ขุมทรัพย์จากพระไตรปิฎก - บาปไม่มีแก่คนไม่ทำ
หเรยฺย ปาณินา วิสํ
นาพฺพณํ วิสมเนฺวติ
นตฺถิ ปาปํ อกุพฺพโต ฯ
ขุ. ธ. ๒๕/๑๙/๓๑
ถ้าที่ฝ่ามือไม่มีแผล
คนก็นำยาพิษไปได้ด้วยฝ่ามือ
เพราะยาพิษไม่แทรกซึมสู่ฝ่ามือที่ไม่มีแผล
บาปก็เช่นกันไม่มีแก่คนไม่ทำ.
หากฝ่ามือนั้นขาดจากบาดแผล ย่อมดีแน่ยาพิษแม้ติดถือ
หาแทรกซึมลงไปในฝ่ามือ แม้ฉุดยื้อกำไว้อย่าได้กลัว
บาปก็ดุจเดียวกันเช่นนั้นแน่ หาเกิดแก่คนที่ไม่มีชั่ว
แม้มันจะประชิดตามติดตัว ก็ไม่กลั้วเกลือกทำให้ช้ำตรม ฯ
ทองคำบริสุทธิ์ อย่างไรก็บริสุทธิ์ ฝุ่นเกาะทำให้หมองได้ แต่จะเกาะกัดกินเนื้อทองบริสุทธิ์นั้นไม่ได้ ปัดฝุ่นออก ทองก็สุกปลั่งดังเดิม คนบริสุทธิ์ก็เช่นกัน ผู้ไม่ประสงค์ดีใส่ร้ายป้ายสีสร้างความเสื่อมเสียได้ แต่จะทำลายความบริสุทธิ์ของคนนั้นไม่ได้ บริสุทธิ์หรือไม่บริสุทธิ์ มิได้ขึ้นอยู่กับคนอื่น หากแต่ขึ้นอยู่กับตัวเรา
เมื่อรู้ว่าตนบริสุทธิ์ไม่ต้องร้อนใจ อย่างไรก็รอดปลอดภัย “อย่าเล่นตามคีย์” นิ่งอยู่ในอาการสงบ ใช้ความสงบ สยบความเคลื่อนไหว หลง “เต้นตามคลื่น ตื่นตามลม” ประเดี๋ยวตายน้ำตื้น เชื่อเถอะว่า“บริสุทธิ์สวย” “ไม่บริสุทธิ์ซวย”ความชั่วมิใช่เหลือบริ้นจะกระโดดเกาะดูดกินเลือดกันง่ายๆ ลองมิได้ทำมันก็หมดสิทธิ์เสนอหน้า
แต่ทำไมเกิดกรณี “แพะรับบาป” คนบริสุทธิ์มิได้ทำความชั่วเลย กลับตกเป็นเหยื่อรับเคราะห์แทน เรื่องนี้น่าพิจารณา วิบากกรรมอยู่เหนือความคาดหมาย ขึ้นอยู่กับจังหวะเวลาและโอกาสว่าเมื่อไร “ได้ช่อง ส่องทันที” คนที่ลงเรือลำเดียวกับแพะนั้น อาจเพราะทำกรรมชั่วในชาติก่อน กรรมชั่วติดตามมา “ปะเหมาะเคราะห์ร้าย” ส่งผลให้ได้รับในชาตินี้ เขาจึงเรียนวิชาแพะสำเร็จ รับบาปไปตามระเบียบ แต่ชาตินี้เขาก็รู้ดีว่าตนบริสุทธิ์ใช่ไหม ยังพอสบายใจอยู่บ้าง อย่างไรก็ตามคนบริสุทธิ์ควรรักษาความบริสุทธิ์ อย่าเผลอกินปูนเชียวล่ะ ร้อนท้องไม่รู้ด้วยนะ
"พระมหาอุเทน ปัญญาปริทัตต์"