คนรักหมาตอน - ไอ้โจ้รีเทิร์น (4) | คมชัดลึก

 พวกเราต่างพากันถกเถียงพยายามหาคำตอบว่าเพราะเหตุใดจึงเป็นเช่นนี้ ทำไมไอ้โจ้จึงไม่สนนักเรียนนายร้อยชั้นปีที่ 1 ซึ่งจากการสอบถามจากรุ่นพี่บางท่านเวลาอารมณ์ดีๆ รวมทั้งทำโพลล์สอบถามด้วยวาจาจากบรรดาคนงานและนายสิบในกองร้อย ก็ได้รับคำตอบยืนยันเป็นเสียงเดียวกัน ไม่มีทำฟอร์มกั๊กจะไม่ออกเสียงยกมือ อ้างว่ารอฟังการอภิปรายในสภาก่อนเหมือนนักการเมืองบางพรรคบางคนเวลามีการอภิปรายไม่ไว้วางในในสภาซึ่งมีการนำไปเปรียบเทียบเหมือนกับนิสัยบางอย่างของหมาบ้านนอกคือ “เคาะกะลา”

 ครับ...ทุกเสียงตอบตรงกันว่าไอ้คุณโจ้เป็นอย่างนี้มานานแล้ว นักเรียนนายร้อยตั้งแต่ชั้น 2 ยันชั้น 5 ทุกๆ วันนี้ล้วนเคยโดนมันเหยียดหยามมาเช่นนี้แล้วทุกคน ไม่ใช่เฉพาะกับรุ่นผม

 แล้วไอ้โจ้มันรู้อย่างไรว่า คนไหนเป็นนักเรียนนายร้อยปี 1 คนไหนไม่ใช่ มันอ่านเลขบนบ่าเราออกหรืออย่างไร เป็นคำถามต่อมาที่นำไปสู่การถกเถียงเคร่งเครียด จนกระทั่งผมไปอ่านพบคำตอบในหนังสือเกี่ยวกับหมาเล่มหนึ่ง อธิบายว่า หมาต่างกับคนอยู่เรื่องหนึ่ง คือคนเรานั้นใช้ประสาทตาเป็นหลักในการจำแนกจดจำผู้คนด้วยกันรวมทั้งสิ่งของต่างๆ ว่าคนไหนชื่ออะไร หรืออย่างกรณีนักเรียนนายร้อยก็ใช้สายตาดูเอาว่า ชื่ออะไร เรียนอยู่ชั้นไหน ฯลฯ

 สำหรับหมานั้นนักสุนัขวิทยายืนยันตรงกันว่าใช้กลิ่นเป็นหลัก หมาจดจำอะไรต่อมิอะไร รู้สึกชอบหรือไม่ชอบกระทั่งหมั่นไส้อยากชกหน้าใครก็ด้วยกลิ่น ดังนั้นขณะที่คนเราเวลาอยากรู้ว่าใครหล่อไม่หล่อก็ดูด้วยสายตาใช่ไหมครับ...
 แต่สำหรับหมาทั้งหลายเขาใช้ดมเอา

 คงเคยเห็นใช่ไหมครับว่า เวลาหมาเขาทักทายกันนั้นมันใช้วิธีดมไปดมมา ถ้าชอบก็จะกระดิกหางทำหูลู่ๆ ชวนเล่น แต่ถ้าไม่ชอบหน้ากัน ดมกันไปดมกันมาสักครู่ก็ชกกัน...

 อย่างคนที่ว่าหล่อๆ สวยๆ นั้น หากไปถามหมามันดู มันจะไม่ตอบในทันทีทันใด ต้องขอดมดูก่อน และคำตอบที่จะได้รับเชื่อเถอะว่าจะไม่ใช่หล่อหรือไม่หล่อ แต่จะเป็นหอมดีหรือเหม็นเฉ่าๆ ต่างหาก

 ดังนั้นการที่ไอ้โจ้สามารถแยกแยะว่าคนไหนเป็นนักเรียนนายร้อยปี 1 คนไหนไม่ใช่นั้น มันไม่ได้อ่านเลขแสดงชั้นเรียนบนบ่าของเรา แต่มันจำจากกลิ่น

 แล้วนักเรียนนายร้อยปี 1 มีกลิ่นแตกต่างไปจากนักเรียนนายร้อยชั้นอื่นอย่างไร โปรดติดตามตอนต่อไป

บัญชร ชวารศิลป์