คนรักหมา - หมาตัวแรกของผม : หมาตัวที่สอง | คมชัดลึก

ผมสะดุ้งเล็กน้อยพองาม เพราะเงินสามร้อยสมัย พ.ศ.2515 นั้นซื้อทองได้ตั้งสามสลึง เงินเดือนผมก็แค่พันบาทต้นๆ ขืนซี้อหมาแพงๆ ไปเลี้ยงอาจถูกเพ่งเล็งได้ว่า อมเบี้ยเลี้ยงทหารจนร่ำรวยผิดปกติ จึงถอดใจทำท่าจะวางหมาลง แต่พอสบนัยน์ตามเจ้าหนูน้อยในมือก็ชะงักครับ

 นัยน์ตาของแม่หนูน้อยมีแววออดอ้อนฝากเนื้อฝากตัวอย่างเห็นได้ชัด ที่คิดจะพากันเดินจากไปจึงเปลี่ยนใจ แต่ก็ยังนึกถึงคำแม่สอนที่ว่า ซื้อของบางลำพู พาหุรัด สนามหลวง ให้ต่อครึ่งเสมอ ผมกะว่าจะต่อเหลือร้อยห้าสิบตามคำสอนนี้แล้ว แต่เกรงใจกลัวเจ้าของหมาจะยุให้หมากัดเอา จึงต่อให้เบาลงหน่อย...สองร้อยได้ไหม?

 ระหว่างที่การต่อรองกำลังดำเนินไปอย่างเคร่งเครียดนั่นเอง ผู้หญิงวัยกลางคนที่มานั่งลูบหัวลูกหมาหลังผมหน่อยหนึ่งก็ต่อรองขึ้นบ้างว่าสองร้อยห้าสิบได้ไหม พร้อมยกลูกหมาตัวผู้ขึ้นมาตัวหนึ่ง ซึ่งก็ได้รับคำปฏิเสธอย่างแข็งขัน สตรีท่านนั้นจึงเดินจากไป

 ผมเห็นอย่างนั้นก็วางเธอลง บอกในใจว่าชาตินี้เราคงไม่มีวาสนาได้อยู่ร่วมกันเสียแล้ว จากนั้นก็ลุกขึ้นเดินกลับไปยังรถจี๊ปที่จอดอยู่ไม่ห่างนัก ใจหนึ่งก็ร่ำๆ จะงดกินหมูกินเนื้อสักเดือนหนึ่งเพื่อจะได้มีเงินเหลือสำหรับลูกหมาตัวนี้ หันหน้าไปหาภรรยาก็รู้สึกได้ถึงแววละห้อยในดวงตางดงามคู่นั้นของเธอ

 เธอเองก็มีความรู้สึกต่อลูกหมาน้อยตัวนั้นไม่แตกต่างจากผม

 ผมค่อยๆ บิดลูกกุญแจสตาร์ทรถช้าๆ พยามชะลอเวลาให้เนิ่นนานที่สุดเพื่อการตัดสินใจอีกครั้งหนึ่ง และแน่นอนว่าหากผมเปลี่ยนใจก้าวลงจากรถกลับไปหาแม่หนูน้อย ภรรยาของผมก็คงจะเดินตามไปด้วยอย่างแน่นอน และยอมตัดหมูตัดเนื้อออกจากรายการอาหารของเราสักเดือนหนึ่งเพื่อแม่หนูน้อย

 แต่แล้วผมก็สะดุ้งอีกครั้งเมื่อรู้สึกว่ามีใครมาสะกิดจากนอกรถ หันไปดูก็เป็นเจ้าของหมาคนนั้นนั่นเอง เขาอุ้มลูกหมาตัวที่เราอยากได้มาด้วย “เห็นว่าคุณทั้งสองรักหมา” เขาเหลือบไปดู

มิคกี้ที่กำลังกระดิกหางผูกมิตรแม่หนูน้อยอยู่อย่างเอาจริงเอาจัง
 
“เอาไปเลยครับ...ห้าสิบบาทก็พอ...แต่ช่วยดูแลมันให้ดีด้วยนะครับ”

 ผมเห็นความงดงามในตัวชายกลางคนท่าทางทรุดโทรมคนนั้นอย่างชัดเจน...

 รำลึกความหลังมาถึงตอนนี้ ขอบตาผมยังร้อนผ่าว!
        

บัญชร ชวารศิลป์