เล่นหูเล่นตา-53เปื้อน | คมชัดลึก

 “โก้...ตอนนี้ใครๆ เขาก็เปิดบริษัทเป็นของตัวเองทั้งนั้นเลยนะ”

 “อือ...ก็ดีนะพี่ อย่างน้อยก็จะได้มีอิสระในการทำงาน”

 “เหรอ ?” ฉันตอนโก้ มิสเตอร์แซกแมน ด้วยน้ำเสียงสงสัยและเย้ยหยัน

 โก้ ผู้แสนดี มองโลกในแง่ดี และเป็นผู้ให้ ผิดกันลิบลับกับพี่สาวของมันราวกับนรกสวรรค์มาเจอกัน (เวรแท้ๆ) เขาไม่เคยสงสัยเวลาที่ถูกเรียกใช้ หรือ ให้ช่วย ส่วนฉัน...

 “เพื่อ ?”

 ในเมื่อทุกสิ่งในโลกนี้มีเหตุผลในตัวของมันจะชัดเจนหรือเคลือบแฝงก็แล้วแต่ การให้อยู่คู่กับการรับ หมั่นเป็นผู้ให้เพื่อลด “อัตตา” และความตระหนี่ถี่เหนียว การหาสมดุลระหว่างการให้ผู้อื่นและให้ตัวเอง บางทีมันไม่มีขีดบอกว่า “พอ” อยู่ตรงไหน หลายครั้งฉันจึงต้อง “ชั่งใจ” เอา โดยไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะสาธารณกุศล ดเมื่อไหร่ที่ “กูไม่สน !" (คิดแบบนี้ถึงไม่ได้เป็นนางงามหรือนางฟ้า เป็นได้แค่ นางมารในคราบนักร้อง)

 ความจริงอันน่าตกใจนี้ เพิ่งจะแสดงออกเป็นรูปเป็นร่างเมื่อไม่นานมานี้ มันดีที่ช่วยลดความอ่อนล้าจากการรับใช้อันไม่สมควร เพราะมองไม่เห็นทางว่าจะมีประโยชน์อันใด แม้แต่...ความสบายใจ! การยืนอยู่ท่ามกลางชื่อเสียงมันทำให้ต้องเป็นคนประนีประนอมผ่อนปรนและถ้อยทีถ้อยอาศัย แต่บางทีมันก็เหนื่อยเกินไป เพราะถึงทีที่จะขอความช่วยเหลือก็ไม่รู้ว่าจะหันหน้าไปพึ่งใคร (นอกจาก โก้ มิสเตอร์แซกแมน) ใครต่อใครเขาก็ติดค่าย ติดสัญญา ติดงาน ติดหญิง ติดเก้ง ติดกวาง ก็อ้างกันไป เมื่อหมดภาระผูกพันกับต้นสังกัด หันมาเป็นอิสระ ตัวใครตัวมันกันแล้ว ความเป็นพี่น้องจึงบังเกิด...

 “เพื่อ ?”

 ชื่อเสียงสำหรับฉันไม่มีผลต่อความจริงใจและความเป็นพี่เป็นน้องตั้งแต่ไหนแต่ไร ดังนั้นฉันจึงดีใจที่ได้เป็นนักร้องไร้สังกัด ตัดสินอะไรด้วย “ใจ” ล้วนๆ ไม่ต้องเกรงกลัวและเกรงใจต่อผลประโยชน์หรืออำนาจของใครใดๆ ทั้งสิ้น เมื่อก่อนเป็น “อีคิ้ม” อย่างไร ทุกวันนี้ก็เป็น “อีคิ้ม” อย่างนั้น ไม่ต้องทำสมการผกผันกับเงินทองและชื่อเสียง โดยไม่เต็มใจ

 “ตั้งบริษัทมันง่าย แต่จะทำยังไงให้มันอยู่ได้เนี่ยยากนะโก้” ของโก้ “ ชิลลิ่ง กรู๊ฟ เรคคอร์ด (Chillin’ Groove Records) ป่านนี้ใครรู้จักหรือยัง ได้กำไรมั่งมั้ย ?”

 “ยัง...แฮ่ๆ ก็ค่อยๆ ทำมันไปอ่ะพี่ไก่” โก้ตอบเสียงจ๋อย

 “นี่ขนาดโก้ทำงานมา 20 ปี กว้างขวางในวงการ เส้นสาย ความสัมพันธ์กับคนอื่นก็ดี เงินทุนก็มี มันยังไม่ใช่เรื่องง่าย...ใครที่คิดว่าแน่อยากเปิดก็เปิดเถอะไอ้ค่ายเทปเนี่ย พี่ไม่เอาด้วยคนหนึ่งล่ะ ไม่ขอยุ่ง ไม่ขอเกี่ยว พี่อยู่กับโก้ล่ะกัน สบายใจและปลอดภัยดี ค่อยๆ ทำกันไปอย่างที่โก้ว่า คนในวงการเดียวกันมันหามาทำยายาก ก็จ้างฝรั่งมันทำเอา ฝีมือดีไม่ติดหนี้บุญคุณ จ่ายตังค์มันไป เจ๊าๆ กันไป”

 “ไม่เป็นไร ค่อยๆ ทำไปนะพี่ไก่” โก้พูดซ้ำประโยคเดิมเหมือนพี่ก้อง ปิยะเข้าสิง ออกแนวกลุ่มอาการโอซีดี (โรคย้ำคิดย้ำทำ)

 ชื่อเสียงของฉัน มันก่อตัวจากความมีน้ำใจของคนรอบข้างที่คอยช่วยเหลือสนับสนุนและเป็นกำลังใจจนได้มีวันนี้ ถ้ามันเป็นผืนผ้า ลวดลายและสีสันต่างๆ ที่เกิดขึ้นก็คือลวดลายแห่งน้ำใจที่ต่างมีให้กัน ผิดจากนี้ มันคงเป็นได้แค่ “รอยเปื้อน” ที่หาประโยชน์ไม่ได้ ร้ายกว่านั้นคือ คนบางคนเข้าใจผิดคิดว่ามันเป็นลวดลาย... 

 ป.ล. ฉันยังคงเชื่อมั่นกับการให้โดยไม่หวังผลตอบแทน และไม่ต้องใช้คำว่า “เพื่อ ?” เมื่อฉันรู้ว่าอย่างน้อยมันทำให้ผู้รับมีความสุขแบบเดียวกันกับที่ฉันเคยได้รับจากผู้คนที่รักและสนับสนุนฉันเสมอมา...

 เจนนิเฟอร์ คิ้ม