
คนรักหมา - เรื่องของแลสซี่
ใครไม่รู้จัก แลสซี่ ขวัญใจเด็กทั่วโลก คงต้องตั้งข้อสงสัยกับตัวเองเสียแล้วล่ะว่า หายไปไหนมา ?
ครับ...อาทิตย์นี้ ขอเล่าเรื่องที่มาของแลสซี่ซึ่งเริ่มต้นด้วยความเป็นดาราจอแก้วก่อนแล้วต่อมาจึงกลายเป็นดาราจอเงินในภายหลัง
หลายท่านอาจสงสัยว่า สัตว์ต่างๆ ที่ฝรั่งนักสร้างหนังเขาเอามาแสดงร่วมกับคนแล้วสอดคล้องกลมกลืนกันอย่างไม่น่าเชื่อนั้นมีที่มาอย่างไร
ก็ไม่มีอะไรลึกลับหรอก เพราะที่อเมริกาเขามีโรงเรียนฝึกสอนการแสดงไม่เฉพาะสำหรับคนเท่านั้น แต่กับหมาและสัตว์เลี้ยงอื่นๆ ตามที่เราเห็นเจนตาในหนังอีกด้วย อย่างหลักสูตรสำหรับหมาการสอนก็มีทั้งแอ็กชั่นไล่จับผู้ร้าย แอ็กชั่นถูกยิงนอนตาย หรือนอนสลบ หรือเดินโขยกเขยกจากบาดแผลกระสุนปืนเหล่านี้เป็นต้น
ผู้สร้างหนังคนไหนต้องการสัตว์ชนิดอะไร บทบาทที่ต้องการคืออะไร โรงเรียนนี้ก็จะจัดหามาให้ ถ้าจำเป็นก็ฝึกกันใหม่หรือเพิ่มเติมตามความต้องการ ส่วนหมาที่แสดงเป็นแลสซี่นั้นชื่อจริงคือ “เพิร์ล” เป็นหมาผู้หญิง เกิดที่สหรัฐเมื่อปี พ.ศ.2484 ปีเดียวกับที่โดนพี่ยุ่นถล่มเพิร์ลฮาร์เบอร์จนเดือดร้อนกันไปทั่วนั่นแหละ ไม่รู้ชื่อจะเป็นลางร้ายอะไรหรือเปล่า
ตอนเด็กๆ หนูเพิร์ลซึ่งไม่รู้ชะตาตัวเองว่าวันหนึ่งจะต้องกลายเป็นดาราชื่อก้องโลกจัดว่าเป็นหมาแสนซนตัวหนึ่ง วันๆ อยู่ไม่สุข ชอบขุดดินในสนามเล่นจนเป็นหลุมเป็นบ่อพรุนไปหมด มอเตอร์ไซค์ผ่านมาเป็นต้องวิ่งไล่ และเมื่อไม่มีอะไรทำจริงๆ ก็เอาแต่เห่าหอนแก้เซ็ง จนเป็นที่กลุ้มใจของเจ้าของและเพื่อนบ้าน ในที่สุดเจ้าของซึ่งเรื่องที่ผมอ่านใจดำไม่ยอมให้ชื่อไว้ จึงตัดสินใจเอาไปฝากโรงเรียนฝึกหมาเพื่อให้ช่วยแก้ไขนิสัยซุกซนที่สร้างความเดือดร้อนดังกล่าว
นี่ถ้าเป็นคนไทยนะเพิร์ลนะ...มีหวังโน่น กลายเป็น “อารามด็อก” ไปแล้ว โชคดีเกิดที่อเมริกา
บังเอิญโรงเรียนนี้เขาฝึกหมาแสดงหนังและกำลังหาตัวแสดงเป็นแลสซี่พอดี ปรากฏว่าเพิร์ลสอบผ่านได้เข้าแสดง การถ่ายทำผ่านไปด้วยดี เพิร์ลแสดงให้เห็นถึงความเป็นดาราตัวจริงเสียงจริง พอหนังออกฉายก็กลายเป็นขวัญใจของเด็กๆ ทั่วโลกทันที
จากนั้นชื่อเพิร์ลก็หายไปกลายเป็นแลสซี่ที่ติดปากคนทั้งโลก
ต่อมาเมื่อแลสซี่ตายไปตามอายุขัย ฝ่ายผู้สร้างก็ช่วยกันปิดข่าวแล้วหาตัวใหม่มาแสดงซึ่งก็ได้ผลดี และเมื่อข่าวความจริงเผยแพร่ออกไป แม้เด็กๆ จะเศร้าเสียใจ แต่ก็บรรเทาลงอย่างรวดเร็วเพราะยังมีแลสซี่อีกตัวหนึ่งบนจอทีวีที่แทบไม่แตกต่างจากตัวเดิมเลย
ดูหมาแล้วย้อนดูตัว...
ตายไปอย่าให้ใครเขาด่าส่งท้าย
บัญชร ชวาลศิลป์
-----------



