกทราบเสียก่อนเสมอว่า อย่าเที่ยวหยิบจับอะไรส่งเดชตามใจชอบเป็นอันขาด มิฉะนั้นอาจเกิดเรื่องไม่คาดฝันจากไอ้ลูกหมาที่นอนหมอบอยู่ข้างๆ ภรรยาผมได้ บางคนไม่เชื่อ เพราะเห็นเป็นแค่ลูกหมาตัวกะเปี๊ยกเดียว แล้วบังอาจยกแก้วน้ำขึ้นดื่ม โดยที่ไม่รอให้ผมหรือภรรยายกส่งให้ รับรอง...เป็นเรื่อง

 สุดท้ายเพื่อแก้ปัญหานี้ เวลามีแขกมาเยี่ยมเราจึงต้องล่ามมิคกี้ไว้ห่างๆ เพื่อไม่ให้เกิดเรื่อง

 เรื่องหวงของนี้ผมเข้าใจเอาเองว่าเป็นส่วนหนึ่งของสัญชาตญาณจ่าฝูง...

 ภรรยาเพื่อน จปร.17 คนหนึ่งของผมชื่อคุณต๋อย ซึ่งไม่ได้ทำงานนอกบ้าน ว่างๆ จึงชอบมานั่งคุยแก้เหงากับภรรยาผมจนกลายเป็นคู่ซี้กัน ตอนที่คุณต๋อยมาบ้านเราครั้งแรกๆ เราต้องล่ามมิคกี้ไว้ ด้วยเหตุผลอย่างที่เล่า แต่ภายหลังเมื่อมาบ่อยครั้งเข้า มิคกี้จำได้ เจอะหน้ากันก็กระดิกหางต้อนรับยอมให้ลูบหัวลูบหาง เรียกลูกเรียกแม่กันสนิทสนม และให้ความไว้วางใจถึงขนาดยอมให้หยิบโน่นหยิบนี่ได้ตามสบาย จนคุณนายทั้งสองท่านไว้วางใจ

 วันหนึ่งขณะที่สองสาวกำลังนั่งคุยกันโดยมีมิคกี้และเซ็กซี่หมอบฟังอยู่ใกล้ๆ แล้วมีอยู่ช่วงหนึ่งที่การสนทนาคงออกรสชาติเป็นพิเศษ คุณต๋อยจึงยกมืออันเรียวงามที่สามีเขาภูมิใจนักหนาขึ้นสัพยอกไปที่ไหล่ภรรยาผมเบาๆ เท่านั้นแหละ มิคดี้ก็ทะยานตัวจากท่านอนกระโดดลอยตัวงับเข้าที่มือคุณต๋อยทันที

 แม้จะไม่ถึงกับโมโหโกรธาอะไร เพราะพอจะรู้นิสัยหวงของของมิคกี้ อีกทั้งเป็นแค่รอยเขียวช้ำ ไม่ถึงกับเสียโฉม แต่จากนั้นเป็นต้นมา คุณต๋อยเธอจะสงบเสงี่ยมมาก คอยเก็บไม้เก็บมือเรียบร้อยอยู่ตลอดเวลาของการสนทนา

 จากอาการ “หวงของ”ของมิคกี้ จึงกลายเป็น “หวงคน” ในที่สุด

บัญชร ชวาลศิลป์