ภาพเขียนของแม่
ภาพเขียนของแม่ : ศิลป์แห่งแผ่นดิน โดยศักดิ์สิริ มีสมสืบ
ความสุขของแม่ไม่มีอะไรมากไปกว่าได้เห็นลูกอยู่ดีมีความสุขความเจริญ ดังนั้น หากลูกอยากให้แม่มีความสุขอยู่สบาย ตายตาหลับ ก็ควรต้องดูแลรักษาชีวิตตนเองให้ดี ทั้งกายใจ ให้อยู่ดีกินอิ่มนอนหลับ มีทรัพย์พอเลี้ยงชีพ สุขภาพดี ที่สำคัญ เป็นคนดี ซึ่งที่ว่ามานี่ใช่ว่าจะทำได้ง่ายๆ ดอกนะเออ
ความกตัญญูเป็นหน้าที่ตามธรรมชาติ เหมือนเช่นความสัมพันธ์ของแผ่นดิน ท้องฟ้า สายลม สายน้ำ ที่เป็นทั้งบุญและคุณแก่กันและกัน แต่สำหรับมนุษย์ความกตัญญูเป็นสิ่งที่มนุษย์เสริมสร้าง ปรุงแต่งขึ้นมา และมีการ “พัฒนา” จนเป็น “วัฒนธรรม” นั่นแล
“แม่” คือมนุษย์ผู้หญิง โดยรูปคือสรีระเพศหญิง โดยนามธรรมคือความเป็นแม่ คือทางแห่งการกำเนิด คือผู้ดูแลรักษา นิยามของความเป็นแม่มีอยู่ อยู่ที่ลูกจะหยั่งลึกลงในความหมาย หยั่งลึกสุดก็เป็นลูกกตัญญู ตื้นเป็นก็เป็นลูกอกตัญญู หยาบสุดก็ถึงขั้นลูกทรพี
ลูกบางคนอาจรู้สึกผิดบาปในใจที่มิได้ตอบแทนคุณแม่ให้ดีตามหน้าที่พึงกระทำ เหมือนถูกทิ่มแทงทุกครั้งที่ตนเอ่ยอ้าง เหตุผลอันเป็นอุปสรรค ขณะที่แม่แก่ชราอ่อนล้าโรยแรงลง มีเวลาไม่มากสำหรับลูกที่จะหลุดพ้นผิดบาปในใจ
ข้ออ้างมากมาย เหตุผลจำเป็นสารพัด ตัดทิ้งไปบ้างนะลูก ไม่มีเงิน ไม่มีเวลา ไม่มีโอกาส ช่างติดขัดเสียจริงลูกเอ๋ย แม่รอคอยอยู่ด้วยความคิดถึง หงอยเหงา ห่วงใย เหว่ว้ากังวล ขณะที่ลูกก็เผชิญกับความผิดบาป จนต้องหันหลังให้คว้าจอบมาขุดกลบฝังความรู้สึกเศร้าหมองของตนเอง
ไม่ใช่ปัญหาทางใจระหว่างลูกคนหนึ่งกับแม่คนหนึ่ง แต่เป็นเรื่องของแม่ทุกคนลูกทุกคนในสังคมเราวันนี้ ในยุคที่วัฒนธรรมความรักแม่ลูกได้พัฒนามาถึงจุดสูงสุด แม่เรามี “วันแม่” แม่ของลูกได้รางวัล “แม่ดีเด่น” ลูกของแม่ได้รางวัล “ลูกกตัญญู”
มีวันสำคัญให้ลูกได้กลับไปกราบแม่ มีเทศกาลให้รดน้ำดำหัว อย่างน้อยพิธีกรรมที่ประกอบกรรมไปตามประเพณีก็ช่วยพยุงจิตใจ ช่วยบรรเทาความรู้สึก ที่หนักหน่วง
แม่ของเธอ แม่ของเรา แม่ของใคร แม่ของเรา แม่น้ำ แม่ธรณี แม่โพสพ แม่พระธรรมชาติ ผู้ก่อเกิด ผู้ให้ชีวิต จนกว่าเราจะตระหนักถึงความหมายของคำว่าแม่ในระดับลึก จนกว่าจะสำนึกถึงบุญและคุณอันยิ่งใหญ่ของความเป็นแม่โดยมิได้คับแคบอยู่แค่แม่เขา แม่เรา แม่ของลูกคนหนึ่งจะมีความสุขไหมหากลูกเป็นคนดีของแม่ แต่ร้ายต่อแม่คนอื่น ต่อแม่ธรรมชาติ เนรคุณต่อผู้ให้ ผู้ก่อเกิด
เดือนสิงหาคม ฟ้าชุ่มฉ่ำ ฝนโปรยปราย ใครอาจกำลังคิดถึงแม่ แล้วก็คิดถึงพวงมาลัยดอกมะลิ คิดถึงเพลงค่าน้ำนม เพลง “จะเอาโลกมาทำปากกา แล้วเอานภามาแทนกระดาษ เอาน้ำหมดมหาสมุทรแทนหมึกวาด...” หลายคนวาดหวังวางแผนไว้จะไปหาแม่ กราบแม่ หาแม่ไปทำบุญ พาไปเที่ยว ไปหาอะไรกินนอกบ้าน เตรียมของขวัญมีค่ามีราคาไว้ให้แม่ บางคนอาจไม่ได้คิดอย่างจริงจัง ว่าแม่ต้องการสิ่งใดมากที่สุด
ผมเองก็ยังห่างไกลต่อคำว่า “ลูกกตัญญู” อยู่ไม่น้อย กลบฝังความรู้สึกบางอย่างไว้เหมือนกัน กำลัง “หาเวลา” ไปเยี่ยมแม่ ซื้ออุปกรณ์วาดรูปไปฝาก สีดีๆ สักชุด เฟรมแคนวาส และพู่กันหลากหลายขนาด แม่ผมยังคงเข้าวัตร ถือศิลป์ ปฏิบัติทำ วาดรูปอยู่ทุกวัน
มีภาพเขียนของแม่มาให้ชมกันครับ