คนรักหมา - บ๊อบบี้ผู้เดินทางกลับบ้าน 3,300 กม.(3) | คมชัดลึก

 จากคำบอกเล่าของคนขายเครื่องโลหะในเมืองวอลคอตวิลล์ ทำให้ทราบว่าเมื่อออกจากบ้านแรกมาแล้วบ๊อบบี้ก็เดินเข้ามาหาแล้วทำท่าเป็นมิตรด้วย เจ้าของร้านเล่าว่า “ครับ...มีหมาเฝ้าแกะตัวใหญ่ท่าทางเชื่องๆ เข้ามาหา...ท้องงี้แห้งกิ่วเชียวครับ ผมก็เลยหาอาหารให้กิน จากนั้นมันก็นอนพักอยู่ที่บ้านผมราวๆ อาทิตย์หนึ่งเห็นจะได้ก็หายตัวไป...”

 บ๊อบบี้ซึ่งไม่มีเครื่องมืออำนวยความสะดวกในการเดินทางใดๆ ทั้งสิ้น นอกจากสัญชาตญาณและความมุ่งมั่นพักที่บ้านนี้อาทิตย์หนึ่ง พอมีแรงขึ้นก็ออกเดินทางกลับบ้านต่อ แต่ปรากฏว่าแทนที่จะมุ่งไปทางทิศตะวันตกสู่รัฐโอเรกอน มันกลับมุ่งลงทางทิศใต้ จนมาถึงแม่น้ำไวต์แถวเมืองอินเดียนาโปลิส

 จากคำบอกเล่าของนักเดินทางคนหนึ่งที่ยืนยันว่าเขาเห็นหมาเฝ้าแกะรูปร่างตรงกับบ๊อบบี้ว่ายน้ำข้ามมาขึ้นฝั่งตรงที่เขายืนอยู่ไปเมื่อเดือนกันยายน หลังพลัดหลงจากเจ้านายเมื่อวันที่ 16 สิงหาคมที่ผ่านมา “เห็นหิวโซมาก็เลยแบ่งขนมปังกรอบให้มันกิน มันเลยพักอยู่ด้วย 2 วัน”

 จากนักเดินทางที่ริมฝั่งแม่น้ำไวต์ คราวนี้บ๊อบบี้เปลี่ยนทิศทางเป็นเดินขึ้นเหนือ กระทั่งมาพบแม่น้ำอีกสายหนึ่ง มีสะพานสร้างไว้โดยมีการเก็บเงินค่าใช้สะพาน คราวนี้บ๊อบบี้โชคไม่ดี ไม่ได้พบฝรั่งใจดีเหมือน 2-3 รายที่ผ่านมา เพราะคนเฝ้าสะพานไม่ยอมให้หมาเดินข้าม อ้างว่าเพื่อไม่ให้ถูกนินทาว่าสองมาตรฐานจึงยืนยันว่า ไม่มีเงินก็ข้ามไม่ได้-ไม่ว่าหมาไม่ว่าคนเว้ย...

 บ๊อบบี้ได้แต่จำไว้ในใจแล้วว่ายข้ามเอาเอง (ก็ได้วะ)

 ข้ามฝั่งมาได้ก็พบบังกะโลหลังหนึ่ง สุภาพสตรีเจ้าของบังกะโลเล่าให้ฟังว่า “เห็นแล้วสงสารท่าทางหิวโซ แต่กิริยามารยาทเรียบร้อย ท่าทางเป็นหมามีเจ้าของ น่าสงสาร จึงจัดอาหารให้กิน”

 และเช่นเคยพออิ่มหนำสำราญดีมีแรงก็ทำท่าขอบคุณแล้วออกเดินทางต่อไป แต่ปรากฏว่าหายไปเพียง 5 วันเท่านั้นก็กลับมาที่บังกะโลหลังนี้อีก สุภาพสตรีคนเดิมซึ่งเชื่อว่าหมาตัวนี้ต้องหลงทางมาแน่นอนจึงรีบจัดที่หลับที่นอนให้อย่างดีด้วยความสงสาร

 เธอเล่าให้ฟังว่าพอหัวแตะพื้นบ๊อบบี้ก็หลับเป็นตายทันที แต่พอถึงรุ่งเช้าทั้งๆ ที่ดูท่าว่าจะยังไม่หายจากความเหน็ดเหนื่อย บ๊อบบี้ก็เริ่มออกเดินทางต่อ...

 คราวนี้บ๊อบบี้มุ่งไปทางทิศตะวันตก

บัญชร ชวารศิลป์