คนรักหมา - หมาตัวแรกของผม
ในที่สุดเราก็ตัดสินใจร่วมกัน (ความจริงผมแค่พยักหน้า ซึ่งจะเป็นเช่นนี้ตลอดมาแม้จนบัดนี้) เลือกไอ้หมาขี้ประจบตัวนั้นมาเป็นหมาประจำตระกูลตัวแรกของเราด้วยราคา 250 บาท ซึ่งเท่ากับประมาณหนึ่งในสี่ของเงินเดือนร้อยโทของผมเลยทีเดียว จากนั้นก็พากันขึ้นรถเมล์กลับบ้
“มิคกี้” คล้องอย่างไรกับชื่อภรรยาผม ต้องเดากันเองครับ...
มิคกี้เป็นหมาพันทาง ไม่มีเพ็ดดีกรี แต่นั่นก็เพียงพอแล้วสำหรับคนรักหมาอย่างเรา และเพียงแค่ 2 ชั่วโมงบนรถประจำทาง เราก็หลงรักมิคกี้แทบสุดหัวใจ เพราะว่าง่าย นอนสงบนิ่งสลับไปมาบนตักภรรยาและผม ไม่โวยวาย ไม่สร้างปัญหาใดๆ ทั้งสิ้น
กลับมาถึงบ้านเช่าหลังน้อยชานเมืองกาญจน์ของเรา พอปล่อยมิคกี้ลงพื้น มันก็เที่ยวเดินชมโน่นชมนี้ด้วยความอยากรู้อยากเห็น เราสองคนเฝ้าดูมันอย่างชื่นชม พอร้องเรียกชื่อเสียงดังๆ หรือกระเดาะลิ้นเรียก ก็ทำท่าตอบรับด้วยการเดินเข้ามาหาพร้อมกระดิกห้างสั้นๆ ตอบรับครับผมอย่างน่ารัก ไม่มีหยิ่งผยองพองขนเหมือนไอ้โจ้หมานักเรียนนายร้อยที่เล่าไปแล้ว สงสัยมันจะรู้ว่ามีพ่อเป็นร้อยโททหารปืนใหญ่อนาคตไกลซะละมั้ง...
แล้วภรรยาผมซึ่งต้องถือว่ามีความเชี่ยวชาญและประสบการณ์ในเรื่องการเลี้ยงหมามากกว่าผมอย่างทาบไม่ติด ก็ได้สอนเคล็ดวิชาแก่ผมในการทำให้หมารักและความเคารพ จึงขอนำมาแนะนำไว้ ณ โอกาสนี้ด้วย ไม่เชื่ออย่าลบหลู่...
เธออุ้มเจ้ามิคกี้ขึ้นมาอย่างทะนุถนอม จับมันหงายท้องขึ้น พอมันอ้าปากก็บรรจงบ้วนน้ำลายเล็กๆ เข้าไปในปากมันนิดหนึ่ง
เห็นผมทำท่างงๆ เธอจึงอธิบายว่า การกระทำเช่นนี้เสียแต่โอกาสแรกที่หมามาอยู่ด้วยโดยเฉพาะลูกหมาจะทำให้หมาจำได้ว่าใครเป็นเจ้าของ
ผมก็ต้องเชื่อไว้ก่อน (พ่อสอนไว้) สิครับ แต่เหตุผลสำคัญจริงๆ ที่ผมไม่มีวันเถียงเธอออกก็คือเธอเป็นสาวชาวสวน แถมสวยอีกต่างหาก ที่บ้านจึงเลี้ยงหมาไว้เป็นจำนวนมาก ดังนั้นเมื่อเธอว่าทำแบบนี้แล้วหมามันจำได้ก็ต้องยอมกัน
ไม่นานมานี้ผมเคยถามหมอปานเทพเจ้าของคอลัมน์ข้างๆ ผมนี่เองถึงเคล็ดวิชานี้ คุณหมอส่ายหัวตอบว่าไม่มีในตำรา และไม่เคยได้ยิน แต่หากจะหาคำอธิบายให้ได้ก็คงอนุมานเอาว่า หมานั้นมีความสามารถเรื่องกลิ่นเป็นเลิศ ดังนั้นสมองมันอาจเมมโมรี่ไว้ก็ได้ว่า น้ำลายกลิ่นนี้มาจากเจ้าของมัน แต่อย่างไรก็ตาม ผมต้องยอมรับความจริงในเวลาต่อมาว่า เจ้ามิคกี้นั้นรักและเคารพภรรยาของผมจริงๆ ขนาดผมมันยังไม่ไว้หน้า...
แล้วจะเล่าให้ฟัง !!!
บัญชร ชวาลศิลป์