ไลฟ์สไตล์

อั้นแทบตาย

อั้นแทบตาย

13 พ.ค. 2553

ผมเดินทางกลับจากประจวบคีรีขันธ์ เพื่อเข้ากรุงเทพฯ เมื่อวันที่ 27 เมษายน 2553 ด้วยรถโดยสารพุดตาลทัวร์ เวลา 13.00 น. (จำเบอร์รถไม่ได้) คนขับรถเป็นชายวัยกลางคน หน้าเหมือนคนจีน พูดจาไม่ค่อยสุภาพ

มีเด็กรถ (ลูกชายคนขับ) วัยประมาณ 12 ปี คอยช่วยพ่อตรวจตั๋ว รถวิ่งไปได้สัก 1 ชั่วโมง เด็กรถก็เอาน้ำมาแจก ผู้โดยสารคนไหนหลับก็อดไป ที่เหลือเด็กรถหยิบกินเอง
 วิ่งไปได้อีก 1 ชั่วโมงกว่าๆ ถึงเขตสมุทรสงคราม จู่ๆ คนขับรถก็จอดข้างทาง ตอนแรกคิดว่าจอดรับผู้โดยสาร ที่ไหนได้ คนขับจอดแวะซื้อลิ้นจี่ครับ ก่อนซื้อยังโทรถามภรรยาว่าจะให้ซื้อกี่กิโล เสียเวลาไปร่วม 10 นาที ทำยังกับขับรถส่วนตัว ทั้งพ่อ (คนขับรถ) ลูก (เด็กรถ) ชิมลิ้นจี่กันใหญ่ ผู้โดยสารก็อั้นฉี่ไปสิ รถวิ่ง 4 ชั่วโมงไม่ได้แวะที่ไหนเลย
 ห้องน้ำบนรถก็สกปรก เหม็นมาก ขอให้บริษัทพุดตาลทัวร์ ช่วยปรับปรุงหน่อยนะครับ
คนรักอ่าวมะนาว
ตอบ
 นายสำรวย โบสิทธิพิเชฎฐ์ ผู้จัดการบริษัททัวร์กลุ่ม 979 กรุงเทพฯ-ประจวบฯ ดูแลบริษัทพุดตานทัวร์ ชี้แจงว่า บริษัทไม่มีนโยบายให้คนขับรถแวะซื้อสินค้า ถ้าเกิดกรณีนี้จริง ถือว่าผิดกฎของบริษัท บริษัทจะว่ากล่าวตักเตือนพนักงานขับรถ หรือปรับพนักงานขับรถ  ขอเวลาตรวจสอบข้อเท็จจริงก่อน เพราะเพิ่งได้รับการร้องเรียนเรื่องนี้เป็นครั้งแรก ไม่เคยเกิดเหตุการณ์เช่นนี้มาก่อน
 โดยปกติบริษัทจะมีมาตรฐานในการวิ่งอยู่แล้ว ไม่แวะกลางทาง ไม่แวะกินข้าว นอกจากมีผู้โดยสารบางรายขอแวะปั๊มก็จะอนุโลมให้ มีการกำหนดระยะเวลาในการวิ่งตลอดเส้นทางประมาณ 4-5 ชั่วโมง
 ส่วนเรื่องห้องน้ำสกปรก ได้สั่งการให้คนดูแลรถทำการล้างให้สะอาด และจะปรับปรุงให้ดีขึ้นกว่าเดิม
ลุงแจ่ม