คนรักหมาตอน - หมาตัวแรกของผม : แอบเลี้ยงหมาในรั้วแดงกำแพงเหลือง
วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ผมยังคงไม่มีโอกาสมีหมาเป็นของตัวเองจนกระทั่งต้องจากบ้านพักในกองบัญชาการตำรวจตระเวนชายแดนตรงข้ามซอยสายลมมาเป็น นักเรียนประจำ โรงเรียนนายร้อยพระจุลจอมเกล้า หน้าสนามมวยราชดำเนิน
ช่วงที่ผมเป็นนักเรียนนายร้อยตั้งแต่เริ่มชั้นปีที่ 1 จนถึงชั้นปีที่ 4 นั้น โดยเฉลี่ยแล้วทั้งโรงเรียนจะมีนักเรียนตั้งแต่ชั้น 1 จนถึงชั้น 5 รวมทั้งหมดประมาณพันคน...งงไหมครับ ตกลงว่าเรียนกันกี่ปีแน่ 4 หรือ 5 ปี-ติดนิสัย “ลับ ลวง พราง” มาตั้งแต่เป็นนักเรียนเชียวหรือ
คุณมีสิทธิ์ตั้งข้อสงสัยเช่นนี้ ด้วยเหตุว่าเจ้าของสโลแกน “ลับ ลวง พราง” อันลือลั่นก็เป็นนักเรียนนายร้อยรุ่นเดี๋ยวกับผมที่กำลังสร้างความสับสนเรื่อง 4 ปี-5 ปีนี่แหละครับ
ความจริงก็คือ ตามปกติโรงเรียนนายร้อยยุคผมหลวงท่านให้เรียน 5 ปีแล้วได้ปริญญาตรีแต่เนื่องจากช่วงนั้นส่งทหารไปรบทั้งในและนอกประเทศกันเยอะมาก ทำให้เกิดความขาดแคลนนายทหารระดับผู้บังคับหมวดอย่างแรง หลวงท่านจึงให้พวกผมเรียนแค่ 4 ปีแล้วติดยศเป็นว่าที่ร้อยตรีเพื่อจะได้ออกไปช่วยพี่ๆ เขารบ
เรื่องเรียนไม่ครบ 5 ปีนี่ไม่ต้องเก็บเป็นหมัดเด็ดเอาไว้น็อกพวกผมว่าไม่จบปริญญาตรีจึงเป็น ส.ส. ส.ว. หรือรัฐมนตรี รัฐมนโท ฯลฯ ไม่ได้ เพราะไปรบได้แค่ 2 ปีหลวงท่านก็นิมนต์กลับมาเรียนต่อจนครบหลักสูตรได้รับปริญญาตรีกันถ้วนหน้า รวมทั้งที่ไปเป็น หัวหน้าพรรค นั่นก็ด้วย
มาสนใจเรื่องพวกผมนักเรียนนายร้อย-นักรบของชาติหลายคน (แอบ) เลี้ยงหมากันดีกว่า
โรงเรียนไม่ยอมให้พวกเราเลี้ยง โดยไม่แจ้งเหตุผลใดๆ ให้ทราบ ประชาพิจารณ์ก็ไม่ได้ทำ นอกจากให้ท่องคำขวัญวันละหลายสิบเที่ยวว่า “คำสั่งจากผู้บังคับบัญชาคือพรจากสวรรค์” คือไม่ให้เลี้ยงก็อย่าทะลึ่งเลี้ยง ใครขัดคำสั่งมีโทษ...นี่พระเจ้าพูดโว้ย (น่าฟ้องศาลปกครองชะมัด)
แต่มีหรือจะห้ามพวกผมได้ เพราะมีนักเรียนนายร้อยจำนวนไม่น้อยรวมทั้งผมที่ชื่นชอบ ความท้าทาย รักธรรมชาติ และเกลียดการดูถูกเหยียดหยามคนจน ได้พากันสรุปว่าคำสั่งนั้นมีไว้ใช้เวลาต่อหน้าผู้บังคับบัญชาเท่านั้น ส่วนลับหลังนั้นตัวใครตัวมันโว้ยเฮ้ย...นี่ซาตานพูด
อย่างห้ามสูบบุหรี่ ซึ่งมีโทษถึงตัดคะแนนความประพฤติ แต่หลังอาหารหรือกลางคืนดึกๆ ดื่นๆ ลองผ่านไปแถวห้องส้วมนักเรียนนายร้อยเถอะ...เมาบุหรี่ได้โดยไม่ต้องสูบเองซักกะจี๊ดนึง
หรือเมื่อโรงเรียนปล่อยกลับไปพักบ้าน จะไปไหนมาไหนต้องแต่งเครื่องแบบให้เรียบร้อย ห้ามแต่งกายพลเรือนเป็นอันขาด ซึ่งพวกผมร้องยี้แล้วบ่นกันว่า จะบ้าเรอะ อย่างแม่ใช้ให้ไปซื้อหมูที่ตลาดสด จะให้แต่งชุดขาวห้อยกระบี่ไปหรือ...
ครับ...ระเบียบที่ออกมาแล้วทำไม่ได้ก็อย่าออกเสียดีกว่า เพราะมันจะบังคับให้ต้องฝ่าฝืน บ่อยเข้าก็กลายเป็นความเคยชิน
รวมทั้งเรื่องห้ามเลี้ยงหมาในโรงเรียนด้วย มีหรือจะห้ามพวกผมได้!
บัญชร ชวารศิลป์