ไลฟ์สไตล์

คนรักหมา - ไอ้โจ้รีเทิร์น(9)

คนรักหมา - ไอ้โจ้รีเทิร์น(9)

17 เม.ย. 2553

ไอ้โจ้ติดรถไปเชียร์รักบี้สนามศุภฯ กับพวกเราจนเป็นที่รับรู้กันทั่วทั้งในหมู่นักเรียนนายร้อยและนักเรียนเหล่าอื่น โดยเฉพาะอย่างยิ่งในหมู่ญาติๆ สาวของพวกเรา

 ดังนั้น เรื่องหนึ่งที่น่าจะเป็นเหตุจูงใจสำคัญในการไปเชียร์กีฬาของไอ้โจ้ก็อาจมาจากขนมนมเนยที่ญาติๆ สาวของพวกเราติดไม้ติดมือมาฝากมันก็ได้ เพราะใครๆ ก็อยากรู้จักหมาดังอย่างมัน ไม่รู้ว่าจะชอบหมาโดยสุจริต หรือเข้าทางแม่ไม่ได้ก็เข้าทางหมาไปก่อนแล้วกัน...

 กระทั่งวันหนึ่งไอ้โจ้ก็พลาด...ไม่รู้ว่าด้วยสาเหตุอันใด แต่วันนั้น เมื่อขบวนรถเคลื่อนที่ออกจากโรงเรียนนายร้อยเพื่อพาพวกเราไปเชียร์รักบี้นั้น ปรากฏว่าไอ้คุณโจ้เกิดขึ้นรถไม่ทัน พวกเราก็ไม่มีใครรู้ เพราะมันขึ้นรถไม่เป็นการประจำ บางทีก็คันโน้น บางทีก็คันนี้ และแน่นอน ยกเว้นคันของนักเรียนใหม่ มันไม่มีวันไปขอขึ้นให้เด็กรุ่นน้องตีเสมอเป็นอันขาด

 พวกเราไม่มีใครใส่ใจว่าไอ้โจ้จะได้ขึ้นรถหรือไม่ เพราะมัวใจจดใจจ่อกับญาติสาวที่นัดไว้ ส่วนใครไม่มีญาติก็พลอยตื่นเต้นที่จะได้เห็นของสวยๆ งามๆ หลังจากที่อุดอู้หลังกำแพงมาตลอดอาทิตย์

ครั้นพอรถเลี้ยวออกจากประตูหน้าตรงข้ามสนามมวยราชดำเนินเท่านั้นแหละ นักเรียนนายร้อยคนที่อยู่คันหลังสุดถึงได้เห็นไอ้คุณโจ้วิ่งห้อหน้าตาตื่นตัดสนามฟุตบอลหน้าตึกกองบัญชาการออกมา ครั้นจะบอกให้รถหยุดรับมันก็ไม่ได้ เนื่องจากวิ่งกันมาเป็นขบวนมีรถสารวัตรทหารนำหน้า ขบวนรถวิ่งมาตามถนนราชดำเนินนอก จนกระทั่งมาหยุดติดรถไฟตรงสี่แยกยมราช เรื่องเหลือเชื่อก็บังเกิดขึ้น !!!

 รถตุ๊กตุ๊กคันหนึ่งวิ่งห้อตามหลังขบวนมาด้วยความเร็วแล้วเบรกเอี๊ยดเทียบกับรถยีเอ็มซีที่บรรทุกนักเรียนนายร้อยคันปิดท้ายขบวนของพวกเรา และแล้วไอ้โจ้ก็กระโดดลงมาจากเบาะผู้โดยสารรถตุ๊กตุ๊กคันนั้นแล้วเห่าเรียกอย่างดีอกดีใจ พอเห็นเป็นไอ้โจ้ พวกเราก็รีบกระโดดลงไปแล้วช่วยกันอุ้มมันส่งขึ้นรถ ไอ้โจ้เที่ยวตะกุยตะกายทักทายคนโน้นทีคนนี้ทีอย่างดีใจที่รอดจากการตกรถมาได้อย่างหวุดหวิด...เกือบไม่ได้ไปเชียร์รักบี้เสียแล้ว !!!

 โชเฟอร์รถตุ๊กตุ๊กคันนั้นเล่าให้ฟังว่า เขาจอดติดไฟแดงอยู่ตรงหน้ากระทรวงศึกษาธิการและได้ทันเห็นขบวนรถของพวกเราวิ่งเป็นแถวผ่านไป และขณะที่กำลังรอไฟเขียวอยู่นั่นเอง ก็ตกใจแทบสิ้นสติเมื่อมีหมาตัวเบ้อเริ่มกระโดดขึ้นมาที่เบาะผู้โดยสารพร้อมกับส่งเสียงเห่ายกใหญ่

 “มันเห่าแล้วหันหน้าไปทางขบวนรถของพี่ๆ จนผมเข้าใจว่ามันคงต้องการให้พาตามพี่ไป จึงควบรถมาส่งให้นี่แหละ หมาของพวกพี่หรือเปล่าครับ...”

 พวกเราเรี่ยไรค่าโดยสารให้โชเฟอร์แสนรู้คนนี้ไปหลายบาทจนยิ้มแก้มปริไปทีเดียว

 จากนั้นเป็นต้นมา ไอ้โจ้จะเป็นคนเอ๊ย...หมาตัวแรกที่ขึ้นไปนั่งรอบนรถเสมอ คงเข็ดน่ะผมว่า....

บัญชร ชวารศิลป์