คนรักหมา - บ๊อบบี้ผู้เดินทางกลับบ้าน 3,300 กม.(จบ)
คราวที่แล้วเล่าถึงตอนที่บ๊อบบี้ต้องว่ายข้ามแม่น้ำน้ำแข็งระยะทางไกลถึง 800 เมตร ด้วยเหตุที่คนเฝ้าสะพานไม่ยอมให้หมาเดินข้ามหากไม่จ่ายตังค์ แถมยังยิงปืนไล่อีกต่างหาก ซึ่งหากดูจากแผนที่อเมริกา กองเชียร์ก็คงใจชื้นเพราะตอนนี้มาถึงเดนเวอร์ซึ่งเท่ากับครึ่งทางแล้
คุณอาร์บี แห่งเมืองเดนเวอร์ รัฐโคโลราโด เล่าให้ฟังว่า เมื่อวันที่ 6 ธันวาคม พ.ศ.2466 ซึ่งเป็นระยะเวลา 4 เดือนพอดีหลังจากบ๊อบบี้พลัดหลงเจ้านายเมื่อวันที่ 6 สิงหาคมที่ผ่านมา เขาได้พบหมาเดินขาลากและมีท่าทางอิดโรยมากตัวหนึ่ง จึงหาอาหารให้กิน หมาตัวนี้น่ารักและเชื่องมาก แต่ผ่านไปเพียงแค่สองวันหมาตัวนี้ก็ลาจากแล้วเดินหายไปในพายุหิมะมุ่งไปทางเทือกเขาร็อกกี้
อันว่าเทือกเขาร็อกกี้แห่งนี้กั้นกลางระหว่างรัฐโคโรลาโดกับรัฐไวโอมิงซึ่งขึ้นชื่อในเรื่องความทุรกันดาร ผมเคยไปเที่ยว ปรากฏว่าขณะที่บริเวณเชิงเขากำลังตีกอล์ฟกันสนุกสนานท่ามกลางแสงแดดนั้น ขึ้นไปบนเขาปรากฏว่า อีกพวกหนึ่งกำลังเล่นสกีท่ามกลางหิมะ ทำเอานักรบจากลุ่มน้ำเจ้าพระยาอย่างผมงงเป็นไก่ตาแตก...
บ๊อบบี้ฉลาด เพราะแทนที่จะเดินตัดขึ้นไปบนเทือกเขาร็อกกี้อันเป็นทิศทางตรงกลับบ้านแต่ทุรกันดาร แต่กลับเลี่ยงอ้อมเขาไปทางด้านเหนือ กระนั้นก็ยังต้องผจญกับพายุหิมะและความหนาวเย็นตลอดการเดินทาง ทว่าด้วยจิตใจอันมั่นคง บ๊อบบี้ไม่ยอมแพ้จนกระทั่งผ่านรัฐไอดาโฮแล้วมาถึงรัฐโอเรกอน
ตอนนี้เหลือระยะทางอีกเพียง 100 กิโลเมตรเศษเท่านั้นก็จะถึงบ้าน แต่เรื่องยังไม่จบลงโดยง่ายเมื่อข้างหน้ามีเทือกเขาแคสเคดอันสูงชันและไม่มีอะไรเลยนอกจากหิมะที่ปกคลุมเช่นเดียวกับเทือกเขาร็อกกี้ที่เพิ่งเดินอ้อมมา บ๊อบบี้ตัดสินใจอย่างชาญฉลาดอีกครั้งหนึ่งด้วยการเดินเลี่ยงเทือกเขาแคสเคดไปตามริมฝั่งแม่น้ำโคลัมเบีย ขึ้นไปทางเหนือถึงพอร์ทแลนด์
นาทีนี้บ๊อบบี้อยู่ห่างจากเมืองซิลเวอร์ตันอันเป็นที่หมายสุดท้ายเพียง 110 กิโลเมตรเท่านั้น
อลิซาเบธ สมิธ ซึ่งพักอาศัยอยู่ทางฝั่งตะวันออกของพอร์ทแลนด์เล่าให้ฟังว่า มีหมาเลี้ยงแกะที่หิวโซอ่อนแรงตัวหนึ่ง พอกินน้ำที่เธอจัดให้เสร็จก็ล้มแผละลงอยู่ตรงนั้น แล้วนอนสลบไสลไปหลายชั่วโมง เมื่อเธอสำรวจอย่างละเอียดก็พบว่าที่ตีนเป็นแผลจนกระดูกโผล่ออกมาจึงทำแผลให้ สักพักก็ฟื้นขึ้นมากินอาหารที่จัดให้ แล้วพอมีแรงก็ลุกขึ้นได้ก็เดินกระย่องกระแย่งหายไปท่ามกลางหิมะ ทำให้เธอรู้สึกเวทนาเป็นกำลังแต่ก็ไม่สามารถหักห้ามได้
บ๊อบบี้ใช้เวลาอีก 2 อาทิตย์สำหรับระยะทาง 110 กิโลเมตรที่เหลืออยู่จนกระทั่งมาถึงเมืองซิลเวอร์ตัน แล้วกลับถึงบ้าน
ไม่ต้องบอกว่าครอบครัวของบ๊อบบี้จะมีความสุขเพียงใดเมื่อเห็นบ๊อบบี้ที่ทุกคนทำใจว่าสูญเสียมันไปแล้ว
ครับ...หมาทุกตัวอยากกลับบ้านเสมอ เพราะบ้านคือทุกสิ่งทุกอย่างของมัน
บัญชร ชวารศิลป์