ร้อยกลอน‘สุนทรภู่’(๓) | คมชัดลึก

         ‘พระโหยหวนครวญเพลงวังเวงจิต

         ให้คนคิดถึงถิ่นถวิลหวัง

         ว่าจากเรือนเหมือนนกที่จากรัง

         อยู่ข้างหลังก็จะแลชะแง้คอย

         ถึงยามค่ำย่ำฆ้องจะร้องไห้

         ร่ำพิไรรัญจวนหวนละห้อย

         โอ้ยามดึกดาวเคลื่อนเดือนก็คล้อย

         น้ำค้างย้อยเย็นฉ่ำที่อัมพร

         หนาวอารมณ์ลมเรื่อยเฉื่อยเฉื่อยชื่น

         ระรวยรื่นรินรินกลิ่นเกสร

         แสนสงสารบ้านเรือนเพื่อนที่นอน

         จะอาวรณ์อ้างว้างอยู่วังเวง’

         (สุนทรภู่ : นิราศอิเหนา)

         ไพเราะด้วยสวยงามยามลึกซึ้ง

         กินใจซึ่งผกาปลายผกายเปล่ง

         คำกลอนร่ำลำนำทุกคำเพลง

         กล่อมตัวเองผู้อื่นชื่นฟ้าดิน

         ฯลฯ