ขุมทรัพย์จากพระไตรปิฎก-เผือกร้อน | คมชัดลึก

    ขึ้นชื่อว่าความลับไม่มีในโลก
สำหรับผู้ทำบาปกรรม
นี่พ่อหนุ่ม จริงหรือเท็จ
ตัวเธอเองรู้ดี.
       ชื่อว่าความลับไม่มีในโลก ความโสโครกกรรมชั่วที่มัวหมอง
  ซุกซ่อนเร้นอย่างไรมิใฝ่ปอง  ตนนั้นต้องรู้แน่อยู่แก่ใจ
  จะจริงเท็จอย่างไรคนไม่ทราบ แต่เป็นบาปตนรู้อยู่ใช่ไหม 
  รีบปิดบังอำพรางทิ้งวางไว  สุดท้ายไซร้กรรมชั่วเผยตัวเอง ฯ 

 ของสิ่งหนึ่งถูกซุกซ่อนอยู่ในซอกหลืบปกปิดมิดชิด ผู้คนพากันค้นหาสักเท่าไรก็ไม่เจอ ใครๆ ไม่รู้ว่ามันซุกซ่อนอยู่ตรงไหน แต่คนคนหนึ่งย่อมรู้และรู้เป็นอย่างดี นั่นคือคนแอบนำมันไปซ่อน เปรียบเหมือนกรรมที่คนเรากระทำโดยเฉพาะกรรรมชั่ว จะทำในที่ลับหูลับตาเพียงใด ปิดบังอำพรางซ่อนเร้น ใครๆ ไม่รู้ไม่เห็น แต่คนที่รู้เห็นและรู้เห็นเป็นอย่างดีก็คือคนทำ

 ความจริงหนีความจริงไม่พ้น ความเท็จก็หนีความเท็จไม่พ้น สักวันหนึ่งทองเทียมจะเปิดเผยตัวมันเอง มิใช่กาลเวลามาช่วยเปิดเผย ตัวมันเองนั่นแหละที่ทนหลอกสายตาผู้คนไม่ไหว เฉกเช่นกัน คนที่กระทำกรรมชั่ว แม้จะปกปิดซ่อนเร้นเพียงใด ในที่สุดก็ต้องสารภาพผิด เพราะทนกำ “เผือกร้อน” ต่อไปไม่ไหว และแล้วกรรมชั่วก็เปิดเผยตัวมันเอง รู้หรือเปล่า

 “ความชั่วมันชอบโชว์” มันหลบอยู่หลังเวทีได้ไม่นาน ต้องออกมาเดินฉุยฉาย เราทำความดีมิให้ใครเห็น “ปิดทองหลังพระ” ได้ แต่จะทำความชั่วมิให้ใครเห็นไม่ได้ “กองคูถหน้ากุฏิพระ” แม้จะกลบปิดมิดชิดเพียงใด กลิ่นเหม็นก็โชยออกมา ขึ้นชื่อว่า“โทษ” จะกดเหยียบไว้อย่างไรก็เอาไม่อยู่มันย่อมเล็ดลอดออกมา จะทำกรรมชั่วแล้วปิดเป็นความลับ คิดผิดชัดๆ แม้คนอื่นไม่รู้ แต่ตัวเองนั่นแหละรู้ กรรมชั่วปิดเป็นความลับรับรองไม่รอด เพราะถ้าไม่เปิดเผยอกมันจะแตกตาย

พระมหาอุเทน ปัญญาปริทัตต์