เล่นหูเล่นตา - "24" | คมชัดลึก

 ใครๆ ก็อยากมีความสุข ไม่อยากเป็นทุกข์ หรือ พบกับความเจ็บปวด ความกลัว ความผิดหวัง คือ บททดสอบของความแกร่งในตัวมนุษย์ มันจะเป็นอย่างไรก็ตาม แต่ก็ขอให้รู้ไว้เถอะว่า ทุกสิ่งในโลกนี้ล้วนถูกสร้างขึ้นด้วยเหตุผลบางอย่าง...แม้บางครั้งเราอาจไม่เข้าใจก็ตาม

 “ความอดทน” คือ ตัวช่วยเดียวที่มนุษย์มีอยู่ ขณะยังมีลมหายใจ และ “ความตาย” คือ ตัวช่วยสุดท้ายที่จะทำให้มนุษย์หลุดพ้นจากความเจ็บปวดที่กำลังเผชิญหน้าอยู่ไม่ว่าจะทางกายหรือใจก็ตาม

 ระบบกลไกในร่างกายและจิตใจของมนุษย์ช่างน่ามหัศจรรย์ ที่สามารถทำให้มนุษย์มีชีวิตอยู่รอดในแต่ละวัน หากมองกันในเชิงชีวภาพ แต่สำหรับฉัน...มันคือ “ปาฏิหาริย์” อย่างที่ฝรั่งชอบพูดกัน เชื้อโรค อุบัติเหตุ มลภาวะ ภัยพิบัติทางธรรมชาติ หรือ แม้แต่น้ำมือมนุษย์เอง  การรอดตายจากความเสี่ยงภายใน 24 ชั่วโมง คงต้องเรียกว่า “ปาฏิหาริย์” จริงๆ

 ทุกวันนี้แค่เป็นหวัดที่ดูเหมือนธรรมดาที่สุดก็คร่าชีวิตคนเราได้แล้ว ไม่ต้องฝีมือของมะเร็งร้ายที่ก่อตัวเป็นปีๆ

 “อีคิ้ม ฉันจะไปซื้อ ดีหมี กับ โสมคน ได้ที่ไหน?" ท็อป ดารณีนุช โทรปลุกฉันขึ้นมาถาม ทั้งๆ ที่ยังไม่สร่างขี้ตา

 “อีนี่พิเรนทร์ อยู่ๆ จะกินดีหมี แกเป็นอะไรรึเปล่า?“ อีกระสือ

 “ไม่ใช่ของฉัน ฉันจะซื้อให้เพื่อน มันเป็นมะเร็งระยะสุดท้าย แล้วมันกลัวมากไม่รู้จะทำยังไงก็เลยโทรหาฉัน ก็เข้าใจมันอะนะ เป็นใครๆ ก็ต้องกลัว ต้องดิ้นรนสุดชีวิต...

 “อีแม่ชี มึงอยู่มูลนิธิไหนเนี่ย วันๆ เอาแต่ไถนา ไม่มีเวลาจะหลับจะนอน ยังจะหาเวลาไปช่วยชาวบ้านอีก ...ปีหน้ามึงลงสมัคร ส.ส. แข่งกับคุณปวีณา เลยนะ”

 “มันไม่ใช่คนอื่น แต่มันเป็นเพื่อนฉัน ถ้าเป็นแก ฉันก็จะช่วยแก จนถึงที่สุดเหมือนกัน..." (ซึ้ง...น้ำตาจะไหล)

 ประเสริฐเลิศล้ำ! อยากให้มีรางวัล เพื่อนกตัญญูแห่งปี ดารณีนุชคงกวาด 3 ปีซ้อน!

