ขุมทรัพย์จากพระไตรปิฎก - อย่าลังเลที่จะทำความดี | คมชัดลึก

อภิตฺถเรถ กลฺยาเณ          ปาปา จิตฺตํ นิวารเย
ทนฺธํ หิ กรโต ปุญฺญ         ปาปสฺมึ รมตี มโน ฯ ขุ. ธ. ๒๕/๑๙/๓๐
พึงรีบทำความดี   ห้ามจิตจากความชั่ว
เพราะเมื่อทำบุญช้าไป  ใจย่อมยินดีในบาป
บุญคุณงามความดีเริ่มที่จิต หากเกิดคิดจะทำอย่าหวั่นไหว
รีบขวนขวายขณะนั้นในทันใด ก่อนจิตใจเดียดฉันท์เปลี่ยนผันแปร
เมื่อทำบุญล่วงกาลเนิ่นนานนัก จิตก็จักตกต่ำเดี๋ยวย่ำแย่
ยินดีในบาปเชียวเลิกเหลียวแล ยากจะแก้กลับลำมาทำดี ฯ

 ภายในใจของมนุษย์เป็นประหนึ่งสนามชิงชัยระหว่างกุศลจิตกับอกุศลจิต ซึ่งสู้รบกันอยู่เสมอ ทว่าชัยชนะมักตกเป็นของฝ่ายอกุศลจิตมากกว่าฝ่ายกุศลจิต ทั้งนี้ เพราะจิตมนุษย์โน้มเอียงไปในทางอกุศลได้ง่าย (คิดร้ายมากกว่าคิดดี) โดยเฉพาะคนที่สั่งสมบาปอกุศลไว้มาก ยากที่กุศลจิตจะเกิดขึ้น แม้เรื่องดีก็คิดเป็นเรื่องร้าย มองในแง่ลบ

 ดูสิ ภายในบ้านของเขาเลี้ยงสุนัขดำไว้หลายตัวนับเป็นสิบๆ เลี้ยงสุนัขขาวไว้เพียงแค่สองสามตัว เปิดประตูบ้านทีไร สุนัขดำก็กระโดดออกก่อนทุกที มิหนำซ้ำยังปล่อยให้มันเที่ยวไปเห่าไล่กัดคนอื่น “โฮ่งแฮ่” นานทีปีหนสุนัขขาวสักตัวหนึ่งจึงจะกระโดดออกมา สำหรับบ้านคนประเภทนี้สุนัขขาวหลุดออกมาถือว่าน่าอัศจรรย์

 จะเป็นใครก็ตามขณะที่จิตเกิดกุศลหรือกอปรด้วยกุศลต้องถือเป็น “โอกาสทอง” ที่ไม่ควรปล่อยให้ผ่านไปเฉยๆ เมื่อโอกาสทองมาถึงก็อย่าทำเป็นทองไม่รู้ร้อน หยุด “ดื่มชาเย็น” รีบขวนขวายทำคุณงามความดีทันที มิฉะนั้นอกุศลจิตจะได้ช่องแทรกเข้าขัดขวาง เหนี่ยวรั้ง เกิดความลังเล ศรัทธาแรงกล้าก็ค่อยๆ ลดความแรงลง เดิมทีที่คิดจะทำมากก็คิดทำน้อยและที่คิดจะทำน้อยก็ไม่ทำเลย ซ้ำร้ายกลับคิดไปในทางอกุศล

 น้ำขึ้นไม่รีบตัก มาตักขณะน้ำงวดลงแล้ว คงได้แต่น้ำขุ่น มิได้น้ำใส ยิ่งแย่กว่านั้นคือได้“โคลนตม” กลับบ้านไป

 หมายเหตุ * เพลาๆ บ้างเด้อ อย่าให้ถึงกับปล่อยสายพันธ์ “ร็อตไวเรอร์” สุนัข “เขี้ยวพิฆาต” ออกมา

"พระมหาอุเทน ปัญญาปริทัตต์"