เล่นหูเล่นตา-เล่าสู่กันฟัง (I) | คมชัดลึก

ฉันบอกให้คนขับรถตู้จอดรถตรงทางขึ้นของโรงแรมแห่งหนึ่งในภูเก็ต หลังจากเสร็จงานแล้วกลับที่พักที่เจ้าของงานจัดไว้ให้ “ไหวมั้ยเนี่ย?” ฉันบอกกับตัวเองและสีเกดที่หอบของกินพะรุงพะรัง เต็มไม้เต็มมือทั้ง 2 ข้าง มองขึ้นไปตามทางเดินสูงขึ้นเกือบ 45 องศา แล้วอยากถอดใจ ลองหาทางเลือกอื่น มองไปเห็นบันไดทางขึ้นเป็นขั้นลักลั่นตามแนวเขาที่สูงชันไม่แพ้กัน ในที่สุดพวกเราก็เลือกทางขึ้นที่ไม่มีขั้นบันได

 “โอย… หัวใจจะวาย ขาตึงไปหมดแล้ว ถึงแล้วใช่มั้ยล็อบบี้ แล้วต้องเดินขึ้นบันไดไปอีกเหรอ” ฉันแหงนมองชั้นที่พักที่อยู่สูงขึ้นไปกว่านี้อีกหลายชั้น

 “เขามีลิฟต์พี่…ไม่ต้องขึ้นบันได” สีเกดชี้ไปที่ลิฟต์กระจกใสเล็กกะทัดรัด

 พอประตูลิฟต์เปิดออก พวกเราก็ได้ยินเสียงโหวกเหวกเหมือนฝูงลิงชิมแปนซีตัวผู้กำลังเล่นสนุกอยู่กับอะไรสักอย่าง แล้วภาพตรงหน้าก็อุบาทว์ไม่แพ้จินตนาการที่วาดไว้ตามเสียง

 โก้ มิสเตอร์แซกแมน และนักดนตรีวงทาเคชิ กับ พี่โรจน์ ซาวด์เอ็นจิเนียประจำวง กำลังลอยคอ ดำผุดดำว่ายอยู่ในสระว่ายน้ำของโรงแรม

 “เบาๆ หน่อย เดี๋ยวใครเขาจะคิดว่าปาร์ตี้เกย์”

 สิ้นเสียงแหวของฉัน ความเงียบและความอายก็เข้ามาแทนที่ แต่ละคนที่นอนหงาย นอนคว่ำ ตีลังกาว่ายน้ำอยู่อย่างสนุกสนานกลับเข้ามาเกาะอยู่ขอบสระอย่างสงบเสงี่ยมเจียมตัว สภาพไม่ต่างอะไรกับคางคกหน้าฝนที่เกาะอยู่ในบ่อน้ำ แต่ละคนแต่งตัวผิดระเบียบการเล่นน้ำของโรงแรมหรูอย่างแรง พวกมันลงไปทั้งกางเกงในตัวเดียว ยกเว้นพี่โรจน์ที่มาเต็มยศ เหมือนชุดอยู่กับบ้านพร้อมนอน เสื้อยืดกับกางเกงสามส่วน

 “อ้าว…ใครสักคนมาช่วยเอาของไปเก็บหน่อย ตอนนี้กู กับพี่เกด เหมือนผู้หญิงแก่ที่อ๊อฟผู้ชายมาปาร์ตี้เลย ต้องหอบของกินมาปรนเปรอพวกมัน ดูหน้าแต่ละคนสิ ให้ฟรียังต้องคิดดูอีกที …สระว่ายน้ำหรูๆ พอพวกมันกระโดดลงไปไม่ต่างอะไรกับแกงจืดหม้อไฟใส่ลูกชิ้น…”

 โก้ เกาะขอบสระฟังฉันด่าหน้าสลด ดูคล้ายๆ ฝักมะขามลอยน้ำ ทั้งสั้น ทั้งป้อม ตัวขาวอวบตัดกับกางเกงในสีดำที่รัดรึงขอบพุง ยิ่งดูยิ่งปลง หายสงสัยรึยังทำไมฉันกับมันไม่เคยคิดมิดีมิร้ายต่อกัน หนำซ้ำพวกมันยังทำให้ฉันหมดความรู้สึกวาบหวิวมา 6 ปีแล้ว …อือ…อยู่กับขี้จะให้นึกถึงของดีๆ ได้ไงล่ะ! … สลดได้ประเดี๋ยวเดียวก็กลับมาเปรี้ยวกันต่อ ส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าวเป็นสาวแตก “พี่ไก่ไปดูห้องสิ หรูมากเลยมี 2 ชั้นด้วยนะ” โก้พยายามไล่ให้ฉันไปดูห้องพักเพื่อที่พวกมันจะได้ขึ้นมาจากสระเสียที แช่น้ำจนมือเปื่อย ตีนเปื่อย ไม่อยากนึกเลยเถิดไปว่าอะไรจะเปื่อยกว่านี้

 “เดี๋ยวค่อยไปก็ได้ ตรงนี้ลมเย็นสบายดี” ฉันแกล้งถ่วงเวลาต่อจนในที่สุดก็มีคนต้องขึ้นจากน้ำเป็นคนแรก เพราะเสียงโทรศัพท์“โอ้โห เชน นี่ถ้าหนังสือ นีออน มิถุนา ไม่เจ๊งนะ เชนได้ขึ้นปกซัมเมอร์นี้แน่ๆ”

 เชนวิ่งขึ้นจากน้ำอย่างทุลักทุเล เอามือ 2 ข้างกุมเป้าไว้ กางเกงในสีขาวเปียกน้ำเข้าทางหนังสือปลุกใจเกย์เป็นอย่างยิ่ง ก่อนที่จะคว้าผ้าเช็ดตัวมาห่อไว้

 “พี่จะส่งรูปนี้ไปให้พี่ก้อง ปิยะ นะ …พี่ก้องคงดีใจ”

 หลังจากว่ายน้ำเสร็จ ทุกคนก็กลับไปอาบน้ำที่ห้องพักของตัวเอง แล้วไปรวมกันอยู่ที่ห้องเชน กับ จิ๊บ มือเปียโนและมือเบสของวง

 “ไหน… เอาเครื่องดื่มไปเก็บไว้ที่ห้องไหน”

 “ไอ้จุ๊บ ไปดูให้พี่ไก่เขาที… พี่ไก่ไม่ต้องไปหรอก เดี๋ยวให้ไอ้จุ๊บจัดการ”
 
 ยังไม่ทันจบประโยค ฉันก็เดินไปห้องข้างๆ เปิดประตูตู้เย็นออกเช็กของ โก้ตามมาวุ่นวายเหมือนมีอะไรลับลมคมใน

 แต่ไม่ทันแล้ว ฉันแอบเห็นกล่องอะไรสักอย่างแช่อยู่ในช่องแช่แข็งแต่แกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ แล้วเดินออกมาเฉยๆ

 โปรดติดตามตอนต่อไป