จ่าเฉย “เกียร์ว่าง”(2) | คมชัดลึก

ฉันไปแจ้งความ แต่พอเป็นเรื่องวิ่งราว และไม่มีทรัพย์สินเสียหาย เจ้าหน้าที่ตำรวจที่มีงานล้นมือ ก็ให้ฉันนั่งรอ ด้วยอย่างอดทน 10 นาทีที่ตำรวจเดินเข้าออกห้องนี้ ถามฉันเหมือนกันทุกคนว่าคดีอะไร พอตอบว่าวิ่งราว เขาก็จะพยักหน้า ยิ่งเป็นการตอกย้ำ “ความไม่สำคัญ” ชัดเจนยิ่งขึ้น
 ไวเท่าความคิด ฉันเลือกที่จะเดินไปหาตำรวจยศใหญ่ที่สุดในห้องนั้น พูดเสียงดังและชัดถ้อยชัดคำว่า “ต้องการจะคุยกับท่าน ที่จะสามารถรับฟังข้อคิดเห็นจากผู้เสียหาย เพื่อให้ตำรวจรับรู้ความเดือดร้อนของประชาชน”
 ตำรวจให้บริการ และอำนวยความสะดวกประชาชนดีมาก เพียงครู่เดียว ฉันได้พบกับท่านรองผู้กำกับที่ดูแลงานมวลชนสัมพันธ์ ท่านเข้าใจว่าการมีสายตรวจเดินเท้า การแจกใบปลิว และหลายอย่างที่ทำอยู่นั้น เป็นการป้องกัน ป้องปราม ซึ่งอาจจะได้ผล แต่ท่านคงไม่เข้าใจ ฉันจึงขออนุญาตคุยกับท่านผู้กำกับการสถานี
 ได้ฟังลักษณะทางกายภาพของพื้นที่รับผิดชอบ กว้างขวางมากกว่ากำลังเจ้าหน้าที่ สถิติคดีอาชญากรรมต่างๆ ที่เกิดขึ้น เทียบกับการจับกุม และข้อมูลพื้นฐานต่างๆ รู้สึกเห็นใจตำรวจมาก เชื่อว่าทุกคนเข้าใจ งานมาก คนน้อย 
 สิ่งที่ฉันอยากให้เกิดขึ้นคือ ทำไมไม่สร้างสังคมที่ปลอดภัย เปลี่ยนการกลัวคนร้ายที่จ้องจะก่อเหตุตลอดเวลา แล้วรอให้ตำรวจตามจับ มาเป็นการร่วมมือกัน มีส่วนร่วมกับเรื่องราวต่างๆ ที่เกิดขึ้นร่วมกันอย่างจริงจัง   
 ถ้าคุณเป็นผู้หนึ่งที่เห็นเหตุการณ์ ต้องช่วยจดจำรูปพรรณสัณฐาน รายละเอียดต่างๆ ของคนร้าย ที่จะสามารถจดได้ ช่วยตะโกนร้องขอความช่วยเหลือ หรือโทรแจ้งข้อมูลกับตำรวจให้เร็วที่สุด หรือจะโทรไป สวพ.1644 หรือกด 191 ก็ได้
ศุนันทวดี อุทาโย