การรณรงค์ลดเลิกอบายมุข | คมชัดลึก

 การรณรงค์อบายมุข ๕ ประการดังกล่าวข้างต้น จึงควรศึกษากระบวนการอย่างน้อย ๕ ประการ คือ ศรัทธา ปัญญา รักษาสุขภาพ ทราบความเสียหาย ออกกฎหมายลงโทษ

 ศรัทธา ผู้ที่จะทำการรณรงค์ หรือห้ามปราม ต้องคำนวณตัวเองว่า สังคมมีศรัทธาในตัวเราระดับไหน คือต้องมีอตัญญูตา รู้ประมาณตัวเองก่อน อีกทั้งรู้ ปุคคโลปรปรัญญูตา คือรู้ว่าสังคมยอมรับเราในระดับไหน คือรู้เรา รู้เขา รบร้อยครั้งชนะร้อยครั้ง หรือถ้าเรามีหน้าที่ที่จะต้องทำ แต่สังคมไม่ศรัทธา ก็หาบุคคลที่สังคมรัก และศรัทธาออกมารณรงค์

 ปัญญา การให้ความรู้ให้มองเห็นบาปบุญคุณโทษนั้น ก็เป็นเรื่องที่ต้องปลูกฝังเสียแต่ยังเยาว์
 รักษาสุขภาพ ให้คนรักษาสุขภาพด้วยความรักพ่อแม่ที่สู้อุตส่าห์เลี้ยงดูมาด้วยความรัก ทะนุถนอม อีกทั้งต้องมีกฎหมายกำกับในการรักษาพยาบาลผู้ที่เสพเหล้า บุหรี่ ยาเสพติด อย่าให้ความสำคัญต่อชีวิตของคนพวกนี้มากนัก เพราะเขาใช้ภาษีของคนดีโดยเปล่าประโยชน์

 ทราบความเสียหาย ต้องพร่ำสอน เพียรสอน ให้รู้ผลความเสียหายของอบายมุข
 ลองเปิดหนังสือ “นวโกวาท” ดูก็จะเห็นโทษของอบายมุข แต่ต้องให้พระและคนที่สังคมศรัทธาเป็นผู้สอน จะสอนโดยหนังสือหรือบรรยาย เทศน์ หรือรณรงค์สั้นๆ คำสอนทุกอย่างนั้นดีทั้งหมด เพียงแต่ว่า “ออกจากปากใคร” เท่านั้น

 ออกกฎหมายลงโทษ ขั้นตอนต่อมาคือ ออกกฎหมายลงโทษ เมื่อผู้เสพนั้นกระทำให้เกิดความเสียหายแก่ชีวิตและทรัพย์สินผู้อื่น และต้องลงโทษให้คุ้มกันกับเจตนาและความเสียหายที่เกิดขึ้น

 เช่น ขับรถเมาสุรา ชนรถคันอื่น มีคนตาย ๓ คน เมื่อผู้ขับกระทำการดังนี้ ต้องชดใช้ทรัพย์สินแก่ผู้เสียหาย ส่วนชีวิตนั้นต้องชดใช้ค่าเสียหายและค่าเสียโอกาส ถ้าทรัพย์สินส่วนรวมเสียหายต้องปรับเงินเพื่อชดใช้ภาษีที่นำมาสร้างสาธารณประโยชน์ ถ้าเป็นรถรับจ้างต้องมีกฎหมายปรับต่อผู้ว่าจ้าง ฯลฯ

 ลองดูวิธีทั้ง ๕ ประการนี้ ก็จะเห็นว่า การที่พวกเราผู้รักชีวิต ทรัพย์สิน สังคม ประเทศชาตินั้น พอมีทางที่จะทำงานรณรงค์อย่างได้ผล คือได้ใจคนเข้าเป็นแนวร่วม ถ้าทำแบบหักพร้าด้วยเข่า จะเกิดแนวต้านและการทำประชดขึ้นในสังคมทันที

 ทำอะไร อย่าท้อ ทำต่อเนื่อง  เมื่อจับเรื่อง ใดใด อย่าไปปล่อย
อย่าแชเชือน เอื้อนอิด ตะบิดตะบอย  ผลที่พลอย ได้รับ กลับมาคุ้ม 

"พระราชวิจิตรปฏิภาณ (เจ้าคุณพิพิธ)"