ความกังวลของคนไทย | คมชัดลึก

 วิถีคิดแบบคนตะวันตก กับคนตะวันออก มีความแตกต่างกันตรงที่คนตะวันตกมักมีความวิตกกังวลล่วงหน้าไว้ก่อน ในขณะที่คนตะวันออกมักคิดเฉพาะหน้าเป็นส่วนมาก ซึ่งก็มีทั้งผลดีและผลด้อยทั้งสองด้าน

 ใน “ภัทเทกรัตตสูตร” อันโด่งดังในทางพระพุทธศาสนา สอนเรื่องความเป็นผู้มีราตรีหนึ่งอันเจริญ คือสอนให้มีชีวิตอยู่แบบปัจจุบันขณะ มากกว่าจะหวนละห้อยไปหาอดีต และวิตกกังวลไปกับอนาคต ทำปัจจุบันให้ดี ก็จะได้อดีตดี และจะเกิดอนาคตดี

 คนไทยต้องยึดหลักของการพึ่งพิงตนเองให้มาก ไม่ควรไปฝากอนาคตของประเทศไว้กับอะไรทั้งสิ้น นอกจากเราท่านทั้งหลายทุกผู้ทุกคน การฝากใจไว้กับเหตุปัจจัยภายนอกนั้น มีแต่จะทำให้เราท่านทั้งหลายเป็นคน “อ่อนแอ แบเบาะ เปราะบาง”

 พึ่งตนเอง จนเป็นที่พึ่งให้แก่ผู้อื่นได้ เป็นทางออกดีที่สุดสำหรับคนไทยในยุคสับสนอลหม่านทางการเมือง ทางการพระศาสนา ทางสังคมและวัฒนธรรม ไม่ต้องรอวีรบุรุษที่ไหนหรอก คนเล็กๆ น้อยๆ อย่างเราๆ ท่านๆ นี่แหละเป็นคำตอบที่แท้จริงของสังคม ณ ลมหายใจเฮือกนี้

 ทำให้เต็มที่ ทำให้ดีที่สุด ได้แค่ไหนก็แค่นั้น ในโลกนี้มีแต่เรากับกิเลสเท่านั้นแหละ จัดการกับกิเลสในใจของตนเป็นงานหลัก เพราะกิเลสเป็นเหตุแห่งปัญหาสังคมที่แท้จริง

 ไม่ต้องกลัวว่าจะเป็นอรหันต์ดอก เพราะไม่ใช่เรื่องง่าย เพียงแต่ยึดถือคุณสมบัติของอรหันต์สิบข้อมาเป็นแนวทางไว้ก็จะดี คือ สิ้นราคะ โทสะ โมหะ ผูกโกรธ ปองร้าย ดูหมิ่น ตีเสมอ ริษยา ตระหนี่ ถือตัว

 คำสอนในทางพุทธศาสนาต้องเน้นเป้าหมายสูงสุดไว้ก่อน ส่วนจะทำได้แค่ไหนนั้น เป็นเรื่องของพละอินทรีย์ในแต่ละคน

 คำว่า “ยาก” มิใช่แปลว่า “เป็นไปไม่ได้” เพียงแต่ต้องอาศัยกำลังอย่างไม่ระย่อท้อถอยเท่านั้นเอง และการตัดกิเลสกับการช่วยประเทศก็เป็นเรื่องที่แยกออกจากกันไม่ได้โดยเด็ดขาด เท่าที่ผ่านมา เราได้แยกการสอนศาสนาแบบโลกุตระออกไปจากกระแสหลักในสังคม ปัญหาของชาติจึงยืดยาดเยิ่นเย้อไม่รู้จบสิ้นเลย

 ทำวันนี้ให้ดีที่สุด อย่าเอาความทุกข์ของวันพรุ่งนี้มาทับถมความทุกข์ในวันนี้ เพราะแค่ความทุกข์ในวันนี้ก็มากมายเกินประมาณอยู่แล้ว การมีความทุกข์ล่วงหน้านั้นไร้สาระ
 "อดีต มีไว้จำสร้างสำนึก   ปัจจุบัน มีไว้ฝึกมีไว้ฝน
 อนาคต มีไว้มุ่งหมายกมล  ความกังวลชีวีไม่ดีเลย"

"ท่านจันทร์"
 www.prajan.com