คนรักหมา - บ๊อบบี้ผู้เดินทางกลับบ้าน 3,300 กม. (2)
เนื่องจากอเมริกันไม่ใช่พ่อเราสมดังคำกล่าวของใครคนหนึ่ง คนไทยจึงไม่จำเป็นต้องเชี่ยวชาญเรื่องของไอ้กันเสียทั้งหมด ดังนั้น ผมจึงขอวาดภาพให้เห็นเส้นทางเดิน 3,300 กม.ของบ๊อบบี้ครั้งนี้
คงนึกภาพคร่าวๆ ของแผ่นดินอันกว้างใหญ่ที่ไอ้กันไปแย่งมาจากอินเดียนแดงเจ้าของดั้งเดิมได้ เมืองซิลเวอร์ตันบ้านของบ๊อบบี้อยู่ในรัฐโอเรกอนทางด้านตะวันตกเฉียงเหนือติดมหาสมุทรแปซิฟิก
ส่วนเมือง วอลคอต ในรัฐอินเดียนาที่เจ้านายบ๊อบบี้มาเยี่ยมญาติแล้วพลัดกันนั้น อยู่ค่อนมาทางตะวันออก ระยะทางตรงบนแผนที่ก็ประมาณ 3,000 กม.
ระหว่างเมืองทั้งสองนี้ มีลักษณะภูมิประเทศบางตอนที่กั้นขวางยากแก่การเดินทางคือ เทือกเขาร็อกกี้อันสูงชัน รวมทั้งแม่น้ำลำธารและท้องทุ่งอีกหลายแห่ง ที่ทำให้การเดินทางกลับบ้านของบ๊อบบี้แทบจะเป็นไปไม่ได้เลย แต่ถึงที่สุดไม่น่าเชื่อจริงๆ เพราะบ๊อบบี้สามารถทำได้สำเร็จ ซึ่งหลังจากนั้นจึงมีการสำรวจสอบถามชาวบ้านที่อยู่บนเส้นทางกลับบ้านของบ๊อบบี้ ทำให้สามารถวาดภาพการเดินทางของบ๊อบบี้ได้อย่างชัดเจนทีเดียว
ตอนที่บ๊อบบี้ถูกรุมจากหมาเจ้าถิ่นจนกระทั่งต้องเตลิดหนีไปนั้น กว่าคุณแฟรงค์จะรู้เรื่อง แม้ทิ้งระยะเวลาไม่ห่างนัก แต่เมื่อเขาออกค้นหาอย่างเอาจริงเอาจังจนกระทั่งตลอดคืนนั้นก็ไม่สามารถหาตัวพบเสียแล้ว วันรุ่งขึ้นจึงประกาศหาทางหน้าหนังสือพิมพ์โดยจะมีรางวัลให้อย่างงาม
เวลาผ่านไปหลายวันโดยปราศจากข่าวดี จนกระทั่งแฟรงค์และภรรยาจำเป็นต้องล้มเลิกการค้นหา ภรรยาแฟรงค์นั้นเสียน้ำตาไปไม่น้อย ทั้งคู่พากันเดินทางกลับซิลเวอร์ตันด้วยความเศร้าสร้อย หันไปมองเบาะหลังที่บ๊อบบี้นั่งอยู่เป็นประจำเมื่อไหร่ก็พากันน้ำตาไหลเมื่อนั้น
ย้อนกลับไปฝ่ายบ๊อบบี้ หลังจากวิ่งหนีขบวนการหมาหมู่มาเสียไกลจนพ้นจากการไล่ติดตามแล้ว ก็รู้ตัวว่ามาอยู่ในที่ที่ตัวเองไม่รู้จัก แต่ด้วยความพยายามและสัญชาตญาณประจำตัว ในที่สุดก็เดินลัดเลาะกลับมายังอู่ซ่อมรถอันเป็นจุดเกิดเหตุเริ่มแรกได้ แต่ไม่พบทั้งรถ และไม่พบทั้งนายเสียแล้ว
บ๊อบบี้พยายามเดินเสาะหานายในละแวกนั้นเป็นเวลาติดต่อกันถึง 4 วันเต็มก็ไม่สำเร็จ สุดท้ายก็มายืนอยู่ตรงทุ่งร้างที่มีแต่ฟ้ากว้างสุดลูกหูลูกตาและถนนที่ตัวเองไม่รู้จักเลย!
ตลอด 4 วันที่ผ่านมาไม่มีอาหารตกถึงท้องแม้แต่น้อย บ๊อบบี้เริ่มหิวและหิวมากขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งไปหยุดยืนที่บ้านหลังหนึ่ง และด้วยคลื่นพิเศษที่หมาบางตัวรวมทั้งบ๊อบบี้มีอยู่ มันรู้ได้ทันทีว่า บ้านนี้ไม่รังเกียจหมา
บ๊อบบี้เดินเข้าไปหาและได้อาหารกินสมความตั้งใจ จากนั้นก็พักอยู่ที่บ้านนี้ครู่หนึ่งจึงออกเดินทางต่อ...
บัญชร ชวารศิลป์