เล่นหูเล่นตา- ง่าย? | คมชัดลึก

นั่งดูหนังช่อง HBO แล้วก็งง จนต้องเก็บมาขบคิดต่อ ใช้ชีวิตเรียบง่าย มันจะซับซ้อนได้ยังไงล่ะ ชีวิตเรียบง่ายมันคงกินง่าย อยู่ง่าย แบบนั้นไม่ใช่หรือ?

 "พี่ไก่เอาข้าวต้ม หรือ ข้าวสวย กินอะไรสั่งเลย"

 โก้ พูดไปก็ก้มหน้าก้มตาโซ้ยข้าวต้มกุ๊ยอย่างเมามัน ฉันซึ่งมาถึงทีหลัง พอหย่อนก้นลงเก้าอี้ก็นั่งพินิจพิเคราะห์ สแกนกรรมที่โก้ทำไปในแต่ละจานที่หลงเหลืออยู่ดูไม่เป็นชิ้นเป็นอัน ทั้งขบวนยำ! เกี้ยมฉ่าย ไข่เค็ม กุนเชียง ไข่ดาว ปลาสลิด ไปถึงผัดใบปอใส่หมู ต้มหน่อไม้จีน มาสะดุดที่ ยำปลากระป๋อง มาได้ไง?

 "ใครสั่งเนี่ย ข้าวต้ม กับ ยำปลากระป๋อง เข้ากันมาก... ก"  

 "โก้เอง.. โก้อยากกิน" ก้มหน้าตอบแต่แอบมองค้อน ประมาณว่า ผิดตรงไหน

 โก้ มิสเตอร์แซ็กแมน และสมาชิกนวงทาเคชิ เป็นพวกง่าย ตั้งแต่ปากไปถึงใจ แต่ขอให้ได้บรรยากาศ ครั้งหนึ่งโก้ พาพวกเราไปดินเนอร์ ร้านอาหารไฮโซสุดหรู แถวภูเก็ต ร้านซึ่งตั้งอยู่บนหน้าผายื่นออกไปสู่ทะเล ช่วงเวลาพลบค่ำพระอาทิตย์กำลังตกช่างสวยงามโรแมนติกอะไรเช่นนี้ ตอนคิดแบบนั้นอย่าได้หันไปมองหน้าใครในวงทาเคชิ เพราะจะพานนึกถึงค่ายผู้อพยพชาวเขมร แล้วฉันก็จะกลายเป็นทูตยูเอ็น แองเจลินา โจลี ทันที เพราะหน้าตาดีอยู่คนเดียว! (จริงๆ นะ)

 "รับเครื่องดื่มอะไรดีคะ"

 พวกเรากะเหรี่ยงตกดอย ก้มหน้าดูเมนูพร้อมๆ กัน ราวกับกำลังลงมือทำข้อสอบ แล้วเงยหน้าขึ้นมาแบบเชิดๆ

 "ขอน้ำเปล่าครับ-ค่ะ"

 รายชื่อแรกของเมนูเครื่องดื่มคือ แชมเปญขวดละ 2 หมื่นกว่าๆ ขำๆ... งั้น... ผ่าน! ตอนเลือกสั่งอาหาร พวกเราก้มอยู่นาน จนพนักงานเดินไปบริการโต๊ะอื่น คงคิดว่าพวกเราอ่านหนังสือไม่ออก กำลังสะกดอยู่ ขอเวลาหน่อย ตัวหนังสือน่ะไม่เท่าไหร่ แต่ตัวเลขทางด้านขวา ไฮโซมาก เอ่อ... จะเอาปัญญาที่ไหนจ่าย

 "ใครเลือกร้านนี้วะ? " ฉันเอาเมนูปิดหน้าแล้วกระซิบกับไอ้จิ๊บ มือเบส

 "โห ปลาทูทอด ตัวละ 150 " จังหวะที่จิ๊บกระซิบใกล้ๆ คำว่า ห้า ของมันแรงมาก จนฉันต้องเบือนหน้าหนี ใครบอกให้กินขี้ก่อนกินข้าว!

 "เอาข้าวกะเพราไก่ เหมือนกันทุกคนแล้วกันนะ"

 "ผมไม่กินไก่ครับเจ๊" ไอ้สยาม มือกีต้าร์ที่หน้าเหมือนคนตาบอด มันมักจะทำตัวมีปัญหาราวกับว่าเป็นลูกผู้ลากมากดี ต้องมาคลุกคลีกับพวกนักดนตรีจนๆ แบบพวกเรา แล้วยังปรับตัวไม่ได้สักที

 "อะไรน้าหยาม หน้าตาอย่างนี้ อย่าว่าแต่ไก่เลย หมาก็คงกินได้แล้วแหละ" ไอ้จิ๊บแขวะเอาจนเหวอ กลางโต๊ะ ทำเอาฉันหัวเราะก๊ากจนฝรั่งโต๊ะข้างๆ มอง ในที่สุดพวกเราก็สั่งอาหารพื้นๆ ที่สั่งตามร้านอาหารตามสั่งทั่วไปอันได้แก่ ข้าวไข่เจียว ข้าวคลุกกะปิ ผัดซีอิ๊ว ฯลฯ โก้ที่กะจะเลี้ยงในตอนแรก ต้องเรี่ยรายเงินจากวงเพราะเงินที่พกมามันไม่พอ!
 กินง่ายๆ ภายใต้บรรยากาศหรูๆ นี่แหละง่ายแต่ซับซ้อน

 และถ้าเป็นปกติทั่วไป ไม่ว่าจะไปไกลขนาดไหน หรูแค่ไหน โก้ก็จะสั่งอาหารแบบเดิมๆ อันได้แก่ ไข่เจียวหมูสับ แกงจืดเต้าหู้สาหร่าย ผัดผักรวม อาหารเด็กอนุบาลกิน วนไปวนมาแค่นี้ อาหารเหลาอย่าเอามา หูฉลาม หมูหัน เป็ดปักกิ่ง ขาห่านอบบะหมี่ กินไม่เป็นสักอย่าง ถ้าต้องกินโต๊ะจีนโก้จะรอกินแค่ข้าวผัด กับ แกงจืด (มันกลายเป็นความจำเจที่เรียบง่าย)

 กระบวนการต่างๆ มันซับซ้อนสับสนก่อนที่จะเรียงตัวใหม่ และถูกจัดเป็นระบบจนมาจบที่ความเรียบง่าย กว่าจะรู้จักตัวเองว่าชอบอะไร ไม่ชอบอะไร จนหาตรงกลางที่อยู่ระหว่างความชอบ กับไม่ชอบได้นั้น มันต้องใช้เวลาผ่านการกลั่นกรองและเห็นพ้องต้องกันระหว่างความคิดกับอารมณ์เกิดเป็นวิถีที่เรียบง่ายพร้อมใช้ในตัวมันเอง ฟังดูดี แต่ไม่อาจหลีกหนีความจำเจ

 บางครั้งเราก็ยังสงสัยว่า มันเรียบง่ายจริงๆ หรือเพราะเราชินกับความซ้ำซ้อนที่จำเจ!  (งงมั้ยคะ?)

 เจนนิเฟอร์ คิ้ม