โลกใบนี้ดนตรีไทย - ความจำของนักดนตรีไทยกับการซื้อขลุ่ย | คมชัดลึก

  โดยเรื่องนี้ผมเองในตอนแรกเข้าใจว่าเป็นกล้องวิดีโอ ก็เตรียมจะขอแผ่นมาดูด้วยตาตัวเอง แต่ปรากฏว่าเป็นคลิปวิดีโอที่ถ่ายจากโทรศัพท์มือถือ และตัวเจ้าของโทรศัพท์ก็อยู่ไกลถึง จ.พระนครศรีอยุธยา จึงทำให้ผมยังไม่เห็นคลิปวิดีโอ แต่ก็สอบถามอย่างละเอียดพอที่จะรู้อะไรอยู่บ้าง และเจ้าของโทรศัพท์ยืนยันว่าเป็นจริงทุกประการ และคลิปวีดิโออันนั้นก็ยังอยู่ที่โทรศัพท์ของตัวเขาอย่างแน่นอน แถมเจ้าตัวก็ยังบอกกับผมว่าเขาพยายามส่งคลิปนั้นต่อๆ ไปให้แก่คนอื่น แต่เป็นเรื่องแปลกก็คือไม่สามารถส่งคลิปวิดีโอชุดนั้นได้ ทั้งๆ ที่เขาได้ทดลองส่งคลิปอื่นๆ ซึ่งก็สามารถส่งได้ปกติ ก็นับว่าเป็นเรื่องที่แปลกอยู่พอสมควร

 ตอนนี้ผมกำลังติดต่อพี่ป๋องกพล ทองพลับ ให้สัมภาษณ์คนที่ถ่ายคลิปวิดีโอชุดนี้ และคิดว่าคงไม่เกินสัปดาห์หน้า แต่จะเป็นวันไหนผมจะแจ้งให้ทราบใน www.khun-in.net <http://www.khun-in.net> ทั้งนี้ เพื่อให้ผู้ที่สงสัยและชอบโทรมาคุยกับผมในเรื่องนี้ ได้ฟังเรื่องราวทั้งหมดกับผู้ถ่ายคลิปวิดีโอชุดนี้ กับหูตัวเอง และสำหรับเรื่องราวที่เกิดขึ้นกับตัวผมในลักษณะนี้ ผมจะเขียนเอาไว้ใน [email protected] <mailto:[email protected]> และจะทำการฟอร์เวิร์ด ต่อให้แก่ผู้ที่สนใจและเข้ามาให้อีเมลของผม

 เอาล่ะครับตอนนี้ผมก็จะกลับไปตอบคำถามที่มีเข้ามาทั้งในเว็บไซต์และ hi5 ของผมค่อนข้างมาก เนื่องจากไม่ได้ตอบคำถามมาหลายสัปดาห์ มันก็เหมือนกับดินพอกหางหมูนั่นแหละครับ

 สำหรับคำถามแรกจากที่ใช้นามแฝงว่า คุณวิจัย ซึ่งคำถามยาวเหยียดและวกวน แต่พอสรุปคำถามได้ว่า คนที่เป็นนักดนตรีไทยต่างมีความจำที่ดี ชนิดที่เรียกว่า ฟังครั้งเดียวจำได้เลยรึเปล่า โดยตามความคิดของผม นักคนตรีไทยก็ต้องมีความจำที่ดี แต่คงไม่ต้องถึงกับฟังครั้งเดียวแล้วจำได้เลย และถ้าจะฟัง 2-3 ครั้งแล้วจำได้ก็คงจะไม่เป็นอะไร แต่ที่สำคัญก็คือจำได้แล้วอย่าลืมง่ายเท่านั้นเอง เพราะว่ามันจะเหมือนกับสูญเปล่าเหมือนกับไม่ได้จำอะไรเลยเท่านั้นเอง

 แต่ถ้าจะว่ากันจริงๆ แล้ว นักดนตรีไทยโดยเฉพาะนักดนตรีในวงปี่พาทย์ จะมีความจำที่ดีกว่านักดนตรีไทยด้วยกัน รวมถึงนักดนตรีสากลด้วย เหตุก็คือนักดนตรีปี่พาทย์จะถูกฝึกฝนให้ใช้ความจำมาตั้งแต่เริ่มแรก คือโดยทั่วไปจะต้องเริ่มเรียนเพลงสาธุการ จนกระทั่งจบเพลงโหมโรงเย็น ซึ่งถือว่ายาวมาก ถ้าจะตีไปเรื่อยๆ ก็ใช้เวลาประมาณไม่ต่ำกว่า 40 นาที ซึ่งเอาแค่ตรงนี้ผมก็คิดว่านักดนตรีสากลคงจะจำไม่ได้อย่างแน่นอน เนื่องจากนักคนตรีสากลไม่ได้ถูกฝึกฝนมาให้ใช้ความจำเหมือนกับนักดนตรีไทยนั่นเอง แต่ในทางกลับกันนักดนตรีปี่พาทย์ พอให้ไปหัดอ่านโน้ต ก็พอที่จะอ่านได้ แต่พอให้ตีตามโน้ตก็จะเริ่มมีปัญหา ก็คืออ่านไม่ทันและก็อยากจะตีออกมาจากความจำในสมองตัวเองมากกว่า ซึ่งจะเป็นโดยธรรมชาติที่เขาฝึกมานั่นเอง 

