โฉมหน้า : ศิลป์แห่งแผ่นดิน | คมชัดลึก

           ผม “เล่นเฟซบุ๊ก” มาได้ 5-6 ปี (ชีวิตมีอะไรให้ทำหลายอย่าง ไม่ได้เล่นจนไม่เป็นทำอะไรอย่างอื่น) แล้วผมก็เลือกที่จะใช้หน้าเฟซบุ๊ก แสดงแต่เฉพาะภาพวาดและถ้อยคำที่เกี่ยวกับการวาดภาพของผมเท่านั้น ขณะที่ผม “เสนอหน้า” ออกไปสู่สายตา “สหายเฟส” ผมก็เลือกชมใบหน้าของเพื่อนๆ บางคนที่ผมสนใจ ชมไปดูไปอย่างตระหนักว่า “เฟซบุ๊ก” คือ “โฉมหน้า” มิใช่หน้าที่แท้จริง แต่เป็นหน้าที่เจ้าของใบหน้า “สำแดง” ออกมา

           ผมเลือกที่จะแสดงเฉพาะโฉมหน้านักวาดรูปเท่านั้น สำหรับคนที่ชอบดูภาพเขียนบางคนแวะเวียนมาเยี่ยมชม

           คนเรามีหลายหน้า หน้าเฟซบุ๊กเป็นเพียงหน้าหนึ่ง

           ผมโพสต์แต่ภาพวาด ใครก็อาจคิดไปว่าผมเอาแต่วาดภาพ เผลอๆ จะไม่กินข้าวกินปลาเลยวันๆ เพื่อนบางคนก็แซวว่าเลิกเขียนหนังสือแล้วหรือ เพราะผมแทบไม่ได้โพสต์บทกวีเลย

           ความจริงคือ ไม่ได้วาดรูปทั้งวัน วาดเพียงวันละรูปสองรูป ถ้าไม่มีกิจอื่นก็วาดสักสี่ห้ารูป รูปหนึ่งใช้เวลาแค่ไม่กี่นาที เวลาในแต่ละวันถูกใช้ไปตามวิถีชีวิตปกติ อาบน้ำ กินข้าว แปรงฟัน นั่ง ยืน เดิน นอน ไม่ต้องพูดถึงกิจอื่นใดในเชิงอุดมคติ เราต่างมีใบหน้าของตัวเอง และต่างแสดงโฉมหน้าของตนออกมา ไม่มีใครจ้องมองหน้าใครอยู่ตลอดเวลา เราต่างเห็นโฉมหน้ากันและกันในชั่วขณะเวลา นอกเหนือจากนั้นต้องใช้ “จินตนาการ”

           ผมชอบคำว่า “สมุดโฉมหน้า” (คำของท่านอาจารย์ดวงมน จิตรจำนงค์) และผมก็ชอบดูโฉมหน้าของเพื่อน “สหายเฟส” (คำจากเพลงของอี๊ด โอภากุล) ดูไป ชมไป ก็วางใจไว้ตรงกลางๆ ระหว่างสิ่งที่เห็นกับสิ่งที่ไม่เห็น ระหว่างถ้อยคำที่ได้ยินกับถ้อยคำที่ไม่ได้ยิน

           ผมเลือกที่จะแสดงโฉมหน้าของผมผ่านภาพเขียน และถ้อยคำที่เกี่ยวข้องกับการเขียนภาพเท่านั้น และผมก็เข้าใจได้หากมีใครหลงคิดไปว่า ผมเป็นจิตรกรขั้นแก่กล้า หรือบางคนข้องใจว่าใครบางคนไม่เคยใส่ใจคนอื่นเลย เพราะไม่เคยโพสต์รูปครอบครัว เช่นเดียวกับใครบางคนจินตนาการไปว่า ใครบางคนเข้ม-แก่-อ่อน อุดมการณ์ทางการเมือง, ทางศีลธรรม, ใครขี้อ้อน ใครขาดความรัก, ใครทำตัวเหมือนเด็ก, ใครขี้อวดขี้โอ่, ใครโรแมนติก, ใครเรียลิสติก, ใครกดไลก์ใคร จะอย่างไร เฟซบุ๊กก็เป็นเพียง “โฉมหน้า”

           ผมชอบ “เดินตลาด” ทุกเช้า เดิน “เสนอหน้า” ไปตามตรอกซอกซอยที่คุ้นเคย ผ่าตลาดสด นั่งร้านกาแฟโบราณ เดินเลียบริมน้ำน่าน ซื้อหนังสือพิมพ์มานั่งอ่านที่สถานีรถไฟ กลับบ้าน กินมื้อเช้าที่ลุกขึ้นมาทำไว้ตั้งแต่ตีห้า สายๆ อาจจะวาดรูปบ้าง กลางวัน-ยันบ่าย เขียนหนังสือบ้าง จับเครื่องดนตรีบ้าง

           ดูแลต้นไม้บ้าง เก็บกวาดเช็ดถูบ้านบ้าง อาจมีกิจต้องทำเช่นไปส่งจดหมายที่ไปรษณีย์ ป่วยก็ไปหาหมอ บางวันอาจไปงานศพ และมีอะไรอื่นๆ ที่ต้องทำในชีวิต มีเข้า “เฟซบุ๊ก” บ้าง เฝ้ามอง “โฉมหน้า” คนอื่นและ “เสนอหน้า” ตัวเองตามโอกาส ไม่คาดหวังว่าจะรู้จักใคร และไม่คิดว่าใครจะรู้จักใบหน้าที่แท้จริงของเรา

           เราต่างเห็นโฉมหน้าโดยไม่เห็นใบหน้าที่แท้จริงของกันและกัน ก็เรามองแต่ใบหน้าคนอื่นนั้นแหละสหาย