เสกศิลป์แผ่นดินใจ - มหาวิชชาลัยบนใยแมงมุม
แสงเงินทอทาบปลายฟ้าด้านทิศตะวันออก บอกให้รู้ว่าอีกไม่กี่อึดใจแสงทองของเช้าวันใหม่จะมาถึง ภารกิจหลักของผมอย่างหนึ่งในยามเช้าก่อนฟ้าสาง คือ ออกเดิน ผมชอบเดิน เดินเอาความสดใหม่แห่งวัน เดินเอาพลังจากธรรมชาติ และสัมผัสพลังชีวิตใหม่ที่รายล้อมรอบๆ ตัวในยามเช้า
แมงมุมตัวใหญ่วิ่งถักใยอยู่กลางอากาศ มันขึงเส้นใยหลักๆ ไว้ระหว่างต้นไม้สองต้นจนมันแน่ใจว่านฤมิตกรรมชิ้นใหม่ของมันนั้นแน่นหนา จากนั้นมันถึงจะลงรายละเอียดด้วยการวิ่งวนไปรอบๆ ปล่อยเส้นใยทาบทอกันไปอย่างสวยงาม มันวิ่งวนอยู่อย่างนั้นอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ผมยืนลุ้นการทำงานของมันอย่างระทึกใจ อดชื่นชมไม่ได้กับความเพียรพยายามอย่างไม่ขาดสายของมัน ในที่สุดภารกิจของมันก็ลุล่วง มันโหนตัวไปอยู่ตรงใจกลาง “เน็ตเวิร์ก” ที่มันเนรมิตขึ้นมา เพื่อรอเวลาผีเสื้อกลางคืนและแมลงบางตัวที่บินกลับรวงรังยามรุ่งสางมาติดกับ
ที่อาศรมแห่งนี้มีแมงมุมนับร้อยๆ ตัวที่ถักใยในยามเช้าตรู่ตามสุมทุมพุ่มไม้ บ้างก็ถักใยอยู่ตามยอดหญ้า พอแสงตะวันยามเช้าสาดส่องเราจะมองหามันแทบไม่เห็นแม้แต่ตัวเดียว นั่นคือ เมื่อสายมานิดมันจะเริ่มเก็บใย โดยใช้ขาอันทรงพลังของมันม้วนไว้เป็นก้อน แล้วโรยตัวเข้าไปซ่อนอยู่ตามร่มไม้ใบบัง วันไหนหมอกลงจัดมันเก็บไยไม่ทัน เรามักจะได้เห็นนฤมิตกรรมชิ้นเอกทางธรรมชาติอันน่าตื่นตาตื่นใจไม่น้อย นั่นก็คือ ลานอาศรมจะเกลื่อนไปด้วยใยแมงมุมที่พร่างพราวไปด้วยเม็ดน้ำค้างราวกระจกที่มีคนมาวางทิ้งไว้
แล้วทุกเช้าวันใหม่แมงมุมก็จะกลับมาทำใยอีกคำรบ
ผมว่าหากมนุษย์เราจะมุ่งมั่นทำงาน เหมือนกับที่แมงมุมเพียรสร้างใย โลกใบนี้คงไม่มีใครบ่นว่าทำอะไรๆ ก็ไม่ได้ผล เพราะคนเป็นจำนวนไม่น้อยที่คอยหวังผลดลบันดาลจากคนอื่น สิ่งอื่น หรือจากเทพไท้เทวาที่เชื่อว่าศักดิ์สิทธิ์และช่วยได้ ผมว่าหากเทพไท้เทวาและสิ่งศักดิ์สิทธิ์ช่วยคนให้บรรลุผลที่ต้องการได้ ในโลกนี้คงไม่มีใครยากจน อดอยาก และพลาดหวังเป็นแน่แท้ เพราะใครล่ะที่จะร้องขอและอ้อนวอนเอาอย่างง่ายๆ ไม่เป็นบ้าง
แมงมุมมันไม่ต้องอ้อนวอนใคร มันไม่เคยรู้ว่าธรรมะคืออะไร ความเพียรพยายามคืออะไร ความอดทนรอคอยคืออะไร แต่มันก็ได้ “ปฏิบัติธรรม” โดยที่ไม่เคยร้องขอให้ใครมาชื่นชมหรือตบรางวัล มันขยัน อดทน และเพียรพยามยามอย่างต่อเนื่องจนถึงที่สุด แล้วจึงหยุดรอ รอ และรออย่างมีสติ มันพอใจที่จะนิ่งอยู่อย่างสงบเพื่อรอเวลา มันไม่เคยง้อให้ใครเอาเหยื่อมาป้อนเข้าปาก มันรู้ว่าเวลาไหนควรทำอะไร
แต่มนุษย์มิใช่น้อยที่นั่งคอยวาสนาหรือรอให้ราชรถมาเกย หรือไม่ก็บนบานศาลกล่าวติดสินบาทคาดสินบนเอากับเทพไท้เทวา (หรือแม้กับมนุษย์ด้วยกันเอง) หวังผลดลบันดาลโดยที่ไม่ต้องลงแรง ผมว่าคงไม่มีใครบอกแมงมุมเป็นแน่ว่า “ตนต้องพึ่งตน” เท่านั้น ชีวิตนี้ถึงจะอยู่รอดปลอดภัยได้ แต่ไฉนมนุษย์ส่วนใหญ่ถึงไม่ค่อยเข้าใจเรื่องพื้นๆ เยี่ยงนี้ ทั้งที่มนุษย์ได้ชื่อว่ามี “การศึกษาดี” และมีความฉลาด “เป็นเลิศ” กว่าสัตว์ใดใดในโลกนี้
บางทีผมอาจจะต้องเปิดคอร์สพิเศษ ให้คนมาลงทะเบียนเรียนวิชา “การใช้ชีวิต” เอาจาก “แมงมุม” ตามต้นไม้ใบหญ้ายามเช้าๆ ในอาศรมเสียแล้วกระมัง
"เสกศิลป์ วิชญางกูร"