
รู้จักพระกันหน่อย
ในแวดวงคณะสงฆ์นับแต่พุทธกาล มีพระสงฆ์ ๒ แบบ คือ ...พระปุถุชน และพระอริยบุคคล... ทั้ง ๒ แบบนี้ พระอริยบุคคลแบ่งเป็น ๔ ระดับ คือ พระโสดาบัน พระสกทาคามี พระอนาคามี พระอรหันต์
ส่วนพระปุถุชนนั้น มีมากมายหลายแบบ แยกเป็นภาษาบาลีที่พระใช้กัน ฟังยาก ถ้าจะดูง่ายๆ จากพุทธกาลถึงปัจจุบัน ก็ต้องมองดู “พระ กับ งาน” ซึ่งแบ่งได้เป็น ๔ แบบ คือ
๑.พระทำงาน ได้แก่ พระที่มีน้ำใจต่อองค์กร บวชมาแล้วเมื่อว่างจากการศึกษาเล่าเรียน ไหว้พระ-สวดมนต์ วัดวามีงานอะไร ก็เอาใจใส่ช่วยเหลือ โดยมิเห็นแก่เหน็ดเหนื่อย บำเพ็ญประโยชน์ตน และประโยชน์ส่วนรวม
๒.พระชอบออกงาน ได้แก่ พระที่ปั้นจิ้มปั้นเจ๋อ ชอบเสนอหน้าออกงานสังคม ห่มจีวรใหม่ ใช้ย่ามผ้าไหม แต่ไม่ใส่ใจการไหว้พระสวดมนต์ การงานภายในวัด
๓.พระขโมยผลงาน ได้แก่ พระที่ประสงค์ความเจริญในด้านสมณศักดิ์ ขโมยผลงานของพระรูปอื่น มาเป็นผลงานตน ทำให้ได้รับการเลื่อนตั้ง และการแต่งตั้งตำแหน่งหน้าที่
๔.พระไม่เอางาน ได้แก่ บวชมาเพื่ออาศัยวัดวา อาศัยพระศาสนาเลี้ยงชีวิตตัวและครอบครัว พระแบบนี้เป็นพระประเภท... “งานส่วนรวมไม่สน แต่กิจนิมนต์กูไป”... พระแบบนี้มักจะอยู่ในวัดที่มีการเผาศพ หรือวัดที่มีกิจนิมนต์มากๆ สวดมนต์ก็ไม่ค่อยได้ ..."เวลารูปอื่นสวดมนต์ ตนเองก็นั่งอมลมอมลิ้น แต่เวลากิน กลับกินเร็วกินดัง ยิ่งกว่าสวด" พระแบบนี้โบราณท่านเรียกว่า... พระเป็นไข้... คือ
เป็นไข้ท้องแตงโม
มือโตตีนเย็น
การงานเบื่อเหม็น
ข้าวปลากินได้
"พระราชวิจิตรปฏิภาณ (เจ้าคุณพิพิธ)"



