คนรักหมา-ไอ้โจ้รีเทิร์น(6) | คมชัดลึก

 คนนั้น แม้จะเป็นเพียงนักเรียนนายร้อยชั้นปีที่ 1 แต่ด้วยเสียงเรียกจากธรรมชาติทำให้พวกเรา 4 คนเพื่อนรักมิอาจหักห้ามใจไม่ให้ปีนรั้วหนีเที่ยวกันได้ และกว่าเราจะลักลอบปีนรั้วด้านกรมแผนที่ทหารกลับเข้าโรงเรียนก็ดึกมากแล้ว ผมปีนเข้ามาเป็นคนสุดท้าย พอเท้าแตะพื้นก็เห็นเพื่อนๆ หมอบนิ่งอยู่ที่ดงหญ้าข้างรั้ว เพื่อนคนหนึ่งหันมาส่งสัญญาณให้เงียบ

 “นายทหารเวรว่ะ...เงียบๆ นิ่งๆ” จากแสงสลัวของคืนข้างแรมและแสงไฟส่องสว่างบางจุด ผมมองเห็นนายทหารเวรเดินลากกระบี่แกรกๆ อยู่ห่างไปสัก 50 เมตร กำลังเดินตรงมาที่พวกเราหมอบอยู่ ทุกคนแทบจะไม่หายใจ...

และแล้วในที่สุดทุกคนก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก เมื่อเขาเดินจากไปโดยไม่ทันสังเกตเห็น

พวกเราที่ใช้วิชาซ่อนพรางอย่างได้ผลไม่เสียแรงที่ฝึกกันมา พอผ่านไปสักพักหนึ่ง พวกเราก็ค่อยทยอยยงโย่ยงหยกขึ้นมาทีละคน เตรียมวิ่งกลับไปยังโรงนอน

 แต่แล้วทันใดนั้นเองเราก็เหลือบไปเห็นเงาตะคุ่มๆ เงาหนึ่งค่อยๆ เคลื่อนที่เข้ามาจนหยุดอยู่ใกล้ๆสัก 10 เมตรเท่านั้น เงานี้ไม่สูงพอจะเป็นนายทหารเวรที่เพิ่งผ่านไป

 “ไอ้โจ้ว่ะ...ไอ้โจ้” ผมกระซิบบอกเพื่อนๆ “ไม่เป็นไร เรื่องของคนหมาไม่เกี่ยวอยู่แล้ว กูให้ปลาหมึกเค็มที่เหลือจากโรงเลี้ยงมันกินทุกวัน รีบกลับกองร้อยเถอะ...” ผมปลอบใจเพื่อนๆ

 เรื่องทำท่าจะจบแบบแฮปปี้เอนดิ้ง แต่แล้วพวกเราก็ต้องหยุดกึก เพราะไอ้เวรโจ้ทำท่าขนชันแล้วเริ่มส่งเสียงขู่ในลำคอขึ้นมาก่อน ผมรีบส่งเสียงใส่มันเบาๆ เพื่อเรียกความทรงจำ ทีแรกก็ได้ผลเพราะมันหยุดแล้วทำท่าเหมือนจำพวกเราได้ ผมยังรู้สึกได้หน้ากับเพื่อนว่ามันสำนึกในบุญคุณปลาหมึกเค็มของผม แต่แล้วไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

มันกลับทำท่าเอาเรื่องขึ้นมาใหม่

 ตานี้มันถอยหลังไปหลายก้าวคงเพื่อให้พ้นจากรัศมีเท้าของพวกเรา แล้วตั้งต้นเห่า เห่า และเห่าอย่างเอาเป็นเอาตาย ผมแทบจะก้มลงกราบขอร้องว่าใต้เท้ากรุณาหยุดเห่าเถิด อยากกินอะไรโปรดบอกจะหามาประเคนให้ แต่มันก็ไม่ยอมหยุด แถมยังหันหน้าไปทางที่นายทหารเวรเพิ่งเดินผ่านไปเหมือนจะฟ้องอย่างนั้นแหละ

 และขณะที่พวกผมกำลังละล้าละลังทำอะไรไม่ถูกอยู่นั่นเอง แสงไฟฉายจากนายทหารเวรก็ส่องวิบวับมาแต่ไกลพร้อมเสียงร้องเท้ากระทบพื้นถี่ยิบ...

 ตัดภาพมาวันรุ่งขึ้น มีเสียงพูดกันแซดในหมู่เพื่อนๆ ว่า เมื่อคืนได้ข่าวว่าไอ้โจ้พานายทหารเวรวิ่งไล่จับนักเรียนหนีเที่ยว สงสัยว่าจะเป็นนักเรียนปี 1 เพราะพากันวิ่งหนีมาทางนี้

 ใครวะทำเสียชื่อรุ่นเราหมด !!!

 พวกเรา 4 สหายมองหน้ากันทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้...

บัญชร ชวารศิลป์