
...สายน้ำวิสัชนา...
...สายน้ำวิสัชนา... คอลัมน์ ทำเนียบราษฎร โดย... นายทิวา
๏ น้ำมาตอหายลึกที่สุด น้ำลดตอผุดผุดให้เห็น
เป็นอยู่อย่างนี้อย่างที่เป็น ครบถ้วนครบประเด็นประเด็นครบ
๏ น้ำมาฝูงปลาอาจกินมด รอเวลาน้ำลดแสดงศพ
อาจบางทีน้ำท่าเกินทำนบ แต่ที่ท่วมที่ทบย่อมลบเลือน
๏ จริงอยู่น้ำขึ้นให้รีบตัก แต่ถ้าเอาเสียหนักย่อมเสียเพื่อน
คำชมไม่จริงใจเท่าคำเตือน ที่บิดย่อมเบือนไม่เหมือนเดิม
๏ น้ำกลิ้งบนใบบัวจับไม่ติด แม้ไม่ทันความคิดที่ฮึกเหิม
แต่น้ำย่อมเหือดหายเมื่อไม่เติม และน้ำไม่อาจเพิ่มเมื่อแห้งกรัง
๏ เขาว่าน้ำพึ่งเรือเสือพึ่งป่า ควรต้องทั้งต่อหน้าและลับหลัง
ชอบใช่ต้องชอบชังต้องชัง ชอบธรรมทุกครั้งจึงดั่งใจ
๏ จระเข้ว่ายน้ำไม่ต้องสอน ทุกบททุกตอนต่างรู้ได้
เป็นมาเป็นอยู่และเป็นไป ทุกคนรู้ไส้ไม่ต่างกัน
๏ น้ำท่วมก็ท่วมอย่าท่วมปาก ไม่ถางไม่ถากทางย่อมสั้น
ผ่านเมื่อวานถึงวันนี้วันต่อวัน ถ้าไม่เท่าก็ไม่ทันวันพรุ่งนี้
๏ คลื่นอยู่ใต้น้ำอย่าชักศึก ชักน้ำเข้าลึกเสื่อมศักดิ์ศรี
มือไม่พายเท้าราน้ำพอสักที พอเถอะนะคนดีเรามีน้อย !.