 มะเร็งระยะสุดท้าย ยาวิเศษที่ไหนคงช่วยไม่ได้ นอกจาก “ใจ” ทั้งกำลังใจจากเพื่อนและกำลังใจจากตัวเอง ฉันไม่ได้อยู่ในสภาวะนั้น ฉันไม่มีทางเข้าใจ ความรู้สึกที่แท้จริงของคนใกล้ตาย แต่ถ้าเป็นฉัน ฉันคงพยายามเข้าใจและยอมรับมัน ใช้ชีวิตในแต่ละวัน แต่ละชั่วโมง แต่ละนาที อย่างรู้คุณค่า การใช้ชีวิตอยู่กับความกลัวต้องต่อสู้กับตัวเองและโรคร้ายเพื่อให้ผ่านพ้น 24 ชั่วโมงไปอย่างเจ็บปวดและทรมาน มันคือช่วงเวลาที่ได้พิสูจน์ความเป็นมนุษย์ในตัวเองอย่างที่สุดและแท้จริง และเมื่อลืมตาขึ้นพบกับวันใหม่ นั่นแหละ คือ ปาฏิหาริย์ในชีวิต

 24 ชั่วโมงมันมีค่ากว่าที่เคยเป็นมาทั้งชีวิต...

 แม่ชีร่างโคถึกตัวเมียยังคงทำหน้าที่เพื่อนที่ดีที่สุดในชีวิตของเพื่อนผู้กำลังจะจากไป...ฉันดีใจที่ได้เป็นเพื่อนกับมัน

 ญาติของฉันคนหนึ่งเป็นมะเร็งที่ตับระยะสุดท้าย มีเวลาเหลือแค่ 1 เดือน แกอายุ 50  กว่าๆ ตลอดชีวิตทำแต่งานกับเล่นหวย (กิจกรรมที่ทำให้ชีวิตตื่นเต้นขึ้นมากกว่าปกติ จากการลุ้น) ไม่เคยไปเที่ยวไหนไกลๆ ในช่วงชีวิตที่ผ่านมา ด้วยเวลาที่เหลือน้อย แกจึงไม่เลือกที่จะขัดขืน หรือ ยื้อกับโรคร้าย แต่เลือกที่จะอยู่กับความเจ็บปวดอย่างเข้าใจและมองไปข้างหน้าอย่างมีความหวัง...หวังว่าจะได้พบความสุขก่อนเวลาจะหมดลง...

 “พาพ่อไปเที่ยวทะเลหน่อยสิลูก”

 คนทั้งครอบครัวจึงพากันไปทะเล เที่ยวและใช้ชีวิตร่วมกันก่อนวาระสุดท้ายจะมาถึง ตั้งแต่ทะเล ไปถึงงานวัด ภาพที่ผู้คนรอบข้างจำได้ก็คือ รอยยิ้มและเสียงหัวเราะ ความสุขที่แกไม่เคยมีมาก่อนตลอดชีวิต... แค่เดือนเดียวแกก็จากไปอย่างไม่ทุกข์ทรมานนัก เหลือเพียงภาพความสุขอันงดงามเป็นภาพสุดท้าย เก็บไว้ในใจของคนในครอบครัว

 24 ชั่วโมง ก็ปาฏิหาริย์แล้ว 720 ชั่วโมง (30 วัน) นั้นยิ่งกว่า…

 ในห้วงสำนึกก่อนลมหายใจสุดท้ายจะหมดลง ฉันคิดว่า แกคงแอบขอบคุณความเจ็บปวดที่นำแกไปพบกับความสุข และพิสูจน์ความเป็นมนุษย์ที่แท้จริงในตัวแก...
 ความเจ็บปวดทางใจที่ไม่มีขอบเขตและขีดจำกัดของเวลามาตีกรอบอย่างความเจ็บปวดทางกาย มันจะอยู่กับเรานานแค่ไหนนั้นขึ้นอยู่กับว่า เราจะรู้จักมันและจิตใจตัวเองดีขนาดไหน แค่ปล่อยมันทิ้งไป แค่นั้นมันก็หาย (เหมือนง่ายแต่ยาก)

 เมื่อเราผ่านไปได้ ไม่ต้องรอให้พ้น 24 ชั่วโมง เราก็จะได้สัมผัสกับ ปาฏิหาริย์ เพราะการอยู่อย่างมีความสุข นั่นก็คือปาฏิหาริย์แล้วล่ะ!

เจนนิเฟอร์ คิ้ม