มหันตภัยเงียจากโรครากขาว (1) | คมชัดลึก

 งานหลักที่เดินทางไปในครั้งนั้นคือไปดูยางพาราที่ชาวสวนยางพัฒนาสายพันธุ์เอง 2 ราย ที่ อ.ปะเหลี่ยน จ.ตรัง มีคุณสมบัติดีคือให้ผลผลิตสูง และทนต่อโรค งานนี้ได้เห็นกับตาครับว่า ต้นยางที่ชาวสวนยางปลูกนั้น เป็นยางพื้นเมืองแต่น้ำยางออกดีมาก เจ้าของสวนท้าให้ไปกรีดต้นไหนก็ได้ ขนาดตอนเช้าเกษตรกรกรีดไปรอบหนึ่งแล้ว พอพวกเราไปและลองกรีดอีกรอบหนึ่ง ปรากฏไม่กี่นาทีน้ำยางไหลออกมาเกือบครึ่งถ้วย ที่มหัศจรรย์คือบางสวนมีอายุ 36 ปี แต่น้ำยางยังไหลดีครับ

 ในระหว่างที่เราเดินไปคุยไปนั้น มีเกษตรในพื้นที่มาเล่าว่า ตอนนี้การทำสวนยางพาราน่าเป็นห่วงมากครับ คือพันธุ์ยางที่เกษตรกรนิยมปลูกมากที่สุดในภาคใต้ กำลังเจอโรคร้ายระบาดอย่างหนักคือโรครากขาว ทำให้ต้นยางตาย และวงกว้างเรื่อยๆ ครับ

 ผมได้ถามนักวิชาการผู้ชำนาญการ จากกรมวิชาการเกษตรท่านหนึ่งที่ไปด้วยกัน ทราบว่าโรคนี้เกิดมา 10 ปีแล้ว จะเกิดกับสวนยางที่ปลูกในที่สวนยางเก่า ส่วนใหญ่เป็นยางสังเคราะห์ น่าจะเกิดจากรากของตนยางเก่า ที่เน่าและลามไปที่ต้นยางใหม่ เชื้อไปเกาะกินรากจนพัง

 โรครากขาวยางพารา (White root disease) ที่ว่านี้ สามารถเข้าทำลายรากยางพาราได้ทุกระยะการเจริญเติบโต ตั้งแต่อายุ 1 ปีขึ้นไป ในระยะเริ่มแรกจะไม่เห็นอาการผิดปกติของต้นยางพาราที่เป็นส่วนอยู่เหนือพื้นดิน เมื่อรากถูกทำลายจนไม่สามารถดูดน้ำและธาตุอาหารได้นั่นแหละ จึงแสดงอาการใบเหลือง ใบร่วงและตายในที่สุด

 นักวิชาการเองก็ยอมรับว่าแก้ยากครับ เพราะอาการเริ่มแรกมองไม่เห็น ถ้าทำคือต้องขุดรอบของต้นยางที่ติดเชื้อ แต่ไม่ทราบว่ารากชอนไชไปถึงไหนแล้ว แล้วสารเคมีกำจัดโรคใส่รอบๆ ซึ่งต้องใช้ทุนพอสมควร

 การป้องกัน คือต้องปลูกยางในพื้นที่ปลอดโรค โดยการขุดทำลายตอยางเก่า เมื่อเตรียมดินควรปลูกพืชคลุมเพื่อปรับสภาพดินให้เหมาะกับการเจริญเติบโตของพืชและจุลินทรีย์บางชนิดที่เป็นพิษ กับเชื้อราอันเป็นสาเหตุของโรค ในพื้นที่ที่เป็นโรครากอย่างรุนแรง ควรปลูกพืชอื่นอย่างน้อย 1-2 ปี เพื่อลดการระบาดของโรคได้ระดับหนึ่ง

 นอกจากนี้ควรขุดคูล้อมหรือกั้นระหว่างต้นเป็นโรคกับต้นไม่เป็นโรค ใช้สารเคมีโรครากขาว- กำมะถันผง อัตรา 150 กรัมต่อต้น ใส่ในหลุมก่อนปลูกยาง เพื่อลดพีเอชของดินทำให้ไม่เหมาะต่อการเจริญของเชื้อราที่เป็นสาเหตุโรคนี้

 (วันพุธหน้าจะเล่ารายละเอียดต่อไป)

"ดลมนัส  กาเจ"