คนรักหมา - หมาตัวแรกของผม | คมชัดลึก

 ช่วงนั้นการก่อสร้างบ้านพักยังไม่เสร็จ ใครที่ยังโสดหรือไม่ได้นำครอบครัวมาอยู่ที่ค่ายก็จะอาศัยนอนกันตามอาคารที่เคยใช้เป็นค่ายฝึกพวกเราไปเวียดนาม ส่วนใครที่เอาครอบครัวมาอยู่ด้วยอย่างผมก็ต้องหาเช่าบ้านอยู่ โดยหลวงจะออกค่าเช่าบ้านให้ตามสิทธิ์ ถ้าไม่พอก็ต้องควักเพิ่มกันเอาเอง

 ผมได้บ้านเช่าอยู่ชานเมือง เป็นครึ่งตึกครึ่งไม้ พออยู่กันได้ ช่วงเวลานั้นกราฟชีวิตกำลังอยู่ในช่วงขาขึ้นของการก่อร่างสร้างตัวแถมยังเพิ่งแต่งงานกันใหม่ๆ ดังนั้น อุปสรรคทั้งหลายจึงไม่เป็นเรื่องสำคัญของชีวิตแต่อย่างใด

 ผมกับภรรยามีรสนิยมตรงกันอยู่อย่างหนึ่งจนกระทั่งสัญญากันไว้ตั้งแต่ก่อนแต่งงานกันว่า แต่งงานกันแล้วและสะดวกเมื่อไหร่ เราจะต้องมีหมาเป็นของตัวเองทันที ส่วนลูกเอาไว้ทีหลังเพราะต้องจัดเตรียมทุกอย่างให้พร้อมเสียก่อน ไม่อยากให้เกิดมาลำบาก

 ตกลงกันอีกครั้งหนึ่งเมื่อจัดบ้านจัดช่องเรียบร้อยแล้วว่า เอาละนะ พร้อมจะเลี้ยงหมาแล้วนะ เราสองคนก็จับรถเมล์ บขส.สีส้ม (ตอนนั้นยังไม่มีรถแอร์ ไม่มีรถทัวร์) ไปยังสถานที่อันเป็นที่หมายสำหรับคนรักสัตว์เมื่อเกือบ 40 ปีที่แล้วนั่นคือสนามหลวง เป้าหมายที่ภรรยาของผมตั้งไว้สำหรับหมาตัวแรกของเราคือ ตัวเล็ก ขนปุย สีขาว...และเป็นตัวผู้เพราะขี้เกียจเลี้ยงลูกหมา

 ที่สนามหลวงบริเวณคอกหมา เราเดินเข้าออกร้านโน้นร้านนี้อยู่พักใหญ่ด้วยความยากลำบากพอสมควรในการตัดสินตกลงใจ ไม่ใช่อะไรหรอกครับ มันเหมือนกับเด็กที่เข้าไปในร้านขายขนมหรือร้านขายของเล่น ลานตาไปหมด โน่นก็น่ากิน นี่ก็น่าเล่น ฯลฯ จนกระทั่งเรามาถึงร้านหนึ่ง ซึ่งต่อไปผมจะกลายเป็นลูกค้าขาประจำของเขาอยู่นานปี แม้กระทั่งเมื่อตลาดนัดย้ายจากสนามหลวงมาอยู่ที่จตุจักรก็ยังตามมาเป็นลูกค้า แต่ท้ายสุดก็ต้องตัดญาติขาดลูกค้ากัน ด้วยสาเหตุอันใดวันหลังจะเล่าให้ฟังเพื่อเป็นอุทาหรณ์สอนใจว่า นอกจากเซลส์แมนขายรถแบบที่ฝรั่งเขาว่าแล้ว คนขายหมาบ้านเราบางคนก็ไว้ใจยากเหมือนกัน...

 ที่คอกหมาแห่งนี้ ระหว่างที่เรากำลังเลือกตัวโน้นอุ้มตัวนี้จากกรงเปิดเตี้ยๆ ลูกหมาหูตูบสีขาวขนปุกปุยสะอาดสะอ้านตรงตามสเปกตัวหนึ่งก็เดินกระดิกหางดุ๊กดิ๊กๆ มาเลียมือภรรยาผม ทำท่าฝากเนื้อฝากตัวคล้ายขอไปอยู่ด้วย ภรรยาผมยกตัวมันขึ้นมาดูเพศ...

 ตรงสเปกอีกแล้วครับ หมาผู้ชาย

บัญชร ชวารศิลป์