เร่ร่อนขายแรงงานถึงต่างแดน ชีวิตมาได้ดีจากปลูกยางพารา | คมชัดลึก

 กว่าถึงนี้ได้ นาฏนดาบอกว่า ต้องทิ้งบ้านเกิดไปแสวงโชคที่ประเทศเกาหลี เพื่อหาเงินส่งเงินให้ทางบ้าน แต่การไปอยู่ต่างบ้านต่างเมืองไม่ใช่สวรรค์ของผู้ใช้แรงงานเสียทั้งหมด หากแต่คราวนั้นต้องประสบปัญหาด้านแรงงานราคาถูก เงินได้มาก็ไม่เหลือ สุดท้ายต้องกลับมาทำไร่อ้อย ปลูกยูคาฯ ก็ไม่ประสบความสำเร็จอีก กระทั่งปลายปี 2546 รัฐบาลส่งเสริมให้ปลูกยางพารา เพื่อยกระดับรายได้ให้แก่เกษตรกรในพื้นที่ปลูกยางใหม่ จึงตัดสินใจขอลงทะเบียนเพื่อร่วมโครงการ ครั้งแรกปลูกในพื้นที่ 6 ไร่ และขยายเพิ่มอีก 15 ไร่ เป็น 21 ไร่

 "ตอนแรกฉันก็ไม่ค่อยมั่นใจเท่าไรว่ายางพาราจะปลูกได้ในภาคอีสาน เห็นทางภาคใต้ปลูกแล้วเกษตรกรมีรายได้ดี ก็คิดว่าคงต้องดีบ้าง กระทั่งปี 2547 ได้รับกล้ายางพารามาปลูกชุดแรกจากโรงเรือนบ้านหนองแสง พอปลูกได้ 6 ปี สามารถเปิดกรีดได้แล้วเมื่อวันที่ 22 เมษายน 2553 เลือกเฉพาะต้นที่ได้ขนาดมาตรฐานเส้นรอบวง 50 ซม. กรีดทั้งหมด 550 ต้น กรีด 2 วันเว้น 1 วัน  พอกรีดได้ 4 วัน ขายครั้งหนึ่งได้ราว 100 กก. มีพ่อค้าไปประมูลซื้อในพื้นที่"

 นาฏนดายอมรับว่า ช่วงยางพาราเพิ่งกรีดใหม่ๆ น้ำยางยังไม่ดีพอ แต่ในอนาคตอีกไม่นานน้ำยางจะออกมามากกว่านี้ และจะทำให้มีรายได้เป็นกอบเป็นกำอย่างแน่นอน ทำให้มีความรู้สึกว่าการทำสวนยางพารานั้นเหมือนกับมีตู้เอทีเอ็มไว้ที่บ้าน กรีดปุ๊บน้ำยางไหลปั๊บ แล้วนำไปขายก็ได้เงินแล้ว

 "ตอนนี้ทำยางเป็นถ้วยขายไปก่อน พอขายได้แล้วก็จะซื้อเครื่องเพื่อนำมาทำยางแผ่น ซึ่งขายได้ราคาดีกว่า ปัจจุบันยางพาราอยู่ที่ กก.ละ 93-100 บาท ดิฉันจึงมองว่าโครงการขยายพื้นที่ปลูกยางพารา 1 ล้านไร่ ถือเป็นนโยบายที่เดินทางอย่างถูกต้อง ช่วงนี้ยางพาราราคาดี เกษตรกรต่างเปลี่ยนจากการปลูกมันสำปะหลัง ปลูกอ้อย ที่ต้องล้มลุกคลุกคลานมาตลอดหันมาปลูกยางพารากันหมดแล้ว หากรัฐส่งเสริมอีก เกษตรกรร่วมโครงการอีกแน่นอน เพราะเห็นผลสำเร็จกันแล้ว" นาฏนดากล่าว

 นับเป็นเกษตรกรที่ประสบผลสำเร็จอีกรายหนึ่ง หลังจากที่ นาฏนดา พันนุรัตน์ ทนอยู่กับความลำบากมานาน และวันนี้กล้าพูดอย่างเต็มปากว่า กลับมาอยู่บ้านดูแลครอบครัวอย่างมีความสุข และอีกไม่นานจะมีทุกอย่างที่อำนวยความสะดวกให้แก่ครอบครัวมากกว่าที่เป็นอยู่