คนรักหมา-หมาตัวแรกของผม : มิคกี้ชอบดูหนัง | คมชัดลึก

 แต่สำหรับผมกับภรรยานับว่ายังโชคดีอยู่บ้างที่ชอบดูหนังด้วยกันทั้งคู่ ทำให้มีที่หมายในวันหยุดจึงไม่เหงาจนเกินไป ตอนนั้นโทรทัศน์บ้านเรามีหลายช่องแล้วและกำลังเริ่มออกอากาศเป็นสีธรรมชาติ แต่ก็เกินกำลังเงินเดือนร้อยโทเพียงพันกว่าบาทของผม แถมที่เมืองกาญจน์ยังเป็นจุดอับซื้อเครื่องรับโทรทัศน์แล้วยังต้องเสียค่าตั้งเสาสูงร่วม 10 เมตรรวมแล้วยิ่งทำให้ต้องควักเงินเพิ่มอีกเท่าๆ กับราคาโทรทัศน์ กว่าจะได้ดู

 เมืองกาญจน์ยุคนั้นมีโรงหนังเพียงแห่งเดียวอยู่ในตลาดชื่อโรงภาพยนตร์ “ห้าสิงห์รามา” ตอนแรกที่ได้ยินผมนึกว่าเป็นชื่อหนังจีนกำลังภายในที่กำลังฮิตในยุคนั้นเสียอีก ตอนนี้ตัวโรงหนังก็ยังอยู่แต่หยุดฉายไปนานแล้ว ผ่านไปครั้งใดก็ชี้ชวนกันดูย้อนรำลึกความหลัง

 “ห้าสิงห์รามา” ไม่มีเครื่องปรับอากาศ มีแต่พัดลมตัวใหญ่โต 5-6 เครื่องไว้ดูดอากาศออกนอกโรง แต่ก็นับว่าหรูแล้วในยุคนั้น
นอกจาก “ห้าสิงห์รามา” แล้ว บ่อยครั้งก็จะมีโรงหนังกลางแปลงประเภทล้อมรั้วชั่วคราวด้วยสังกะสีแล้วเก็บเงินค่าผ่านประตู มีเก้าอี้ผ้าใบให้เช่านอนดูแสนสบายกับโอเพ่นแอร์ คืนไหนเดือนหงายยังได้บรรยากาศโรแมนติกจากดวงดาวและดวงจันทร์ซึ่งจะไม่มีวันได้พบเห็นจากโรงหนังธรรมดา

 แต่ “ลมโชยเธียเตอร์” จัดให้ได้

 ครับ...ไม่ว่าเราจะออกจากบ้านไปไหน ไปกินลมชมวิวทั้งบนรถและสถานที่ต่างๆ ไปกินข้าวตามร้านอาหารทุกระดับ รวมทั้งดูหนัง หนูน้อยมิคกี้ของเราก็จะต้องติดตามไปด้วยเสมอ โดยเฉพาะโรงหนังซึ่งไม่หวงห้ามพาหมาเข้าไปดูด้วยนั้น ดูเหมือนว่ามิคกี้จะชอบดูหนังกับเราด้วยโดยจะนอนหมอบนิ่งเงียบจ้องจอหนังตาเป๋งอยู่บนตักภรรยาผม เว้นตอนไหนมีบทบู๊ยิงกันฟันกันโฉ่งฉ่างเปรี้ยงปร้าง มิคกี้เป็นต้องออกอาการลุกขึ้นยืนเต็มสี่ขาแล้วส่งเสียงเห่าเสียงเชียร์ไปด้วย จนผมกลัวชาวบ้านเขาจะบ่นเอาว่าไปรบกวนสมาธิในการดูหนังของเขา แต่กลับกลายเป็นเรื่องขำขันของชาวเมืองกาญจน์เสียมากกว่า เป็นสมัยนี้คงได้เรื่องตั้งแต่จะเอาหมาเข้าไปในโรงแล้วละครับ

 ยิ่งอยู่ไป เราก็ยิ่งมีความรู้สึกผูกพันกับเขามากขึ้น ตอนนั้นเรายังไม่พร้อมจะมีลูกก็ได้แต่เปรยกันว่า มีลูกขึ้นมาจะน่ารักเหมือนมิคกี้หรือเปล่าก็ไม่รู้

 ลูกๆ มาอ่านเจอความห่วงใยของผมเมื่อตอนนั้นคงยัวะน่าดูละ...

บัญชร ชวาลศิลป์