ความริษยาในวัด | คมชัดลึก

 พระหนุ่มรูปหนึ่ง เป็นพระที่มีชื่อเสียงมากในปัจจุบัน ด้วยความที่เป็นพระนักเขียนและเป็นพระนักเทศน์ที่มีกระแสสังคมตอบรับอย่างสูงยิ่ง ท่านเล่าว่ากระแสสังคมในวัดที่ท่านสังกัดอยู่นั้นเป็นตรงกันข้ามโดยสิ้นเชิง พระผู้ใหญ่บางรูปในวัดถึงกับเลี้ยงหมาดุไว้ในซอยทางเข้าไปกุฏิของพระหนุ่มรูปนั้น เพื่อป้องกันไม่ให้ประชาชนเข้าไปพบพระหนุ่มรูปนั้นได้โดยสะดวก และเมื่อมีประชาชนเดินเข้าไปในวัด สอบถามหาพระหนุ่มรูปนั้น พระผู้ใหญ่บางรูปก็ตอบอย่างไม่เยื่อใยว่า ไม่รู้จักพระหนุ่มรูปนั้น

 ด้วยความที่เป็นพระดัง มีกิจนิมนต์เยอะ ไม่ค่อยมีเวลาร่วมกิจสงฆ์ ท่านเห็นว่าจะเป็นการขาดตกบกพร่อง จึงพยายามจัดสรรเวลาลงโบสถ์ทุกครั้งตลอดพรรษา ครั้นเมื่อถึงคราวรับกฐิน ก็มีบัญชาจากพระผู้ใหญ่ลงมาว่าท่านไม่ต้องรับกฐินดอก พระมีจำนวนมากพอแล้ว

 ครั้งหนึ่งมีเลขาฯ ของพระผู้ใหญ่ระดับสมเด็จมากระซิบเตือนท่านว่า “ถ้าอยากเป็นเจ้าคุณ ให้ทำตัวเงียบๆ เข้าไว้”

 ดังที่เล่ามา เป็นข้อบ่งชี้อย่างชัดเจนว่าในแวดวงดงขมิ้นไม่ค่อยจะมี “อภิเชษฐ์” กันแต่ประการใด มากมีแต่ความอิจฉาริษยาตาร้อน เห็นพระรูปใดโด่งดังเป็นที่รู้จักมากกว่าเป็นเรื่องเกินหน้าเกินตาของตน

 พระสงฆ์แต่ละรูปพยายามรักษาตนเองให้อยู่รอด ไม่ทำอะไรที่สร้างสรรค์ให้เป็นที่ระคายเคืองความรู้สึกของพระผู้ใหญ่ เพื่อรอเวลาได้รับสมณศักดิ์ พระหนุ่มรูปนั้นเล่าว่าในวัดที่ท่านสังกัดอยู่มีพระเปรียญ ๙ ประโยค ถึง ๙ รูป แต่มีเปรียญ ๙ ถึง ๘ รูป ยอมดำรงตนเป็นพระเข้าเกียร์ว่างไม่สร้างสรรค์งานเพื่อสังคม เพียงเพื่อรอความเป็นเจ้าคุณประทานลงมาจากเบื้องบนเท่านั้นเอง

 ถ้าพระสงฆ์ไม่เรียนรู้กิเลสอัตตามานะ และกิเลสความอิจฉาริษยาในจิตของตนอย่างถ่องแท้และรีบเร่งแก้ไข กิเลสตัวนี้แหละจะเป็นตัวการทำลายความตั้งใจดีๆ ของพระสงฆ์บางรูปที่มุ่งทำงานเพื่อสังคม แต่ก็ไม่แน่นะ ถ้าพระหัวก้าวหน้าเหล่านั้นสามารถ “แปรทุกข์เป็นธรรม” กระโดดข้ามกำแพงแห่งความอิจฉาริษยาของพระสงฆ์ส่วนมาก ไปสู่การสร้างงานเพื่อสังคมส่วนรวม เราอาจจะได้พระนักเผยแผ่ที่มีวุฒิภาวะทางธรรมมากขึ้น

          ท่านจันทร์
          www.prajan.com