หมาตัวแรกของผม:พรรคการเมืองหมา | คมชัดลึก

 แน่นอนครับว่า จ่าฝูงตัวเดียวย่อมไม่สามารถเอาชนะมวลชนหมาส่วนใหญ่ได้ ดังนั้นในที่สุดจ่าฝูงก็จำเป็นต้องก้าวลงจากตำแหน่ง ส่วนจะใช้ชีวิตบั้นปลายอย่างสงบในฝูงเหมือนใครต่อใครหรืออยู่ไม่ได้ต้องลี้ภัยไปอยู่ต่างประเทศ เอ๊ย...นอกฝูงอันนี้ก็แล้วแต่เวรกรรม

 ประสบความสำเร็จขับไล่หมาจอมเผด็จการไปได้ เหล่าหมาก็จะดีใจกันยกใหญ่ แล้วงัดตำราประชาธิปไตยมาดูจึงนำไปสู่การร่างสุนัขธรรมนูญตามโรดแม็พต่อไป

 ครั้นพอรัฐ...เอ๊ยสุนัขธรรมนูญเสร็จก็ย่อมนำไปสู่การก่อตั้งพรรคการเมืองของหมาตามมาอย่างรวดเร็ว เกิดพรรคการเมืองต่างๆ เช่น พรรคสุนัขาธิปัตย์ (รอลุ้นเรื่องทำผิดกฎหมายเลือกตั้ง) พรรคหมารักหมา (ถูกยุบแล้วเปลี่ยนชื่อเป็นพรรคเพื่อหมา) พรรคชาติหมา (ถูกยุบแล้วเปลี่ยนชื่อเป็นพรรคชาติหมาพัฒนา) พรรคความหวังหมา พรรคกิจสุนัข พรรคมวลสุนัข ฯลฯ และที่กำลังมาแรงคือ พรรคภูมิใจหมา จากนั้นก็มีการเลือกตั้ง

 เลือกตั้งเสร็จถ้าไม่มีพรรคใดได้เสียงข้างมากก็จะจับคู่กับฟอร์มรัฐบาลหมา ที่เหลือก็เป็นฝ่ายค้านหมาซึ่งต่างก็รอร่วมรัฐบาลหมาหรือไม่ก็รอเป็นรัฐบาลหมาเสียเอง ทั้งหมดนี้เป็นไปตามหลักการที่นักวิชาการประชาธิไตยไปให้คำแนะนำนั่นเอง...

 เหตุการณ์หลังจากนี้จะเป็นอย่างไรเชื่อว่าผู้อ่านสามารถเขียนต่อกันเองได้ จึงขอจบบทวิเคราะห์ไว้เพียงแค่นี้

 ย้อนกลับมาเรื่องการเมืองการปกครองในครอบครัวของผม แม้ผมจะยอมรับประชาธิปไตยทำอะไรก็ต้องปรึกษาหารือกับภรรยา แต่สำหรับมิคกี้แล้วเขาไม่เห็นความจำเป็นในเรื่องนี้ โดยยังคงยึดถือการปกครองในระบอบเผด็จการที่มอบอำนาจทั้งหมดให้แก่จ่าฝูง

 อันว่าคนเรานั้นเมื่ออยู่กับใครนานๆ เข้าก็มักจะถูกดูดกลืนหรือซึมซับเอานิสัยของผู้นั้นเข้ามาเป็นของตัวโดยไม่รู้ตัว เช่น บางคนไปเที่ยวเมืองฝรั่งแค่ 7 วัน กลับมาก็พูดไทยไม่ชัด ศัพท์ไทยบางตัวก็ใช้ไม่ได้เสียแล้ว ต้องพูดทับศัพท์เป็นภาษาฝรั่ง เจอะหน้าผู้หลักผู้ใหญ่ก็ไหว้ไม่เป็น ใช้วิธีผงกหัวสวัสดีแทน ส.ส.หน้าใหม่บางคนตอนแรกก็ทำท่าจะดี แต่ไม่รู้ไปติดมาจากใคร เผลอแพล็บเดียวด่าไฟแลบจนเลขาฯ พรรคต้องออกมาเตือน ฯลฯ

 แต่หมาซึ่งมีสมองอันจำกัดไม่ฉลาดพอที่จะเปลี่ยนแปลงตัวเองเช่นคน ดังนั้น นอกจากหมาจะไม่เปลี่ยนนิสัยมาทางคนแล้ว

 หมายังนึกว่าคนนั้นก็เป็นหมาเหมือนมันด้วย

คนรักหมา
บัญชร ชวาลศิลป์