คนรักหมา - หมานักท่องเที่ยว | คมชัดลึก

 ไปเที่ยวช่วงนี้นอกจากทำให้รู้จักและรักเมืองไทยของเรามากขึ้นแล้วยังเป็นการช่วยพยุงธุรกิจท่องเที่ยวของเราที่กำลังอ่อนแรงเต็มที่จากนักท่องเที่ยวต่างประเทศอันสืบเนื่องมาจากทั้งปัญหาเศรษฐกิจโลกบวกกับไข้หวัดใหญ่ 2009 ส่วนเรื่องการเมืองในประเทศ ผมว่าพวกนักท่องเที่ยวต่างประเทศเขาไม่สนใจหรอก ขออย่างเดียวอย่าไปปิดสนามบินกันอีกก็แล้วกัน

ไม่ว่าใครเขาจะเอาอาหารดีๆ คนตรีเพราะๆ มาล่ออีกก็อย่าทำเลยครับ-สงสารประเทศไทย

 เรื่องหมาแสนรู้ตัวที่จะนำมาเล่าตอนนี้เกี่ยวกับเรื่องที่เกริ่นนำครับ เพราะหากเป็นหมาในบ้านเราและยังมีชีวิตอยู่ การท่องเที่ยวคงไปเชิญมาเป็นพรีเซ็นเตอร์ชักชวนให้ไทย (ช่วยกัน) เที่ยวไทยอย่างแน่นอน

 เรื่องเกิดเมื่อปี พ.ศ.2500 นี่เอง ที่สถานีรถไฟฮอปเวล รัฐเวอร์จิเนีย สหรัฐอเมริกา เมื่อจู่ๆพนักงานรถไฟที่นั่นก็พบหมาจรจัดตัวหนึ่งมาอาศัยอยู่บริเวณสถานีรถไฟแห่งนี้ ไม่ยอมไปไหน คนรถไฟเห็นท่าทางน่ารักและเป็นมิตรดีจึงช่วยกันดูแลให้ข้าวปลาอาหาร และตั้งชื่อให้มันว่าเจ้า “โฮโบ”ซึ่งหมายถึงพวก “คนพเนจร” นั่นเอง

 อยู่มาวันหนึ่ง พนักงานรถไฟคนหนึ่งนึกสนุกหรือกลัวว่าเจ้าโฮโบจะเหงาเพราะไม่มีอะไรทำ หรือเกิดทะลึ่งขึ้นมาอย่างไรก็ไม่ทราบได้กล่าวเชิญชวนโฮโบว่า

ไปขึ้นรถไฟเที่ยวกันไหม ?

 ปรากฏว่าโฮโบไม่ปฏิเสธแล้วก้าวขึ้นรถไฟอย่างเต็มใจและกระตือรือร้น ทำเอาพวกพนักงานรถไฟคนอื่นๆ ดีใจกันยกใหญ่ที่ถูกใจโฮโบอันเป็นที่รักของทุกคน

 แต่พอโฮโบโดยสารรถไฟออกจากจากสถานีแห่งนี้ไป ก็ปรากฏว่า พนักงานเจ้าของความคิดกลับเริ่มถูกเพื่อนฝูงตั้งข้อสงสัยว่า ทะลึ่งเปล่าวะ ถ้าโฮโบกลับสถานีไม่ถูกจะว่าไง ?

แต่แล้วอีกไม่กี่วันถัดมานาน ก็พากันโล่งอกเมื่อโฮโบก้าวลงจากตู้รถไฟโดยเรียบร้อย

 หลังจากนั้นเป็นต้นมาโฮโบจึงขอขึ้นรถไฟขบวนอื่นๆ บ้าง พนักงานก็เต็มใจ หลายขบวนเดินทางไปไกลแสนไกล แต่ไม่ว่าจะใกล้จะไกลเพียงใด ที่สุดแล้วโฮโบจะเดินทางกลับมายังสถานีต้นทางแห่งนี้เสมอ จนเป็นที่โจษขานกันไปทั่วในฐานะหมานักท่องเที่ยว

 โฮโบเที่ยวอยู่อย่างนี้ติดต่อกันจนถึงปี 2506 ปรากฏว่าตาเกิดบอดลง จากนั้นเป็นต้นมาจึงเลิกเที่ยวและปักหลักอยู่ที่สถานีรถไฟฮอปเวลแห่งนี้กระทั่งเสียชีวิตในอีกหลายปีถัดมา

 ตอนโฮโบตาบอด คงมีคนจูงเที่ยว เหมือนที่หมาช่วยนำทางคนตาบอดนะ ผมว่า!
        

บัญชร ชวารศิลป์