คนไทยตกงาน...แต่งานเถื่อนเพียบ | คมชัดลึก

 บางครั้งมานั่งคิดว่า ที่บ่นกันจังว่าหางานลำบากนั้น เพราะคนไทยเราเลือกงานหรือเปล่า หรือคนไทยเราที่เป็นผู้ประกอบการไม่รับคนไทยด้วยกันมาทำงาน เพราะสถานประกอบการจำนวนมากมายที่เห็นๆ กันมีแต่แรงต่างด้าว และแรงงานเถื่อน ในภาคการก่อสร้าง ภาคเกษตร อุตสาหกรรม และที่เห็นจนเกลื่อนลูกตาคือ ภาคบริการประเภทร้านอาหาร ทั้งที่ร้านอาหารทั่วไป คาราโอเกะ ไม่เว้นแม้แต่ร้านข้าวต้มและร้านก๋วยเตี๋ยวครับ

 แรงงานเหล่านี้มี 2 ประเภทหลักๆ คือ หากเป็นแรงงานที่ใช้แรงงานหนักๆ อย่างยกของ หรือกรรมกร รวมถึงภาคเกษตรและก่อสร้างจะเป็นแรงงานมาจากประเทศเพื่อนบ้านคือ พม่า และกัมพูชา แต่ถ้างานเบาๆ ในสถานบริการ ทั้งร้านอาหารและคาราโอเกะจะเป็นเวียดนามและลาว มีพม่าอยู่บ้างแต่น้อย

 ไม่ต้องไปดูจังหวัดที่ติดกับชายแดนหรอกครับ ในกรุงเทพฯ นี่แหละ เต็มไปหมด ตั้งแต่กลางเมือง ไปถึงซอกซอย ที่เห็นกันมามาก ย่านถนนเกษตร-นวมินทร์ ถนนรามคำแหง (สุขาภิบาล) ถนนรามอินทรา เป็นต้น

 ในร้านอาหารตอนนี้เด็กเวียดนามครองแล้ว ทั้งเด็กยกอาหารหรือม้าวิ่งเร็ว เด็กเสิร์ฟ ลานจอดรถ บางร้านเด็กเสิร์ฟมีเป็นสิบๆ คน ไม่มีคนไทยเลยครับ บางคนพูดไทยชัดเพราะอยู่มานานแล้ว สังเกตได้ครับ พวกนี้หากผิวขาว ตัวเล็ก ยิ้มเก่งๆ นั่นแหละคือเด็กเวียดนาม ส่วนเด็กที่มาจากลาวจะพูดชัดกว่า 

 เด็กเหล่านี้ทำงานสบายครับ เพราะตอนนนี้กลุ่มประเทศอาเซียนด้วยกันไม่ต้องทำวีซ่า บางคนมีหนังสือเดินทางชั่วคราว หรือบอร์เดอร์พาส บางคนไม่มีอะไรเลย ก็ทำงานได้ เพราะพรรคพวกทำกันอยู่แล้ว

 พวกนี้แรงงานเถื่อนครับ ไม่มีใบอนุญาต ไม่มีใบต่างด้าว ทำไมเจ้าหน้าที่ปล่อยคนเหล่านี้ครับ คำตอบง่ายๆ คือ ตำรวจบางคนนั่นแหละรู้เห็นเป็นใจ บางคนสนิทกับเจ้าของร้านแล้วเหมาจ่ายเป็นเดือน ที่ไม่เหมาะสมอย่างยิ่ง มีบางคนที่อ้างว่าเป็นตำรวจ หรือตำรวจจริงก็ไม่ทราบ เก็บกับเด็กเลยเดือนละ 500 บาทต่อคน บางคนรับเด็กไปด้วยหลังเลิกงาน

 เด็กที่มาจากเวียดนามส่วนใหญ่มาจาก จ.ฮาติงห์ ซึ่งเป็นจังหวัดค่อนข้างยากจน อาชีพหลักทำนา มีนายหน้าที่ดำเนินการเป็นกระบวนการคือคิดเบ็ดเสร็จ จัดส่งให้ และหางานในร้านอาหารให้ด้วย คิดในราคาคนละ 1.6 หมื่นบาท ถ้าคิดเป็นเวียดนามก็คงเยอะครับ (1 บาทเท่ากับ 388 ด่อง) ทำงาน 1-2 ปี จัดส่งกลับเยี่ยมบ้านคิด 8,000 บาท เวลามาคิดต่างหาก

 การเดินทางจาก จ.ฮาติงห์ กว่าจะถึงกรุงเทพฯ ใช้เวลากว่า 2 วัน คือ ออกจาก จ.ฮาติงห์ เข้าสู่ดานัง ตามเส้นทางถนนหมายเลข 9 จากดานัง เข้าเว้ มาที่เมืองดองฮา เข้าใน ส.ป.ป.ลาว มาถึง จ.สะหวันนะเขต ข้ามเข้า จ.มุกดาหารของไทย และเข้าเมืองใหญ่รวมถึงกรุงเทพฯ ด้วย

 เด็กเหล่านี้มาทำงานในร้านอาหารโดยเฉลี่ยจะมีค่าจ้างเดือนละ 3,000 บาท มีอาหารกินตอนเย็นและดึก เงินเดือนทั้งหมดจะมีนายหน้าจัดเก็บไปส่งให้พ่อแม่ที่เวียดนาม เด็กจะใช้เงินทิปที่ได้จากลูกค้า บางคนพักในร้าน บางคนอยู่นานไปเช่าข้างนอก เลิกงานบางคนก็ไปกับแขก สุดแต่จะตกลงกัน

 เด็กเหล่านี้มีเงินครับ แค่โทรศัพท์มือถือใช้เครื่องละเป็นหมื่น แต่เด็กไทยเรากลับตกงาน

"ดลมนัส  กาเจ"