กรรมแสดงผล | คมชัดลึก

  “ค่ำคืน ฉันยืนอยู่เดียวดาย เหลียวมองรอบกาย มิวายจะหวาดกลัว...” ไปจนถึงเนื้อเพลงนี้ตอนหนึ่งที่ว่า “...ยามนี้เราหลงทางกลางค่ำ ยินเสียงร่ำคำบอก เจ้าช่อไม้ดอกเอ๋ย เจ้าดอกขจร นกขมิ้นเหลืองอ่อน ค่ำแล้วจะนอนไหนเอย” ดูเหมือนจะเหมาะเจาะกับความรู้สึกทางใจของใครคนนั้นมิใช่น้อย

 กฎแห่งกรรม ยุติธรรมที่สุด กฎแห่งกู อดสูที่สุด โดยเฉพาะการดิ้นรนกระเสือกกระสนเพื่อไปให้พ้นจากการยอมรับโทษทางคดี ที่ตนเองเป็นผู้ก่อขึ้น ด้วยความโลภและความหลงอย่างไม่รู้จักสิ้นสุด ย่อมเป็นการแก้ปัญหาแบบเดียวกับ “ลิงแก้แห” ก็มีแต่จะยากยุ่งนุงนังอย่างหนักหนาสาหัส เพราะไม่แก้ด้วยจิตใจที่สงบจากกิเลสในอารมณ์ ยิ่งแก้ยิ่งยุ่งสำหรับตนและคนรอบข้างไปจนถึงสังคมโดยรอบ และโดยรวม ก็พลอยทวีความเครียดมากขึ้นอย่างไม่มีที่สิ้นสุด เหตุเกิดเพราะคนคนเดียว “หยุดไม่เป็น-เย็นไม่ได้”

 นิทานเรื่องหนึ่งเล่าว่า มีชายคนหนึ่งขุดบ่อในบริเวณบ้านของตนหนึ่งบ่อ เมื่อขุดแล้วเกิดปัญหาว่า ไม่ได้บ่อหนึ่งนั้นเพียงอย่างเดียว แต่ได้ดินจากการขุดบ่อนั้นด้วย แล้วจะทำอย่างไรกับดินนั้น เขาจึงแก้ปัญหาด้วยการขุดบ่อที่สอง เพื่อเอาดินจากบ่อที่หนึ่งไปใส่ในบ่อที่สอง ขุดบ่อที่สามเพื่อเอาดินบ่อที่สองไปใส่ในบ่อที่สาม ขุดบ่อที่สี่เพื่อเอาดินบ่อที่สามไปใส่ในบ่อที่สี่ ขุดไปอย่างนี้แบบไม่มีที่สิ้นสุดหยุดยอพอพัก นับเป็นความโง่แท้

 การแก้ปัญหาด้วยการสร้างปัญหา มีแต่จะทำให้มีปัญหาเพิ่มมากขึ้น ถ้าจิตไม่จบสงบไม่จริงก็จะยิ่งเป็นปัญหา ความฟุ้งซ่านแห่งจิตในภายในนั่นแหละเป็นปัญหายิ่งใหญ่กว่าอะไรทั้งหมด

 คนเรายิ่งเรียนมากและรวยมาก ก็ยิ่งมีความฟุ้งซ่านมาก เพราะความรู้ทางโลกเป็นหินโสโครกในทางธรรม ความรวยทรัพย์สมบัติเป็นความอัตคัดทางสติปัญญา

 กระทั่งนักปราชญ์ท่านหนึ่งกล่าวว่า “คนรู้มาก กับ คนรวยมาก เข้าถึงธรรมได้ยากพอๆ กัน” สมควรที่เราท่านทั้งหลาย จะต้องทบทวนว่า ความรู้และความรวยช่วยคนให้มีความสุขทางใจได้อย่างแท้จริงดอกหรือ

 พระพุทธเจ้ามีคำตอบให้ชาวพุทธแล้ว ในพระไตรปิฎกว่า “บุคคลผู้มั่งมีโภคทรัพย์ยิ่งๆ ขึ้นแล้ว ที่จะไม่มัวเมาในโภคทรัพย์นั้น ที่จะไม่ถึงความติดอยู่ในกามคุณ เพราะเหตุแห่งโภคทรัพย์นั้น และที่จะไม่ประพฤติผิดในสัตว์ทั้งหลาย เพราะเหตุแห่งการมีโภคทรัพย์นั้น หาได้ยาก”

ท่านจันทร์ www.prajan.com