กล้วยไม้หอม? (2) | คมชัดลึก

จากนั้นจึงเห็นว่ามีกรรมการตัดสินอยู่หลายคน แต่ละคนมุ่งมั่นเฝ้าดมกล้วยไม้เปลี่ยนไปเปลี่ยนมา กระทั่งทำให้ตัวเองรู้สึกขบขัน ดมกันไปดมกันมา ปรากฏว่าเสียเวลาค่อนวัน กว่าจะตัดสินสำเร็จ ทั้งๆ ที่กรรมการตัดสินกล้วยไม้ชุดอื่นเขาเสร็จกันไปนานแล้ว

 เธอรู้ไหมว่า ฉันได้พบคำตอบที่มันเป็นความจริงว่ายังไง “บทสรุปก็คือกล้วยไม้มันมีกลิ่นก็จริง แต่ความหอมความเหม็นมันอยู่ที่คนไม่ได้อยู่ที่กล้วยไม้” นี่แหละเธอที่รัก ในที่สุดฉันก็รู้ความจริงว่ามันเกิดอะไรขึ้นแก่ตัวเอง รวมทั้งคนในวงการกล้วยไม้ แม้แต่นานาชาติก็จะพบความจริงเช่นเดียวกัน

 สิ่งที่ได้กล่าวมาแล้ว ถ้าจะให้สรุปก็คงพูดอย่างมั่นใจได้ว่า “สิ่งนี้คือหลักธรรม” แต่มนุษย์ที่ยังไม่สามารถรู้ความจริงจากใจตนเองได้ลึกถึงระดับหนึ่ง วิถีการดำเนินชีวิตก็คงยังหาความจริงจากใจตัวเองไม่พบหากยังคงตกอยู่ในวังวนแห่งกรรมอย่างเป็นธรรมจักร

 แท้จริงแล้วกล้วยไม้มันมีกลิ่น แต่ความหอมความเหม็นนั้นมันอยู่ที่มนุษย์ หาได้อยู่ที่กล้วยไม้ไม่
 อยู่มาวันหนึ่ง ฉันได้เข้าพิธีอุปสมบทเป็นพระภิกษุอยู่ในวัดเบญจมบพิตร เช้าวันแรกที่ฉันเดินออกบิณฑบาตโดยมีพระพี่เลี้ยงซึ่งท่านเจ้าอาวาสได้มอบมาให้ดูแลฉันซึ่งเป็นพระบวชใหม่เดินไปเป็นเพื่อน

 เช้าวันนั้นฉันเดินออกบิณฑบาตตั้งแต่เช้าตรู่ ชั้นแรกก็เดินลัดเลาะไปตามถนนรอบวังจิตรลดา จากนั้นเลี้ยวเข้าซอยถนนราชวิถี

 ชั้นต้นเข้าไปในซอยซึ่งอยู่ต้นทาง แล้วจึงเดินผ่านรั้วบ้านหลังหนึ่งซึ่งอยู่ริมทางเดินด้านขวามือ มีดอกไม้ดอกหนึ่งโผล่ออกมาจากรั้ว พระพี่เลี้ยงได้พูดกับฉันว่า “ท่าน ดอกไม้นี่มันหอมนะครับ” ฉันฟังแล้วก็นิ่งเฉย หากยังคงเดินต่อไปกระทั่งสุดซอย

 จากนั้นจึงเดินเลี้ยวซ้ายเพื่อเข้าไปอีกซอยหนึ่ง พลันพบกับกองขยะกองใหญ่ ที่กองอยู่ริมถนนด้านซ้ายมือ
 พระพี่เลี้ยงได้พูดกับฉันว่า “ท่านครับ มันเหม็นนะครับ” เมื่อรับฟังแล้วฉันครุ่นคิดอยู่พักหนึ่งแล้วจึงพูดขึ้นว่า “ท่าน ทั้งดอกไม้และกองขยะมันมีกลิ่นเป็นของจริง แต่ความหอมความเหม็นหาได้อยู่ที่ดอกไม้หรือกองขยะไม่ หากอยู่ที่มนุษย์แต่ละคนเป็นสัจธรรม”

"ระพี สาคริก"