ขุมทรัพย์จากพระไตรปิฎก-คนปากพร่อยคบไม่ได้ | คมชัดลึก

ไม่ควรเปิดเผยความลับ                                             
                ควรรักษาความลับนั้นไว้
ดุจรักษาขุมทรัพย์ทีเดียว                                            
                ความลับที่ผู้รู้ชัดไม่เผย
อย่างนั้นแหละถือว่า ดี
        ความลับควรซุกซ่อน ปิดไว้ก่อนไม่เปิดเผย
   รู้รักษ์อย่าปล่อยเลย ลนลานรีบร้อนพูดจา
        ประหนึ่งเป็นขุมทรัพย์ ควรจับจองต้องรักษา
   ไม่ยอมให้ใครมา  หมกเม็ดลักขโมยไป
        ความลับคนรู้ชัด ยังยืนหยัดหยุดขานไข
   รักษาเป็นความนัย  นั่นแหละใช่ช่างดีนัก ฯ

 “นตฺถิ โลเก รโห นาม ชื่อว่าความลับไม่มีในโลก” หมายถึงคนทำกรรมชั่วจะปกปิดเป็นความลับเพียงใด ใครไม่รู้ แต่คนที่รู้และรู้ดีที่สุดก็คือตนเอง คุณอาจจะโกหกใครต่อใครได้ แต่คุณโกหกตนเองไม่ได้ ทว่าความลับบางอย่าง เช่นความลับทางราชการ ความลับทางธุรกิจที่รู้เฉพาะคนวงในช่วยกันรักษาเป็นความลับไว้

 ความลับเช่นนี้ ถ้าไม่แพร่งพรายใครก็ไม่รู้ และเป็นความลับที่ไม่ควรแพร่งพรายเลย เพราะถ้าแพร่งพราย โดยเฉพาะต่อฝ่ายตรงข้าม รัฐก็สูญเสียความมั่นคง ธุรกิจเสียผลประโยชน์ คนในนำไฟออกนอก “เกลือเป็นหนอน” คนนั้นควรถูกตราหน้าว่ากบฏทรยศใช่หรือไม่ ออกมาแฉกันเอง “สาวไส้ให้กากิน” เฮ้อ ผลประโยชน์ไม่ลงตัวก็อย่างนี้ “ฟังหูไว้หู”

 ความลับเป็นเรื่องปกปิดยาก โดยเฉพาะความลับที่ไป “ล้วงตับ” ล่วงรู้ของเขามา มันรู้สึกคันยุบยิบๆ ที่ปาก อกอีแป้นจะแตกตาย “นี่ถ้าไม่ใช่เธอ ฉันไม่บอกนะ” อีกคนหนึ่งรู้ก็พูดทำนองเดียวกัน “นี่ถ้าไม่ใช่เธอ ฉันไม่บอกนะ” กระทั่งรู้กันทั้งบาง “ปิดกันแซด” คนเก็บความลับไม่อยู่ ตกปากรับคำแท้ๆ ไม่ทันไรก็ปล่อยข่าว คนปากพร่อยคบไม่ได้ ส่วนคนเก็บความลับอยู่ ตกปากรับคำแล้วก็ปกปิดเป็นความลับสุดยอด คนปากหนักคบได้ ควรคบกับคนที่เก็บความลับเราอยู่ คนฉลาดจะปิดเป็นความลับ เพราะถ้าความลับยังอยู่กับเขา เขาถือว่าถือไพ่เหนือกว่า “อุบไต๋” ไว้ก่อน ไม่ยอมทิ้งไพ่ใบสุดท้ายง่ายๆ เดี๋ยวรู้ หัวเราะทีหลังดังกว่า

พระมหาอุเทน ปัญญาปริทัตต์