คนรักหมาตอน - หมาตัวแรกของผม (1) | คมชัดลึก

 ตอนที่ลูกๆ ยังเป็นเด็กอยู่นั้น พ่อเป็นนายตำรวจชั้นประทวน ดังนั้น บ้านพักที่หลวงจัดให้จึงมีขนาดเล็กๆ และออกมาในรูป “ห้องแถว” ทั้งหมด ซึ่งด้านหนึ่งก็ดีเพราะทำให้เด็กๆ อย่างพวกเราสามารถรวบรวมสมัครพรรคพวกไปหาเรื่องสนุกๆ ทำกันได้โดยง่าย แต่ข้อเสียก็คือความแออัดทั้งภายนอกและภายในบ้านพักน้อยๆ ของพวกเรา

 ข้อเสียที่ตามมาจากความจำกัดของพื้นที่ก็คือ เป็นเหตุผลที่ทำให้เราไม่สามารถเลี้ยงหมาได้ เลี้ยงไว้ในบ้านก็ไม่ได้เพราะลำพังพ่อแม่และลูก (ตอนแรก 3 ตอนหลังเพิ่มเป็น 5) ก็แทบจะเดินชนกันแล้ว จึงเป็นไปไม่ได้เลยที่จะมีพื้นที่สำหรับหมา

 ลูกๆ พยายามหาเหตุผลมาสนับสนุนแผนสองที่ช่วยกันคิด คือเลี้ยงไว้นอกบ้าน แต่ก็จำนนด้วยข้อโต้แย้งของพ่อว่าแล้วจะป้องกันไม่ให้มันไปก่อความเดือดร้อนให้เพื่อนบ้านได้อย่างไร เราจึงจำเป็นต้องยอมรับ แล้วเก็บเป็นความอาฆาตไว้ในใจว่า

 โตขึ้นเมื่อไหร่ มีงานมีการทำ มีบ้านกว้างๆ เป็นของตัวเองเมื่อไหร่ จะต้องหาหมามาเลี้ยงเป็นของตัวเองให้จงได้ !!!

 ครั้งหนึ่ง ตอนอยู่ที่ค่ายสุรนารายณ์ ต.จอหอ อ.เมือง จ.นครราชสีมา ซึ่งบ้านพักเป็นห้องแถวใต้ถุนสูงประมาณเมตรเศษๆ เราสามคนพี่น้องชายล้วนคบคิดกันแอบเลี้ยงลูกหมาพันทางไว้ตัวหนึ่ง โดยไม่ให้พ่อแม่รู้ เราช่วยกันปกปิดความลับและผลัดกันทำหน้าที่เลี้ยงดู ทำให้ลืมเรื่องชกต่อยกันเองไปเลย แล้วพากันวาดฝันว่า อีกหน่อยพอไอ้หมาน้อยโตขึ้น มันก็จะติดสอยห้อยตามเราไปทุกหนทุกแห่ง เหมือนกับแลสซี่และรินตินตินในหนังสือที่พ่อซื้อมาให้พวกเราอ่าน โดยเฉพาะอย่างยิ่ง การร่วมผจญภัยในป่าละเมาะใกล้ๆ ค่ายซึ่งเป็นที่เล่นของพวกเราเหล่าทโมนไพรลูก ตชด.ทั้งหลาย ฯลฯ

 ไม่ถึง 7 วันมั้ง ความก็แตก...

 พ่อเอาลูกหมาของเราไปปล่อยที่ไหนก็ไม่รู้ แม้จะเห็นใจลูกๆ แต่ก็ทำใจแข็งไม่ยอมแพ้น้ำตาและคำวิงวอนพร้อมคำมั่นสัญญาต่างๆ นานาจากพวกเรา และนี่จะเป็นลูกหมาตัวแรกและตัวเดียวที่พวกเราได้มีโอกาสเป็นเจ้าของในเวลาสั้นๆ หลังจากนั้นต่อมาเมื่อพ่อย้ายมาอยู่ที่กองบัญชาการ ตชด.พหลโยธิน ตรงข้ามซอยสายลม ซึ่งเล็กกว่าค่ายที่จอหอไม่รู้กี่เท่า

 เราก็ยิ่งไม่มีโอกาสได้ลิ้มรสความสุขจากการมีหมาเป็นของตัวเองอีกเลย

 แต่ความอาฆาตในใจอยากมีหมาเป็นของตัวเองของผม ไม่มีวันเลือนหาย !