กิจกรรม ‘สำแดงบทกวี’
ศิลป์แห่งแผ่นดิน : โดย...ศักดิ์สิริ มีสมสืบ
ผมเคยได้รับเชิญไป อ่าน ขับขานบทกวี ในหลายกรรมหลายวาระ บางครั้ง
บางเวทีก็สำแดงฤทธิ์เดชไปตามโอกาสตามสถานการณ์ มีตั้งแต่อ่านไปตามตัวบท หนัก-เบา, สั้น-ยาว, เร็ว-ช้า
สุดแต่เนื้อคำและความจะกำหนดอารมณ์ บางทีบางงานผมขับทำนองเสนาะ นานๆ ทีก็ขับเสภา ไม่มีกรับ ก็ยืม
ก้อนหินกลมๆ สองก้อนขนาดเหมาะมือจากกระถางไม้ประดับในสวนหย่อมหน้าโรงแสดงนั่นแหละ ไปขยับแทน
กรับคู่ ขับเสภา กำมะลอแบบลูกผสมสร้างสุนทรียรมณ์ประมาณ “อัลเทอน่าถีบ” ประมาณว่า...
“พี่รักน้องปองนุชตูดขยับ จึงรัวกรับขยับกลอนอักษรศรี เป็นเพลงยาวสมัยใหม่ใส่ซีดี กล่อมกาลกิณี กลียุค
สนุกใจ”
ผ่านกิจกรรมการขับขานบทกวีมาหลายงานหลายเวที ที่ยังประทับใจไม่เลือนคือ งาน (จำชื่องาน
ไม่ได้) ที่พระตำหนักทับขวัญ ทับแก้ว นครปฐม ในคํ่าคืนที่แสนงดงาม กวีนับสิบ นักศึกษา ครูบาอาจารย์
ร่วมขับขานบทร้อยกรอง มโหรี ปีพาทย์ บรรเลงสลับเสวนา อภิปราย
ผมขอเรียกกิจกรรมแบบนี้ว่า “สำแดงบทกวี” เพราะมีทั้งการอ่านบทกวีที่เขียนใส่กระดาษมา การขับ
ขานเป็นทำนอง และกวีบางท่านได้ออกลีลาท่าทาง บางท่านมีอุปกรณ์เสริมด้วย
ทุกครั้งที่ผมได้รับเชิญไปพูด, บรรยาย, ร่วมอภิปรายตามสถานศึกษาต่างๆ ทั้งระดับมัธยม และอุดมศึกษา
ผมมักจะ “สำแดงบทกวี" เสมอ โดยคัดเลือกบทกวีทีอ่านออกเสียงแล้วได้อรรถรส สะเทือนอารมณ์สูง
คำสละสลวย สัมผัสแพรวพราว เมื่อลงจากเวทีผมก็มักจะคุยนอกรอบ โน้มนำ และยุยงให้ครูบาอาจารย์จัด
กิจกรรมการขับขานบทร้อยกรองขึ้นใสถานศึกษา เริ่มจากในโรงเรียนตัวเองก่อน แล้วค่อยแพร่เชื้อไปสู่เพื่อน
ใกล้เคียงจัดกันให้เป็นประเพณี จนถึงเป็นมหกรรมในที่สุด
ผมนึกภาพว่าห้องสมุดโรงเรียนมัธยม มีมุมหนังสือกวีนิพนธ์ โดยเฉพาะ รวบรวมไว้ตั้งแต่วรรณคดีโบราณ
ร้อยกรองท้องถิ่น จนถึงกวีนิพนธ์ร่วมสมัยให้เด็กๆ ได้เสพสุนทรีย์บทกวีทั่วหล้า จัดกิจกรรมให้เด็กๆ ได้อ่าน
ได้ค้นได้คว้า ได้พูดได้คุย ได้ดิ่งลึก ได้รู้สึกรู้สา จากนั้นมาดูกันว่าใครจะมีบทกวีบทรักสักบทไหมแล้วก็นำบทกวี
บทรักของแต่ละคนมาอ่าน มาขับขานสู่กันและกันฟัง ในสถานที่ และเวลาอันเหมาะงาม
งานแบบนี้ต้องการผู้จัดการ 3 คน คือ 1.คนกวีนิพนธ์ 2.คนดนตรี 3.คนศิลปะ ประมาณว่า “ดนตรี
กวี ศิลป์” นั่นแหละครับบางโรงเรียนในระดับอุดมศึกษาที่เคยจัดช่วยกันยุเพื่อนใกล้เคียงให้จัดกิจกรรมแบบนี้กันบ่อยๆ นะครับมีไรให้ช่วยก็บอกครับ
---