ชีวิตกับกล้วยไม้ตอน - คืนกล้วยไม้สู่ธรรมชาติ (1) | คมชัดลึก

 เธอที่รักทุกคน ฉันได้ทุ่มเททำงานแทบทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อประโยชน์สุขของเพื่อนมนุษย์ซึ่งฉันถือว่าเป็นที่รักของฉันมาตลอดระยะเวลาอันยาวนาน 

 แม้กระทั่งขณะนี้ฉันมีอายุย่างเข้า 88 ปีแล้ว แต่ก็ยังไม่เคยทอดทิ้งเพื่อนๆ ที่รักของฉันเลย กลับรู้สึกเป็นห่วงยิ่งขึ้นไปอีก

 ทั้งนี้ เพราะเหตุว่ายิ่งทำไปก็ยิ่งมองเห็นปัญหาสังคมที่ไม่ชอบธรรมลึกซึ้งยิ่งขึ้น โดยเฉพาะปัญหาที่เกี่ยวกับการเผยแพร่ความรู้บนพื้นฐานการจัดการศึกษา

 อนึ่ง ไม่ว่าฉันจะเดินทางไปไหนมักมีคนแอบมองดูฉันแล้วซุบซิบกันว่า “นั่นยังไง อาจารย์กล้วยไม้” แม้กระทั่งผู้ที่มาหาที่บ้าน บางคนก็มักพูดว่า “งานกล้วยไม้ของท่านอาจารย์เป็นยังไงบ้าง?”

 เมื่อไม่นานมานี้ ฉันได้รับเชิญให้ไปร่วมประชุมกลุ่มประธานคณาจารย์ที่เป็นตัวแทนมหาวิทยาลัยต่างๆ ซึ่งเชิญนักวิชาการอาวุโสมาบรรยายในที่ประชุม พอเข้ามาถึงแล้วเห็นฉันนั่งอยู่ตรงนั้น ท่านก็เอ่ยปากทักทายฉันว่า “สวนกล้วยไม้ของท่านอาจารย์เป็นยังไงบ้าง?” ทำให้ฉันรู้สึกเหมือนสะดุ้งสุดตัว

 ประโยคเดียวที่ฉันตอบ ซึ่งมันเป็นเชิงคำถามที่สวมต่อจากคำถามแรกก็คือ “เอาอีกแล้ว ทำไมถึงได้มองเห็นหน้าผมเป็นกล้วยไม้กันไปหมด!” เรื่องนี้เป็นจุดสำคัญเรื่องหนึ่งซึ่งทำให้ฉันต้องหวนกลับมาจับงาน “การศึกษาทางเลือก” เพราะเหตุว่าการทำงานของฉันเท่าที่ผ่านพ้นมาแล้วแทบทั้งหมดมันไม่ใช่เรื่องกล้วยไม้ แต่มันเป็นเรื่องที่ลึกซึ้งยิ่งกว่านั้นมาก มากเสียจนบรรยายไม่ถูก

 ซึ่งประเด็นนี้ฉันพูดซ้ำแล้วซ้ำอีก แต่คนส่วนใหญ่ก็ยังคิดได้ไม่ถึงว่ามันหมายถึงอะไร ยังคงคิดกันแค่เพียงผิวเผิน ไม่เข้าถึงแก่น

 สิ่งที่กล่าวมาแล้วทั้งหมดนี้ มันเป็นคำถามซึ่งคนไทยส่วนใหญ่ควรจะนำไปค้นหาคำตอบได้เองเพื่อการเรียนรู้ เพื่อการสร้างอนาคตที่ดีต่อไปครับ!

ระพี สาคริก