 สรุปก็คือนักดนตรีไทยควรจะมีความจำที่ดีแต่ไม่จำเป็นว่า ฟังครั้งเดียวแล้วจำได้ และและถ้าใครอยากจะมีความจำที่ดีก็ต้องไปหัดปี่พาทย์ แค่มีข้อแม้ว่าต้องเริ่มเรียนตั้งแต่ตอนเด็กนะครับ

 คำถามข้อต่อไปจากคุณที่ใช้นามแฝงว่า มัจฉาแย้มสรวล แปลแล้วก็คงจะชื่อว่า "ปลายิ้ม" นั่นเอง โดยคุณมัจฉาแย้มสรวลถามว่า ถ้าจะฝึกเล่นขลุ่ยและซอด้วงตัวเองจะได้หรือไม่เพราะไม่สามารถหาเวลาไปเรียนได้ แต่ก็มีพื้นฐานมาจากการเป่าขลุ่ยฝรั่งมาบ้าง และการเป่าขลุ่ยต้องฝึกหายใจด้วยหรือเปล่า และวิธีเลือกซื้อขลุ่ยจะต้องทำอย่างไรบ้าง รวมถึงแหล่งซื้อขายจะหาซื้อที่ไหนได้บ้าง 

 คำตอบก็คือ การฝึกเล่นขลุ่ยและซอด้วงรวมถึงเครื่องดนตรีอื่นๆ ถ้าจะเรียนด้วยตัวเองก็สามารถทำได้แต่การเรียนวิชาที่ว่าด้วยการปฏิบัติจำเป็นต้องมีครูผู้สอน ยกตัวอย่างง่ายๆ ถ้าคุณมัจฉาแย้มสรวลกำลังสีซออยู่และเสียงซอที่สีมันเพี้ยน ครูผู้สอนก็จะเตือนพร้อมทั้งให้คำแนะนำแก้ไขให้การสีซอหายเพี้ยน แต่ถ้าไม่มีครูผู้สอนก็จะทำให้เราสีซอเพี้ยนไปแบบนั้นจนกระทั่งติดตัว และกลายเป็นคนสีซอเพี้ยนตลอดไป แต่ถ้าในกรณีหาเวลาไม่ได้จริงๆ การเรียนด้วยตัวเองที่บ้านก็ยังดีกว่าไม่ได้เรียนอะไรเลย 

 ส่วนการฝึกหายใจในการเป่าขลุ่ยนั้นมีความจำเป็นที่จะต้องฝึก และก็เช่นเดิมก็คือมีความจำเป็นต้องมีครูผู้สอนคอยแนะนำและควบคุมการฝึก ส่วนการเลือกซื้อขลุ่ย วิธีง่ายๆ คุณมัจฉาแย้มสรวลต้องทดลองเป่าขลุ่ยเลานั้น  และถ้าเลาไหนเป่าแล้วใช้ลมน้อยและมีเสียงดัง หรือพูดง่ายๆ ว่าไม่ต้องออกแรงเป่ามาก รวมถึงรูปร่าง ลวดลาย และสีสันของขลุ่ยเลานั้นถูกใจเราก็ซื้อมาได้เลย แต่ถ้าเป็นสมัยก่อนก็คงต้องฟังเสียงด้วยว่าเพี้ยนหรือไม่ แต่ในปัจจุบันการทำขลุ่ยมีวิวัฒนาการในการทำที่ดีไม่ค่อยมีขลุ่ยเลาไหนเสียงเพี้ยนหรือรั่ว 

 สำหรับแหล่งการซื้อขายผมขอเข้าไปตอบในอีเมลของผม ก็คือ [email protected] <mailto:[email protected]> ว่าร้านไหนมีขลุ่ยดีราคาถูก ทั้งนี้ เพื่อไม่เป็นการโฆษณาให้แก่ร้านใดร้านหนึ่งนั่นเองนะครับ สำหรับฉบับนี้หมดพื้นที่แล้วครับ ไปก่อนล่ะครับ...สวัสดีครับ

"ขุนอิน"