คนรักหมา - หมาลากเลื่อน | คมชัดลึก

 แถมยังไม่มีอาหารกินอีกต่างหาก เพราะนักสำรวจเดินทางกลับบ้านกันไปหมดแล้ว ทิ้งให้หมาพวกนี้ต่อสู้ชีวิตตามลำพังอยู่ตั้งหลายเดือน จนพระเอกนึกว่าหมาที่ตัวเองสุดแสนจะเป็นห่วงต้องตายหมดแล้ว

 ใครอยากรู้ว่า แล้วเรื่องจบลงอย่างไร ก็ลองไปหาตามร้านขายหนังแผ่นเอาเทอญ ผมเคยเห็นผ่านตา!

 ความเป็นจริงไม่ใช่ฝรั่งมังค่าหรอกที่รู้จักเอาหมามาใช้ในดินแดนขั้วโลกอย่างนั้น เพราะเป็นชาวเอสกิโมต่างหากที่รู้จักเอาหมามาลากเลื่อนเป็นชาติแรก เพราะชนพื้นเมืองเหล่านี้เกิดมาอาภัพอับโชคไม่มีช้างม้าวัวควายเป็นสัตว์พาหนะเหมือนชาวโลกเขา

 ตอนผมเด็กๆ เมื่ออ่านพบหมาลากเลื่อนครั้งแรกยังรู้สึกอัศจรรย์ใจยิ่งนัก จึงร่วมมือกับน้องๆ พยายามหัดหมาของเราให้ลากเลื่อนบ้าง กะว่าให้เท่ทีเดียว แต่ไม่สำเร็จ เหมือนอีกหลายๆ เรื่องที่เราไม่เคยฝึกหมาพันทางของเราให้ทำได้เลย

 ทั้งต้องต่อสู้กับสภาพอากาศอันเลวร้าย ทั้งต้องลากเลื่อนอันเป็นงานหนัก(มาก) ดังนั้นหมาลากเลื่อนเหล่านี้จึงต้องมีทั้งพละกำลังมหาศาลและยังต้องมีความทรหดอดทนเป็นอย่างยิ่ง

 เหมือนบางอาชีพบ้านเราทุกวันนี้ครับ ต้องมีพละกำลังมหาศาลและอดทนเป็นพิเศษ ม็อบมาจะไล่ออกไปก็มีสิทธิติดคุก ไอ้ครั้นไม่ทำอะไรเสียเลย ก็มีข้อหาละเว้นการปฏิบัติหน้าที่อีกต่างหาก ดังนั้นอาชีพนี้จึงต้องแข็งแรงครับ ไม่งั้นยันม็อบไม่อยู่ และยังต้องอดทนด้วยโดยเฉพาะฤดูโยกย้ายแต่งตั้ง

 หมาที่ใช้งานที่ขั้วโลกได้ดีมากๆ ได้แก่ สุนัขเอสกิโม ไซบีเรียนฮัสกี้ และซาโมเยด์

 นักสำรวจอเมริกันชื่อแพรีย์ เดินทางไปถึงขั้วโลกเหนือสำเร็จเป็นครั้งแรกของโลกเมื่อ พ.ศ.2452 หากไม่มีหมาเทียมเลื่อนพวกนี้ ก็คงไม่สำเร็จ

 สำหรับการสำรวจขั้วโลกใต้นั้น มีการแข่งขันกัน 2 ทีม ชาวนอร์เวย์ชื่อ อะมุนด์เซน ทีมหนึ่ง กับทีมชาวอังกฤษชื่อ สก็อตต์ อีกทีมหนึ่ง ทีมผู้ดีอังกฤษไม่ยอมใช้หมา แต่ใช้ม้าเป็นสัตว์เทียมลากรถสกี ปรากฏว่าม้าตายหมด เพราะทนหนาวไม่ไหว คนก็เลยต้องช่วยกันลากเอาเอง ลากไปก็บ่นไปว่า ทำไมไม่ใช้หมาเหมือนชาวบ้านเขา(วะ)

 ส่วนอะมุนด์เซนใช้หมาเทียมลาก ปรากฏว่าไม่มีปัญหาและเอาชนะสก็อตต์ได้ไปแบบขาดลอย ไม่เห็นฝุ่น(หิมะ) โดยไปถึงขั้วโลกใต้ก่อนถึง 35 วันในปี พ.ศ.2454

 นี่แหละครับ เป็นบทเรียนสอนคนรุ่นหลัง...
 จะร่วมรัฐบาลกับใครก็ต้องดูกันให้ดีเสียก่อน เป็นอะไรไปกลางทางละก็ยุ่งตายชัก !!!
      บัญชร ชวาลศิลป์