
จม.ถึงผู้แทน
จากสืบ นาคะเสถียร ถึง กฤษณา ไกรสินธุ์ ทุกครั้งที่ได้ดู ก็เกิดความรู้สึกเดิมๆ ซ้ำซาก คือรู้สึกคับแค้นใจ และแสนเสียดายเหลือที่จะกล่าวที่บ้านเมืองต้องสูญเสียคนดีๆ ไปคนแล้วคนเล่า
1 กันยายน 2553 วันนี้เป็นวันครบรอบ 20 ปีที่ คุณสืบ นาคะเสถียร ได้จบชีวิตของท่านลง ขอขอบคุณทีวีช่องต่างๆ ที่ได้นำภาพและเรื่องราวของท่านมาฉายเตือนคนไทยในทุกๆ รอบปีที่ท่านจากไป
คุณสืบ...คะ ถ้าท่านมีญาณวิถีใด โปรดรับทราบด้วยว่า การตายของท่านเรียกจิตสำนึกจากข้าราชการและนักการเมืองได้น้อยมาก คนพวกนี้ไม่รู้จักเรื่องบาปกรรม เขาไม่รู้คุณค่าของสิ่งใดๆ นอกจากความสุขสบายของตัวเขา ครอบครัว และพรรคพวกเดียวกันเท่านั้น
ดิฉันมั่นใจว่า ดวงวิญญาณของท่านได้ไปสถิตอยู่ ณ สรวงสวรรค์ และแม้จะเรียกคืนวันเวลาให้ย้อนกลับมาไม่ได้ แต่ก็อดเสียดายชีวิตของท่านไม่ได้เลย ดิฉันได้ทราบเรื่องของคนดีๆ เช่นท่านอีกคนหนึ่ง ชื่อ ดร.กฤษณา ไกรสินธุ์ ผู้ประสบปัญหาการทำงานร่วมกับข้าราชการและนักการเมือง ซึ่งคงไม่แตกต่างจากที่ท่านได้ประสบจนทนไม่ได้ต้องจบชีวิตหนีไปให้พ้น แต่ ดร.กฤษณา เธอเลือกที่จะจากเป็นค่ะ
ฝันของดิฉันในวันครบรอบ 20 ปีแห่งการจากไปของคุณสืบ คือฝันเห็นท่านยังมีชีวิตอยู่ในวันนี้ แม้เมืองไทยที่เป็นบ้านเกิดเมืองนอนไม่ต้องการคนดีๆ มาทำงานราชการ แต่ท่านอาจไปอยู่ที่แอฟริกา ช่วยรักษาสัตว์ป่าและทรัพยากรที่นั่น ควบคู่ไปกับการทำงานช่วยคนไข้โรคเอดส์ กับ ดร.กฤษณา น่ะค่ะ
วันนี้นึกถึงเพลงลูกทุ่งของคุณบุปผา สายชล ขึ้นมาอีก เพลงนี้เคยได้ยินเขาว่ามีอาถรรพณ์ จึงไม่นิยมนำมาร้องกันอีกต่อไป แต่การรำลึกถึงชีวิตคุณสืบในวันนี้ ทำให้อดนึกถึงเนื้อร้องของเพลงนี้ไม่ได้เลย “ยมบาลเจ้าขา คนชั่วช้าทำไมไม่ตาย”
นิ้งหน่อง / กรุงเทพฯ



