ขุมทรัพย์จากพระไตรปิฎก-ว่าหญิงร้าย แล้วชายเล่า? | คมชัดลึก

    สายนทีหลั่งไหลอย่างคดเคี้ยว
ป่าดงพงพีก็รกชัฏเลี้ยวลด                                       
หญิงทั้งปวงก็เช่นเดียวกัน
อาจทำกรรมชั่วเมื่อได้ช่องทาง.

        สายธารนทีใส  ทะลักไหลอย่างคดเคี้ยว
   น่าหวั่นหวาดทีเดียว         พาด่าวดับได้ทันที
        ป่าดงพงไพรสณฑ์         ทุกแห่งหนคนหน่ายหนี
   รกชัฏลดเลี้ยวมี           เมื่อพลัดหลงคงมรณา
        หญิงก็อย่าวางจิต          เธออาจคิดทำชั่วช้า
   สบช่องเมียงมองมา         ไม่ยอมเมินจากบาปกรรม ฯ

 “อันใจผู้หญิงแท้จริงก็คือเถาวัลย์ ใกล้ใครก็พัน...” แว่วเสียงเพลงบอกถึงจิตใจสตรีว่ามักพัวพันกับคนที่อยู่ใกล้ๆ ไม่ต่างจากเถาวัลย์เลย โคลงโลกนิติวรรคหนึ่งก็ยังบอกว่า “สามวันจากนารี เป็นอื่น” หรือจะปฏิเสธว่าไม่จริง

 “รักแท้ แพ้ใกล้ชิด” “รักแท้ แพ้ระยะทาง” ใจหญิงอย่าวางใจ ลดเลี้ยวเคี้ยวคดยิ่งกว่าถนนที่คดเคี้ยว รู้ยากยิ่งกว่าป่ารกชัฏ “ลับ ลวง พราง” เดาไม่ได้ทายไม่ถูกมืดแปดด้าน เธอยอมเปิดหน้าไพ่ง่ายๆ เสียที่ไหน มิฉะนั้นผู้ชายจะพูดหรือ “ผู้หญิงเข้าใจยาก” เธอมักทำอะไรตรงกันข้ามเสมอ “ผู้หญิงด่า ถือว่าผู้หญิงรัก” กว่าจะรู้ว่ารักก็ถูกด่าไปหลายรอบ ไปสะดุดรักกับลูกสาวแม่ค้าปากตลาดก็อย่างนี้แหละ เรื่องเจ้าเล่ห์แสนงอนละก็ ไม่มีใครเกินไปกว่าผู้หญิง ยิ่งประเภท “สวย รวย เลือกได้” อย่าหวังว่าจะชนะใจเธอง่ายๆ ถึงว่าเลือกไปเลือกมา สุดท้ายคว้าน้ำเหลว “เลือกนัก มักได้แร่” แต่ตามที่กล่าวมานี้ก็เป็นที่รู้กันโดยทั่วไป (แม้แต่พระบวชตั้งแต่อายุ ๑๓ ปี ยังรู้เลย ไม่ได้นั่งเทียนเขียนนะโยม) มิใช่เรื่องน่ากลัว แต่เรื่องที่น่ากลัวคือ อย่าคิดว่าหน้าสวยใจงาม

 ผู้หญิงบางคนหน้าสวยใจทรามทีเดียว เหี้ยมเกรียมอย่างคาดไม่ถึง กินยาทำแท้งขับลูกทะลัก เอามีดสับเป็นชิ้นๆ ทิ้งลงชักโครก สุดสยอง ดูสิ ไม่เว้นแม้กระทั่งพระ เจอ “แผนนารีพิฆาต” ต้องตายจากผ้าเหลือง แต่บางรูปก็ยินดีปล่อยให้ยักษิณีคาบไปกิน นี่แหละสตรี ระวังสวยบาดใจจะสวยปาดคอ  

พระมหาอุเทน ปัญญาปริทัตต์