จ่าเฉย “เกียร์ว่าง”(3) | คมชัดลึก

จากเหตุที่เกิดกับตัวเอง ทำให้รู้ว่า คนเห็นเหตุการณ์...เป็นคนที่สำคัญที่สุด เพราะเขาจะจำรูปพรรณสัณฐานของผู้ถูกกระทำได้ชัดเจน
 ผู้เสียหายทั้งหลาย อย่ายอมให้การถูกฉกชิง วิ่งราว เป็นเรื่อง "ฟาดเคราะห์" เลย คนร้ายตั้งใจก่อเหตุ ไม่ได้มาช่วยสะเดาะเคราะห์ให้เรา ทรัพย์สินเงินทองที่หามาด้วยความเหนื่อยยาก จะยอมให้คนร้ายฉกไปง่ายๆ หรือ คนร้ายพวกนี้ก่อเรื่องไม่ซ้ำที่
 กรุณาแจ้งความ อย่าคิดร้ายเกินไปว่า แจ้งความแล้วเรื่องจะเงียบ ไม่คืบหน้า เมื่อตำรวจมีข้อมูลการก่อเหตุ ก็จะทำงานต่อได้ง่ายขึ้น
 จงคิดเสมอว่า เรื่องของเราจะช่วยคนอื่นได้ เรามาช่วยหยุดอาชญากรรมครั้งต่อไปดีกว่า
 คุณตำรวจที่ประจำจุดต่างๆ ที่พบเห็น รูปร่างดูจะไม่ฟิต ไม่แข็งแกร่ง ถามจริงๆ เถอะ พอเกิดเหตุ ตำรวจจะเข้าชาร์จคนร้ายเพื่อช่วยเหลือประชาชนได้ทันการณ์จริงหรือเปล่า
 ยอมรับเถอะค่ะว่า คนร้ายไม่กลัวจ่าพุงโย้ หรือดาบผอมแห้งแรงน้อยหรอก เปลี่ยนเกณฑ์คัดคนมาเป็นตำรวจให้สอดคล้องกับงานพิทักษ์สันติราษฎร์หน่อยได้ไหมค่ะ (เรื่องใหญ่...นะคะ)
 กฎหมายต้องจัดการได้ ถ้าป้องกันก็แล้ว ปราบปรามก็แล้ว ก็ยังวิ่งราว กรีดกระเป๋า ลักจี้ชิงปล้นกันอยู่ไม่เว้นแต่ละวัน 
 ขอเสนอให้ผู้แทนทั้งหลายที่ถูกเลือกเข้าไปเสนอกฎหมายในสภาฯ เสนอให้คดีอาชญากรรมมีกระบวนการตัดสินที่รวดเร็วและเด็ดขาดกว่านี้ ไม่ต้องรอหน่วยงานสร้างโครงการเพื่อประชาสัมพันธ์หรอกค่ะ
 จากนี้ ฉันจะเป็นหูเป็นตาช่วยสังเกต ระแวดระวัง เตือนกัน บอกกัน ไม่รู้จักกันแค่เห็นท่าทางเขาไม่ระวังตัว  ฉันจะเข้าไปบอก 
 อย่างวันนี้ แม่กับฉันก็ออกไปบอกให้คนที่เดินซื้อกับข้าวในตลาดว่า ถ้าไม่อยากได้แผลแบบนี้ ไม่อยากเป็นเหยื่อรายต่อไป ต้องไม่ให้โอกาสโจรอยู่ในสังคมของเราอีกต่อไป   
 ตอนนี้ คดีเดินหน้าไปพอสมควร ได้ภาพสเก็ตช์คนร้ายแล้ว ตำรวจจะนำไปขยายผลต่อ   
 อูย...ปวดไหล่ แขน เข่า แต่อยากอยู่อย่างสงบ ปลอดภัย ต้องไม่ยอมจำนน เชื่อว่า เราจะคอยดูแลกัน ฉันอยากได้การสนับสนุน การสร้างสังคมปลอดภัย เพราะไม่รู้ว่า วันไหนข่าวลักจี้ชิงปล้นจะเกิดขึ้นกับฉันอีก
 ขอบคุณ...สถานีตำรวจบางเขน ค่ะ
ศุนันทวดี อุทาโย